Archive for Απρίλιος 2012

Απαγωγή Κράιπε   Leave a comment

Γράφει ο Στάφανος Καβαλλιεράκης

Στις 26 Απριλίου 1944 μια ομάδα με επικεφαλής τον άγγλο ταγματάρχη Patrick Lee Fermor και τον λοχαγό Stanley Moss αποφασίζουν να απαγάγουν τον αιμοσταγή διοικητή του » Φρουρίου Κρήτης» στρατηγό Μύλερ ο οποίος ευθυνόταν για τις δολοφονίες 3.000 και πλέον αμάχων. Την τελευταία στιγμή όμως ο Μύλερ θ αντικατασταθει απο τον υποστράτηγο Karl Heinrich Georg Ferdinand Kreipe, εναν μπαρουτοκαπνισμένο και με ιδιαίτερο κύρος αξιωματικό της Βερμαχτ. Η ομάδα των άγγλων αξιωματικών θα πλαισιωθεί απο τους Μανώλη Πατεράκη, μέλος της τοπικής αντίστασης, που γνώριζε άπταιστα τα μονοπάτια και τα βουνά της Κρήτης, όπως και απο τον ανθυπολοχαγό Γιώργος Τυράκη από την Σάτα (γνωστός στην περιοχή ως Τυρογιώργης) που είχαν εκπαιδευτεί απο άγγλους σε σαμποταζ στη Μ. Ανατολή. Η ομάδα θα συμπληρωθεί απο τους Τους Γρηγόρη Χναράκη, Αντώνη Παπαλεωνίδα και Αντώνη Ζωιδάκη –όλοι εκπαιδευμένοι στην Διεύθυνση Ειδικών Επιχειρήσεων (Special Operation Executive -SOE) Καΐρου, στον επιχειρησιακό κλάδο για την Ελλάδα, το Αιγαίο και την Βουλγαρία (Advance Force 133). Σημαντικό ρόλο στην κάλυψη και στην διαφυγή της ομάδας θα παίξει και η κρητική αντίσταση, η Ε.Ο.Κ. ( Εθνική Οργάνωση Κρήτης), δλδ οι ομάδες των καπετάνιων Μπαντουβά, Πετρακογιώργη και Ζωγραφάκη.
» Στις 9.25 το βράδυ της 26η Απριλίου ο Κράιπε επέστρεφε από το στρατηγείο του. Ήταν ασυνόδευτος . Μόνο εκείνος και ο οδηγός του. Οι απαγωγείς είχαν ακροβολιστεί στα καθορισμένα σημεία του δρόμου. Ο Φέρμορ με τον Μος, φορώντας στολές δεκανέα της γερμανικής Στρατιωτικής Αστυνομίας, στάθηκαν στη μέση του δρόμου, υψώνοντας ένα σήμα STOP και ανάβοντας ένα κόκκινο φανάρι, ώστε να υπονοηθεί ότι επρόκειτο για συνηθισμένο έλεγχο ασφαλείας. Πράγματι το αυτοκίνητο ελάττωσε ταχύτητα και σταμάτησε μπροστά από τον ‘έλεγχο’. Ο Φέρμορ ζήτησε σε άψογα γερμανικά την ταυτότητα του στρατηγού και την άδεια κυκλοφορίας. Και πριν καλά καλά προλάβει ο Κράιπε να ξεκουμπώσει την τσέπη του για να επιδείξει το ντοκουμέντο που του ζητήθηκε, διαμαρτυρόμενος που ο δεκανέας δεν γνώριζε τον διοικητή του, ο Φέρμορ κόλλησε το πιστόλι του στο στήθος του Γερμανού, ανακοινώνοντάς του ταυτόχρονα ότι από εκείνη την στιγμή ήταν αιχμάλωτος των Βρετανών».
Μετα απο δυο εβδομάδες σχεδόν ανελέητης καταδίωξης απο τα γερμανικά στρατεύματα, η ομάδα πάντα με την βοηθεια της κρητικής αντίστασης θα διαφύγει και ο στρατηγός Κράιπε θα δει το τέλος του πολέμου απο ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης.

Στη φωτογραφία η ομάδα των απαγωγέων του Στρατηγού Κράιπε, με τις γερμανικές στολές οι άγγλοι αξιωματικοί, Fermor και Moss.

Στο σπάνιο βίντεο της εκπομπής του Μαστοράκη, το σύνολο της ομαδας πλην Moss που είχε πεθάνει αλλά και ο ίδιος στρατηγός Κράιπε που χαιρετά έναν προς έναν όλους τους απαγωγείς.

Advertisements

Posted Απρίλιος 26, 2012 by msofcrete in Ιστορικά

Tagged with

ΑΕΙ ζόμπι στη Λακωνία του Χότζα…   Leave a comment

Γράφει ο Παναγιώτης Παπαδόπουλος.

Διαπιστώνω στις μέρες μας μια γενικευμένη ανησυχία για το επερχόμενο κλείσιμο των τμημάτων ΑΕΙ και ΤΕΙ που βρίσκονται στο Δήμο Σπάρτη.
Προσωπικά ανυπομονώ και προσβλέπω στο κλείσιμο αυτών. Αυτές τις μέρες βρίσκομαι στην Καλιφόρνια και συχνά συναναστρέφομαι φοιτητές αλλά και βρίσκομαι στο χώρο των δύο κορυφαίων Πανεπιστημίων στον κόσμο, το Stanford και το Berkeley. Ο χαρακτηρισμός Πανεπιστήμιο στο τμήμα της Σπάρτης αποτελεί και μόνο ύβρις ως προς την έννοια Πανεπιστήμιο.

Καταρχήν θα πρέπει να εξετάσουμε την παθοψυχολογία της κοινωνίας μας και την εμμονή για τη δημιουργία τμημάτων δίχως προγραμματισμό και όραμα.
Είναι πασιφανές ότι τα τμήματα δημιουργούνται μόνο και μόνο για να καλύψουν μικροσυμφέροντα ιδιοκτητών ακινήτων στην πόλη και κάλυψη κενών θέσεων σε καφετερίες.

Αγαπητοί συμπολίτες αυτό δεν αποτελεί ανάπτυξη, αποτελεί στρέβλωση και μακροπρόθεσμα ζημία. Ένα Πανεπιστήμιο πρέπει να προωθεί τη γνώση, να δημιουργεί απασχόληση και πρωτοποριακή έρευνα.
Για να δούμε στο τμήμα Διοίκησης Αθλητισμού που πρωτοστάτησε, ποια είναι η απορρόφηση, ποιες είναι οι εταιρίες στις οποίες θα δουλέψουν οι απόφοιτοι; Οι Ελληνικές ΠΑΕ του Ψωμιάδη.
Το τμήμα Πληροφορικής; Η Κοιλάδα του Ευρώτα δεν είναι η Silicon Valley, που θα κάνει πρακτική ο απόφοιτος; Στο υποκατάστημα της κάθε… Bank; Να κάνει τι;
Να ανοιγοκλείνει τον υπολογιστή;

Δυστυχώς η αρχή της ήσσονος προσπάθειας έχει διαποτίσει την κοινωνία της Λακωνίας. Δεν έχει πρωτοπορία στη σκέψη, δεν υπάρχει επιχειρηματικότητα παρά μόνο μικροαστισμός και κακομοιριά.
Είναι ντροπή να θέλουμε να συντηρούμε τμήματα αποκομμένα από τα «μητρικά» πανεπιστήμια, με βάση εισαγωγής το 10, εκπαιδευτικό προσωπικό είτε υποαπασχολούμενο, είτε μη άρτιο εκπαιδευτικά, είτε λυμαινόμενο Ευρωπαικά προγράμματα κατέχοντας πανάκριβα αυτοκίνητα που ακόμα και στη Silicon Valley είναι μια εξαίρεση.

Η τοπική κοινωνία, εσωστρεφής και απαίδευτη, επιζητά τη λειτουργία των τμημάτων – ζόμπι. Κακοί μαθητές που διδάσκονται από τουλάχιστον μέτριους καθηγητές, σε τμήματα που δεν αυξάνουν την απασχόληση στην τοπική κοινωνία, δεν φέρνουν κονδύλια για έρευνα και απλά επιταχύνουν την κάθοδο μας στο σπιράλ θανάτου όπου έχουμε μπει.
Ανάπτυξη δεν είναι τα μπετά, τα μαγαζιά με ρούχα και οι καφετέριες.

Ποια η εναλλακτική θα ρωτήσετε αφού οι καταγγελία είναι πάντα εύκολη;
Η Λακωνία έχει ένα τεράστιο ατού, το όνομα της! Είναι δυνατόν να σπουδάζει κάποιος πληροφορική σε ένα μέρος που δεν υπάρχουν παρά μια 10αριά άτομα στο Software Industry; Είναι δυνατόν να έχουμε Πληροφορική και όχι ένα Διεθνές Τμήμα Ερευνας στην Αρχαιολογία, Φιλοσοφία και Φιλολογία. Ο φοιτητής του Stanford, του Yale, του Lomonosov και της Σαγκάης θα είχε όνειρο του να έκανε την πτυχιακή του εργασία ή το post-doc ερευνώντας τη Λακωνική Γη.
Αντ’ αυτού κάνει διδακτορικό στη Leuven, το πιό ενδιαφέρον εύρημα θα ήταν να βρει αν έβρεξε πριν 100 χρόνια. Χιλιάδες φοιτητών θα ήταν πρόθυμοι να εργαστούν πάνω στο χώμα που έζησε ένας από τους σημαντικότερους πολιτισμούς του αρχαίου κόσμου. Ένα κέντρο που θα φιλοξενούσε παραρτήματα των καλύτερων Πανεπιστήμιων στο κόσμο θα συνέβαλε στην ουσιαστική αναγέννηση της Σπάρτης. Χιλιάδες επισκεπτών, συνέδρια παγκόσμιας ακτινοβολίας, φιλοξενία συγγενών και φίλων και η σκαπάνη θα συνέβαλε στην ανάδειξη νέων αρχαιολογικών θησαυρών ενώ και πνευματικά θα γνωρίζαμε άνθηση. Αντ’ αυτού προτιμάμε φοιτητές του 10 στους οποίους δε μπορούμε να δώσουμε κανένα ουσιαστικό εφόδιο παρά ένα ποτήρι φραπέ και αυτοί άντε να κάνουν ένα μεροκάματο σαν σερβιτόροι.
Ηδη το Ναύπλιο φιλοξενεί παράρτημα του Harvard. Στη Σπάρτη μας απασχολεί η πληρότητα στις καφετέριες.

Το ερώτημα που τίθεται είναι απλό: Θέλουμε αναγέννηση του τόπου ή διολίσθηση και μετατροπή μας σε Αλβανία του Χότζα; Δυστυχώς κάνουμε τα πάντα για το δεύτερο. Οι πάντες καταγγέλουν το Κράτος άλλα σχεδόν όλοι στη Λακωνία το απομυζούν. Ένας συνδυασμός επιδίωξης κουμμουνισμού και ψευτο-εθνικιστικής συντήρησης, απλά εμετικό.
Ελεύθερη σκέψη, καινοτομία, όραμα λέξεις που μας τρομάζουν αλλά πρέπει να τις μάθουμε. Ο

Posted Απρίλιος 19, 2012 by msofcrete in Άρθρα

Tagged with ,

Η ατιμωρησία στα ΑΕΙ   Leave a comment

Του Αχιλλέα Γραβάνη,Τετάρτη 18 Απριλίου 2012
Αναδημοσίευση από «Τα Νέα»

Προκαλούν βαθιά ανησυχία στους εχέφρονες πολίτες τα ανεξέλεγκτα φαινόμενα βίας και ανομίας που βιώνουμε καθημερινά. Δυστυχώς τα πανεπιστήμιά μας λειτούργησαν για δεκαετίες ως επωαστήρες της κοινωνικής και πολιτικής ανοχής των φαινομένων αυτών! Οι παθογένειες της ελληνικής κοινωνίας ζώσες και στο πανεπιστήμιο: δημόσιοι λειτουργοί καθηγητές να απουσιάζουν για μεγάλα χρονικά διαστήματα από τα καθήκοντά τους, δίχως να δίνουν λόγο σε κανέναν. Με την επίκληση της «δημοκρατικής και αυτόνομης λειτουργίας» των ΑΕΙ, κανένας δεν τολμά να τους ζητήσει τον λόγο. Μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας να συκοφαντούν συναδέλφους τους δημόσια και ανυπόστατα, επικαλούμενοι φήμες ή κουτσομπολιά: ο φθόνος και η μικροψυχία των μετρίων να εκφράζεται ελεύθερα και δημοκρατικά, δίχως συνέπειες. Βιαιοπραγίες, καταστροφές ή «κοινωνικοποίηση» (βλέπε κλοπή) δημόσιας περιούσιας, να συμβαίνουν ανώδυνα, ανερυθρίαστα. Καθηγητές που ασκούν ιδιωτικό επάγγελμα κατά παράβαση του νόμου, εν γνώσει της ακαδημαϊκής κοινότητας και των Αρχών του πανεπιστημίου: ανοίγουν τραπεζικοί λογαριασμοί και αποκαλύπτονται εκατομμύρια ευρώ από παράνομη άσκηση ιδιωτικού επαγγέλματος ή παράνομο χρηματισμό. Και λοιπόν; Οι διοικήσεις των ΑΕΙ συνήθως σφυρίζουν αδιάφορα. Ακρα του τάφου σιγή από τους «προοδευτικούς» κύκλους, μη και ταράξουν τις ισορροπίες.
Σε αντίθεση με τα πανεπιστήμια διεθνώς, στο ελληνικό πανεπιστήμιο απουσιάζουν οι ακαδημαϊκοί θεσμοί αυτοκάθαρσης: οι διοικήσεις αποφεύγουν να ασχοληθούν με τα φαινόμενα παραβίασης του νόμου ή της ακαδημαϊκής ηθικής, οι δε επιτροπές δεοντολογίας και ηθικής, όπου υπάρχουν, συνήθως υπολειτουργούν. Από την άλλη πλευρά, η αναζήτηση του δικαίου, η επίκληση του νόμου με προσφυγή στη Δικαιοσύνη είναι τόσο χρονοβόρα που στο τέλος ο παραβάτης ή ο συκοφάντης απαλλάσσεται. Οι «εραστές» αυτών των σπορ το γνωρίζουν και αποθρασύνονται. Ο νέος νόμος για τα ΑΕΙ επιχειρεί να απαντήσει σε πολλές από αυτές τις παθογένειες, μεταφέροντας σε μεγάλο βαθμό διεθνείς εμπειρίες και ακαδημαϊκές πρακτικές στο ελληνικό πανεπιστήμιο. Οπως η κοινωνία, έτσι και το πανεπιστήμιο χρειάζεται πλέον κοσμογονικές μεταρρυθμίσεις. Μικροδιαχειριστικές αλλαγές δεν αρκούν: απαιτούνται θαρραλέες ρήξεις με κατεστημένα, αλλαγή στις νοοτροπίες δεκαετιών, η ανάδειξη της ατομικής ευθύνης, η απόρριψη της συγκάλυψης πίσω από απρόσωπες αποφάσεις συλλογικών οργάνων.

Εχουν υποχρέωση τα κόμματα που ψήφισαν τον νέο νόμο για τα ΑΕΙ, να υποστηρίξουν έμπρακτα και την εφαρμογή του. Δεν έχω ακούσει τον συνάδελφο πανεπιστημιακό, νέο αρχηγό του ΠΑΣΟΚ να δεσμεύεται δημόσια και με κατηγορηματικό τρόπο για την εφαρμογή της μεταρρύθμισης στα ΑΕΙ. Ούτε άκουσα την άποψή του για τη μεταρρύθμιση των ΑΕΙ, στον διάλογο που προηγήθηκε της ψήφισης του νέου νόμου. Περιμένω να ακούσω τη θέση του υπέρ της μεταρρύθμισης στα πανεπιστήμια. Οφείλει αυτήν την υπηρεσία στους πανεπιστημιακούς συναδέλφους του και στους φοιτητές του. Αλλά και ο πρόεδρος της ΝΔ παραμένει σιωπηλός και αποστασιοποιημένος. Ετσι θα «αλλάξει την Ελλάδα» ζητώντας μας την ψήφο για να δώσει – αυτοδύναμος και χωρίς εμπόδια – προτεραιότητα στην ανάπτυξη, όπως υπόσχεται; Εγκαταλείποντας το πανεπιστήμιο σε αντιμεταρρυθμιστικό λήθαργο; Η επόμενη ηγεσία του υπουργείου Παιδείας πρέπει να είναι μια θαρραλέα και υπεύθυνη πολιτική προσωπικότητα και όχι μικροδιαχειριστής των ισορροπιών του συστήματος. Οι προηγούμενες υπουργοί Παιδείας κ.κ. Γιαννάκου και Διαμαντοπούλου άφησαν παρακαταθήκη πολιτικού θάρρους και ουσιαστικής μεταρρυθμιστικής παρέμβασης. Το πανεπιστήμιο χρειάζεται έναν δημιουργικό, αναζωογονητικό σεισμό, και τα ποιοτικά και άριστα μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας στα πράγματα. Η λύση στα προβλήματα που δημιουργούν οι «δυνάμεις κατοχής» των ΑΕΙ στην ελεύθερη διεξαγωγή της εκλογής των Συμβουλίων μπορεί να είναι μία από τις παρακάτω: 1) η επιστολική ψηφοφορία (ή ψήφος διά αλληλογραφίας), η οποία εφαρμόζεται σε πάμπολλες επιστημονικές εταιρείες και συλλόγους σε όλον τον κόσμο και στη χώρα μας, 2) η διεξαγωγή της εκλογικής διαδικασίας εκτός πανεπιστημίου (π.χ. σε ξενοδοχείο, όπως συμβαίνει σε σχεδόν όλες τις συνόδους των πρυτάνεων των πανεπιστημίων ή των προέδρων των ΤΕΙ), 3) η διεξαγωγή της διαδικασίας εκλογής στο κατά τόπους Πρωτοδικείο. Δυστυχώς, φαίνεται ότι η πλειονότητα των πρυτανικών αρχών δεν σκοπεύει να εφαρμόσει τον νόμο, συμβάλλοντας καθοριστικά στην κρίση που ταλανίζει τα πανεπιστήμια. Η Πολιτεία οφείλει να επιβάλει τον νόμο στα ΑΕΙ και να επιτηρήσει την πλήρη και αξιόπιστη εφαρμογή του. Η ανοχή της ανομίας και της κατάλυσης του κράτους δικαίου στα πανεπιστήμια μας οδηγεί σε επικίνδυνες ατραπούς: το αυγό του φιδιού επωάζεται μέσα στον κατ’ εξοχήν χώρο πνευματικής και πολιτικής αμφισβήτησής του! Η μεταρρύθμιση στα πανεπιστήμια θα καθορίσει εν πολλοίς και την αλλαγή στην κοινωνία και στην οικονομία. Εάν επικρατήσει η αντιμεταρρύθμιση η χώρα είναι χαμένη για δεκαετίες, η χρεοκοπία θα είναι πλήρης και διαρκής.
Ο Αχιλλέας Γραβάνης είναι καθηγητής Ιατρικής του Πανεπιστημίου Κρήτης

Posted Απρίλιος 19, 2012 by msofcrete in Άρθρα

Tagged with ,

Τα μεικτά πανεπιστήμια   Leave a comment

Αναδημοσίευση από την «Καθημερινή»

Του Ευριπιδη Στυλιανιδη

Αν η πατρίδα μας είχε σήμερα τη δυνατότητα να προσελκύσει για σπουδές 100.000 ξένους φοιτητές με δίδακτρα από συγκεκριμένες αγορές-στόχους, θα συντελούνταν ραγδαίες ανατροπές σε όλα τα επίπεδα: στην οικονομία θα εδημιουργείτο αυτομάτως μια νέα πηγή πλούτου, πιο ισχυρή από τον τουρισμό. Στην παιδεία θα εδημιουργείτο ευρωστία και νέα ποιότητα. Στον τουρισμό θα διαμορφωνόταν μια καινούργια δυναμική αγορά. Στην εξωτερική πολιτική θα ενισχυόταν το σύγχρονο φιλελληνικό ρεύμα και η ελληνική παιδεία θα ανακτούσε τη διεθνή λάμψη της.

Αυτόν τον εθνικό στόχο διεθνοποίησης της ελληνικής παιδείας και του πολιτισμού και μετεξέλιξης της Ελλάδας σε παγκόσμιο εκπαιδευτικό κέντρο έπρεπε να επιδιώκει και να επιτυγχάνει με την εξωστρέφειά του το δημόσιο ελληνικό πανεπιστήμιο. Δυστυχώς, όμως, 38 χρόνια μετά τη μεταπολίτευση, οι ιδεοληψίες και η συντηρητική καθήλωση αναδεικνύουν κυρίαρχη τη δύναμη της αδράνειας και μάλιστα τη στιγμή που οι γύρω μας μάς προσπερνούν με απίστευτες ταχύτητες (Βουλγαρία, Τσεχία, Τουρκία, Κύπρος). Ο κλονισμός αυτής της κατάστασης επιδιώχθηκε με την απόπειρά μας να δημιουργήσουμε άμιλλα, σπάζοντας το κρατικό μονοπώλιο στην ανωτάτη εκπαίδευση. Προτείναμε την αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος και τη δημιουργία μη κρατικού, μη κερδοσκοπικού πανεπιστημίου. Η ακύρωση της αναθεώρησης έγινε αιτία η Ελλάδα να χάσει ακόμη μια πολύτιμη δεκαετία, καθηλώνοντας το σημαντικότερο ίσως εργαλείο που διαθέτει στον διεθνή ανταγωνισμό και δεν είναι άλλο από τη διαχρονική της παιδεία και τον πολιτισμό.

Αυτό που χρειάζεται, επομένως, στον χώρο της ανωτάτης εκπαίδευσης είναι ένα δημιουργικό και ρεαλιστικό σοκ. Μια πολιτική που θα ταρακουνήσει τα κατεστημένα, θα προκαλέσει την αγορά και θα εμπνεύσει το επιστημονικό δυναμικό του Ελληνισμού τόσο εντός όσο κι εκτός συνόρων. Μια τέτοια πρόταση είναι το μεικτό πανεπιστήμιο.

Σε αυτό το περιβάλλον της αδράνειας, της ιδεοληψίας και του μαρασμού, η πρόταση για μεικτό πανεπιστήμιο προβάλλει ως μια νέα ριζοσπαστική πολιτική που μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα. Τι σημαίνει, όμως, μεικτό πανεπιστήμιο; Είναι ένας νέος τύπος νομικού προσώπου, που δεν είναι ούτε ΝΠΔΔ ούτε ΝΠΙΔ, αλλά πανεπιστημιακό νομικό πρόσωπο (ΠΝΠ). Το κράτος διατηρεί τον έλεγχο του κατέχοντος το 51% της κυριότητας και προσδιορίζοντας τον ελεγκτικό του ρόλο σύμφωνα με το Σύνταγμα. Δίδεται η δυνατότητα σε κάποια κυρίως νέα πανεπιστήμια της περιφέρειας, αφού αποτιμηθεί η αξία τους, να επιτρέψουν στον ιδιωτικό τομέα να συμμετέχει στο ίδρυμα σε ποσοστό 49% με δυνατότητα παραχώρησης όμως και της διοικητικής ευθύνης (management) εφ’ όσον επενδύσει ανάλογο κεφάλαιο. Με την πολιτική αυτή θα επενδυθεί φρέσκο κεφάλαιο στα ελληνικά ΑΕΙ και μάλιστα από την αγορά, την κοινωνία και τα διάφορα εθνικά και διεθνή ιδρύματα και funds, με άμεσες συνέπειες στον εκσυγχρονισμό της ανωτάτης εκπαίδευσης και στην ποιοτική αναβάθμιση της Παιδείας. Θα οργανωθεί μέσα από τη συνεργασία ιδιωτών και πολιτείας μια ολοκληρωμένη και επιθετική πολιτική προσέλκυσης ξένων φοιτητών με δίδακτρα στην Ελλάδα (εμπόριο και διαφήμιση, διευκόλυνση φοιτητικής βίζας), που θα επιτρέπει σε πολιτεία και πανεπιστήμια να εγγυώνται στην πράξη τη δημόσια δωρεάν και ποιοτική παιδεία για τους Ελληνες φοιτητές.

Με τα μεικτά πανεπιστήμια δεν χάνουμε άλλο χρόνο ώς τη νέα συνταγματική αναθεώρηση, ξεκινάμε τώρα. Σώζουμε από τον μαρασμό και αναζωογονούμε τα περιφερειακά ιδρύματα, που η πολιτεία θα αναγκασθεί κάποια στιγμή ίσως και να τα κλείσει. Ενεργοποιούμε τον ιδιωτικό τομέα. Στηρίζουμε την περιφερειακή ανάπτυξη, την ουσιαστική έρευνα και τη βελτίωση της ποιότητας της παιδείας. Προστατεύουμε τη δωρεάν παιδεία των Ελλήνων στην πράξη.

Τα μεικτά πανεπιστήμια μπορούν να λειτουργήσουν ως σωτήριος καταλύτης στον χώρο της ανωτάτης εκπαίδευσης, καθιστώντας την Ελλάδα διεθνές εκπαιδευτικό κέντρο.

Posted Απρίλιος 19, 2012 by msofcrete in Άρθρα

Tagged with ,

Τι πρέπει να κάνει η νεολαία;   Leave a comment

Αναδημοσίευση από την Καθημερινή

Του Σταθη Ν. Καλυβα

Αντιμετωπίζοντας ένα παρόν καλπάζουσας ανεργίας και ένα μέλλον περιορισμένων προοπτικών ικανοποιητικής απασχόλησης, πολλοί νέοι άνθρωποι με ρωτούν: τι να κάνουμε; Ο, τι ακριβώς θα έπρεπε να κάνει και η χώρα εδώ και καιρό, τους απαντώ: κινηθείτε με έντονη εξωστρέφεια και αναπτύξτε στο έπακρο τις δεξιότητες και τα συγκριτικά σας πλεονεκτήματα.

Με τον καιρό διαπίστωσα πως όσοι με ρωτούν ανήκουν σε τρεις κυρίως κατηγορίες. Η πρώτη περιλαμβάνει τους νεότερους, όσους σπουδάζουν ακόμα. Αποκτήστε, τους λέω, περισσότερες και καλύτερες δεξιότητες. Δεν αναφέρομαι σε «δεξιότητες» αντί για «ειδικότητες» τυχαία: οι δεύτερες μεταλλάσσονται ραγδαία, ενώ οι πρώτες καθιστούν δυνατή τη μελλοντική μετακίνηση ανάμεσα σε διαφορετικές ειδικότητες. Οι δεξιότητες είναι αυτές που μας επιτρέπουν να μαθαίνουμε. Επιμένω στην άριστη γνώση των αγγλικών (η άγνοιά τους ισοδυναμεί πλέον με αναλφαβητισμό), στη συνθετική και αναλυτική ικανότητα και στον χειρισμό του γραπτού λόγου. Προσθέτω και τη γνώση των μαθηματικών και της στατιστικής. Το πρόβλημα είναι πως η παιδεία στην Ελλάδα δεν συμβάλλει στην απόκτηση ούτε συνθετικών και αναλυτικών ικανοτήτων, ούτε στον χειρισμό του γραπτού λόγου (αντίθετα, τα πάμε πολύ καλά στα αγγλικά και όχι και τόσο άσχημα στα μαθηματικά). Γι’ αυτό θεωρώ απαραίτητη την πρόσβαση στην παιδεία άλλων χωρών, τόσο στο επίπεδο της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης (υπάρχουν πολλά προγράμματα ανταλλαγής μαθητών) όσο και στην τριτοβάθμια. Δεν υπάρχει καμία απολύτως δικαιολογία φοιτητής του ελληνικού πανεπιστημίου να μη συμμετάσχει στο Erasmus και να μην επιδιώξει την καλοκαιρινή απασχόληση είτε σε κάποιο ερευνητικό πρόγραμμα είτε σε αντίστοιχη δραστηριότητα. Συνιστώ σε όσους έχουν ολοκληρώσει ένα πρώτο κύκλο σπουδών και κατευθύνονται στα μεταπτυχιακά, να δουλέψουν πρώτα για μια διετία. Αυτό ουσιαστικά σημαίνει προσανατολισμό προς το εξωτερικό είτε μέσω μισθωτής εργασίας είτε μέσω διεθνούς εθελοντισμού. Επιμένω πως μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις δικαιολογείται να παραμένει κανείς στην Ελλάδα για μεταπτυχιακές σπουδές. Συνολικά, θεωρώ ξεπερασμένη τόσο την επιδίωξη στενής συνάφειας ανάμεσα στις διάφορες φάσεις σπουδών (αλλού, δηλαδή, μπορεί να ξεκινήσει κανείς και αλλού να καταλήξει) και την προσέγγιση των σπουδών αποκλειστικά ως μέσου «επαγγελματικής αποκατάστασης». Η αποστολή της παιδείας είναι η μόρφωση και η «αποκατάσταση» είναι ένα παρεπόμενό της.

Στη δεύτερη κατηγορία ανήκουν όσοι έχουν ολοκληρώσει τις σπουδές τους. Σ’ αυτούς προτείνω ανεπιφύλακτα τη μετανάστευση, αφού ακόμα και στην καλύτερη περίπτωση η ανάκαμψη θα πάρει χρόνο. Η μετανάστευση πρέπει να χάσει το αρνητικό της πρόσημο: η κινητικότητα δεν είναι κατάρα, το αντίθετο! Η αντίληψη πως είναι φυσιολογικό να εργάζεται κανείς αποκλειστικά στον τόπο που μεγάλωσε και πως θα ζήσει για πάντα σε ένα και μόνο μέρος, ανταποκρίνεται όλο και λιγότερο στη σύγχρονη πραγματικότητα. Το μεγαλύτερο ίσως πλεονέκτημα που διαθέτουν οι νέοι στη σημερινή συγκυρία είναι η πρόσβαση στην τεράστια ευρωπαϊκή αγορά εργασίας, ιδίως τώρα που τα γλωσσικά και πολιτισμικά εμπόδια έχουν πάψει να είναι απαγορευτικά. Παρά την ύφεση, ο ευρωπαϊκός Βορράς έχει μεγάλες ανάγκες που ολοένα θα γίνονται και μεγαλύτερες. Ας μην ξεχνάμε πως στόχος της ευρωπαϊκής ενοποίησης ήταν η δημιουργία μιας κοινής αγοράς και στην εργασία. Τις ευκαιρίες θα αδράξουν δύο κυρίως ομάδες: όσοι διαθέτουν δεξιότητες που έχουν ζήτηση και όσοι επιθυμούν να δουλέψουν σκληρά και να δημιουργήσουν. Πάντοτε υπενθυμίζω πως οι Ελληνες έχουμε αποδείξει πως μπορούμε να δημιουργούμε με επιτυχία σε περιβάλλον ευνομίας, όπου οι κανόνες φτιάχνονται για να τηρούνται. Σε όσους ισχυριστούν πως η φυγή νέων και ικανών ανθρώπων είναι αιμορραγία για τη χώρα, απαντώ πως είναι πολύ χειρότερη η σπατάλη τους και πως η μελλοντική αναβάθμιση της χώρας θα βασιστεί σε μεγάλο βαθμό και σε όσους σήμερα ανοίξουν τα φτερά τους, αποδράσουν από τη μιζέρια, μάθουν και δημιουργήσουν εκτός Ελλάδας.

Τέλος, η τρίτη ομάδα περιλαμβάνει όσους για διάφορους λόγους δεν θέλουν ή δεν μπορούν να φύγουν. Σ’ αυτούς υπενθυμίζω το τετριμμένο πλην όμως αληθινό, πως κάθε κρίση δημιουργεί ευκαιρίες. Οπως η χώρα, έτσι κι αυτοί πρέπει να τις εντοπίσουν, επενδύοντας σε νέες τεχνολογίες, πολύ ρίσκο και ακόμη μεγαλύτερο κόπο. Υπάρχουν τέτοιοι νέοι; Βεβαίως και υπάρχουν! Είναι αυτοί που δεν αναζητούν τη θαλπωρή του έτοιμου, δεν συμβιβάζονται με αυτά που βρήκαν, αποστρέφονται τη διαρκή αρνητικότητα, αναζητούν την ατομική ευθύνη και φοβούνται το τέλμα περισσότερο από την αποτυχία.

Θα επιχειρήσουν οι νέοι άνθρωποι το άλμα αυτό; Ασφαλώς όχι όλοι, ούτε καν οι περισσότεροι. Θα πετύχουν όλοι όσοι το επιχειρήσουν; Ούτε κι αυτό ισχύει. Ομως όσοι τολμήσουν να σκεφθούν και να πράξουν διαφορετικά, θα διαπιστώσουν πως τελικά έχουν τα πάντα να κερδίσουν και ελάχιστα να χάσουν. Στην πορεία θα απελευθερωθούν από τα τεράστια βαρίδια που λέγονται αδράνεια, πειρασμός της ευκολίας και φόβος της αποτυχίας και θα κατακτήσουν μια ζωή πολύ πιο δημιουργική από αυτήν στην οποία ίσως τους προόριζε η μακαριότητα της Ελλάδας πριν από την κρίση. Και μαζί με τη δική τους ζωή, ίσως καταφέρουν να αλλάξουν και τη χώρα.

Posted Απρίλιος 17, 2012 by msofcrete in Άρθρα

Tagged with ,

Constant serum levels of secreted asialoglycoprotein receptor sH2a and decrease with cirrhosis   Leave a comment

Posted Απρίλιος 16, 2012 by msofcrete in Pubmed

Differentiation of bone marrow-derived mesenchymal stem cells into hepatocyte-like cells on nanofibers and their transplantation into a carbon tetrachloride-induced liver fibrosis model   Leave a comment

Posted Απρίλιος 16, 2012 by msofcrete in Pubmed