Archive for Μαΐου 2012

Κυβερνώντας από τα παρασκήνια. Η δολοφονία ενός ενοχλητικού κοινοτάρχη.   Leave a comment

To απόγεμα της Μεγάλης Δευτέρας του 1986 έξω από το χωριό Πόμπια, στα νότια του νομού Ηρακλείου, το αυτοκίνητο που κινείται αργά στον άδειο και επικίνδυνο επαρχιακό δρόμο αναγκάζεται να σταματήσει όταν σε μία στροφή κάποιοι έχουν πετάξει κλαδιά και πέτρες που κλείνουν τον δρόμο.
Ο οδηγός γνωρίζει καλά την περιοχή, είναι ο πρόεδρος της κοινότητας Πηγαδάκια.
Ανυποψίαστος βγαίνει από το αυτοκίνητο για να δει τι συμβαίνει, όταν δέχεται τον πρώτο πυροβολισμό.
Τραυματισμένος προσπαθεί να καλυφθεί πίσω από το αυτοκίνητο, αλλά ο δολοφόνος πλησιάζει και τον εκτελεί μπροστά στα έντρομα μάτια της οικογένειάς του.

Η δολοφονία του κοινοτάρχη Γιάννη Κουτσάκη, άγνωστη δυστυχώς στους περισσότερους, έβαλε τίτλους τέλους σε μια μακροχρόνια αντιπαράθεση, και είναι χαρακτηριστική για το πως λειτουργεί το παρακράτος στην χώρα μας.
Αλλά ας πάρουμε την ιστορία από την αρχή.

Το μοναστήρι της Οδηγήτριας κατέχει μεγάλες εκτάσεις, τις οποίες νοικιάζει ή παραχωρεί σε βοσκούς της περιοχής.
Το 1961 ο Νίκος Βαρδινογιάννης, αξιωματικός τότε του πολεμικού ναυτικού, βρίσκεται ξαφνικά ιδιοκτήτης 4.400στρεμμάτων στην συγκεκριμένη περιοχή, μόνο που δεν τα αγοράζει από τον νόμιμο ιδιοκτήτη (την μονή δηλαδή) αλλά από τους βοσκούς ενοικιαστές για ένα κομμάτι ψωμί.
Παρά τις διαμαρτυρίες που έφτασαν τότε μέχρι και το κοινοβούλιο, το σκάνδαλο κουκουλώνεται μια που η οικογένεια διαθέτει ισχυρή πολιτική κάλυψη.

Η κομπίνα ολοκληρώνεται με την μυστηριώδη…«εξαφάνιση» των τίτλων ιδιοκτησίας που είχε στην κατοχή της η μονή, έτσι ώστε να μην μπορεί να στοιχειοθετηθεί η απάτη σε βάρος του δημοσίου.

Λίγο αργότερα, η οικογένεια Βαρδινογιάννη δημιουργεί την εταιρία ΣΕΚΑ και αγοράζει με αποικιοκρατικές διαδικασίες από το Ελληνικό δημόσιο το νησάκι «Άγιος Παύλος» στην είσοδο του όρμου των Καλών Λιμένων, έναντι 78.000 δραχμών.

Στην συνέχεια, με υποθήκη το νησί που αγόρασαν, παίρνουν δάνειο 36 εκατομμυρίων δρχ. (!) από Αμερικανική τράπεζα, και σε συνεργασία με την Mobil δημιουργούν στην περιοχή εγκαταστάσεις υγρών καυσίμων και ανεφοδιασμού πλοίων (βλέπε αμερικανικός 6ος στόλος).

Μοναδικό αγκάθι στα μεγαλεπήβολα σχέδια της οικογένειας ήταν ο μικρός οικισμός των Καλών Λιμένων και οι λιγοστοί ψαράδες κάτοικοί του.

Οι κάτοικοι του οικισμού βρέθηκαν ξαφνικά περικυκλωμένοι από τις εγκαταστάσεις της εταιρίας.
Πολλοί εγκαταλείπουν την περιοχή και μεταναστεύουν, ενώ οι εναπομείναντες έχουν να αντιμετωπίσουν έναν συνεχή και ψυχοφθόρο πόλεμο νεύρων από την εταιρία και τους τραμπούκους της.
Βροχή οι ξυλοδαρμοί και οι μηνύσεις για ανύπαρκτες πολεοδομικές παρατυπίες ακόμα και όταν κάποιος προσπαθούσε να επιδιορθώσει την τουαλέτα του, ενώ την ίδια στιγμή η εταιρία έχτισε παράνομα διάφορα κτίρια, ένα ξενοδοχείο, και μια βίλλα για την οικογένεια Βαρδινογιάννη.

Η εκλογή του Γιάννη Κουτσάκη το 1978 δίνει ελπίδα στους κατοίκους.
Το πρώτο του μέλημα είναι να ανοίξει επιτέλους ο δρόμος από τα Πηγαδάκια στους Καλούς Λιμένες.
Ο δρόμος είχε χαραχθεί το 1962, οι απαλλοτριώσεις είχαν τελειώσει το 1966, αλλά η εταιρία παρόλο που είχε πληρωθεί, δεν άφηνε τα συνεργεία της νομαρχίας να προχωρήσουν.

Το 1981 μετά την νίκη του ΠΑΣΟΚ ο Κουτσάκης πιστεύει πως θα μπορέσει επιτέλους να ξεπεράσει τα εμπόδια και την τρομοκρατία της ΣΕΚΑ, τελειώνει τον δρόμο και ξεκινά να φτιάχνει δίκτυο ηλεκτρισμού και ύδρευσης στην περιοχή, δίνοντας καθημερινά μάχη με τους μπράβους της ΣΕΚΑ που τα βράδια καταστρέφουν ότι φτιάχνουν τα κρατικά συνεργεία την ημέρα.
Τα έργα του κοινοτάρχη έχουν ως αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένα κύμα επιστροφής των εκδιωγμένων κατοίκων, σε μια προσπάθεια να ξαναφτιάξουν τα σπίτια τους.
Η ΣΕΚΑ τους κάνει την ζωή δύσκολη, με ένα καταιγισμό μηνύσεων προσπαθώντας έτσι να κατεδαφίσει τα σπίτια των κατοίκων ως αυθαίρετα!

Οι Βαρδινογιάννηδες ασκούν αφόρητη πίεση στον νομάρχη να γκρεμίσει τα σπίτια των ανθρώπων, όμως όλα πέφτουν πάνω στην άρνηση του κοινοτάρχη ο οποίος απαντά ότι πρώτα θα γκρεμιστούν τα αυθαίρετα της εταιρίας, οι βίλες των Βαρδινογιάννηδων κλπ.
Τον χειμώνα του 1985 γίνεται απόπειρα δολοφονίας του κοινοτάρχη όταν ένα άγνωστο αυτοκίνητο προσπαθεί να ρίξει το αυτοκίνητο του Κουτσάκη σε γκρεμό, ενώ σε μια συνάντηση του με τους εκπροσώπους της εταιρίας, οι μπράβοι ξυλοκοπούν τον ανυπόταχτο κοινοτάρχη.
Ο Κουτσάκης σχεδιάζει να επισκεφτεί το Οικουμενικό Πατριαρχείο στην Κωνσταντινούπολη σε μια προσπάθεια να εντοπίσει τα εξαφανισμένα συμβόλαια της μονής Οδηγήτριας και να ξεσκεπάσει την απάτη των Βαρδινογιάννηδων, μόνο που τον πρόλαβαν οι πληρωμένοι δολοφόνοι.
Ενδιαφέρον έχει και ο διάλογος μεταξύ Βαρδή Βαρδινογιάννη και Δημήτρη Κουφοντίνα στη δίκη της 17 Νοέμβρη.

Οι συγγενείς του δολοφονημένου κοινοτάρχη περιμένουν εδώ και δεκαετίες να πέσει φως στην υπόθεση, ενώ οι απειλές συνεχίστηκαν και μετά τον θάνατο του Κουτσάκη.

Το κόλπο με την αρπαγή κρατικής περιουσίας με την βοήθεια μοναστηριών ήταν τόσο πετυχημένο που ο όμιλος Βαρδινογιάννη το επανέλαβε και στην Χαλκιδική.

Η περίπτωση της Σιθωνίας

Πρόκειται για τη μονή Ξενοφώντος και μια έκταση 57.000 στρεμμάτων στην Σιθωνία.
Το 1965 η μονή υποβάλλει αίτηση αναγνώρισης ιδιοκτησίας στο Ελληνικό δημόσιο, η οποία και φυσικά απορρίπτεται.
Επί χούντας όμως η μονή κάνει και δεύτερη προσπάθεια και με την βοήθεια … του θεού και της χούντας, ως εκ θαύματος δικαιώνεται.
Αμέσως μεταβιβάζει την έκταση για ένα συμβολικό ποσό -μαντέψτε που- στην …ΣΕΚΑ!

Με την μεταπολίτευση, και μετά από τις έντονες αντιδράσεις τοπικών φορέων και κατοίκων, το 1974 η πολιτεία ακυρώνει την χουντική απόφαση και ανακηρύσσει την έκταση δημόσια.
Από τότε η μονή σε συνεργασία με την ΣΕΚΑ έχουν ξεκινήσει ένα δικαστικό αγώνα κατά του δημοσίου με τα γνωστά κόλπα, ψευδομάρτυρες, απειλές, δωροδοκίες, κλπ.

Οι απάτες με τις εκκλησιαστικές περιουσίες δεν έχουν σταματήσει να επαναλαμβάνονται μέχρι και τις μέρες μας, με διάφορες εκδοχές, όπως πχ με το σκάνδαλο της Μονής Βατοπεδίου, τη μονή Τοπλού, και άλλες.

Έτσι λοιπόν δύο απόστρατοι του ναυτικού βρέθηκαν ξαφνικά με τεράστιες περιουσίες με την βοήθεια των Αμερικανών που τόσο τους εξυπηρέτησαν στο εμπάργκο της Ροδεσίας. Ας θυμηθούμε και αυτό το ..κατόρθωμα.

«Ioanna V»: το πειρατικό του ομίλου Βαρδινογιάννη

Τα χρόνια της πειρατείας

Η οικογένεια Βαρδινογιάννη …διαπρέπει στο σπάσιμο του αποκλεισμού του ρατσιστικού καθεστώτος της Ροδεσίας από τον ΟΗΕ που έγινε παγκόσμια γνωστός ως «Beira Patrol», προμηθεύοντας πετρέλαιο την κυβέρνηση του Ιαν Σμίθ με την υποστήριξη της CIA.

Οι Αμερικανοί θέλοντας να πάρουν κάτω από την σφαίρα επιρροής τους τις πρώην αποικίες της Μεγάλης Βρετανίας αλλά αποφεύγοντας να συγκρουστούν μετωπικά με τους Βρετανούς συμμάχους, βοηθούν τους Βαρδινογιάννηδες να δράσουν ως πειρατές χωρίς αυτοί να χρειαστεί να λερώσουν τα χέρια τους.
Η συγκεκριμένη υπόθεση είναι μία από τις μαύρες σελίδες της ελληνικής ναυτιλίας: περιφρόνηση ψηφισμάτων του ΟΗΕ, αλλαγή σημαίας από λιμάνι σε λιμάνι, αλλαγή ονόματος του καραβιού μεσοπέλαγα, κλπ.

Πηγή: http://kora.matrix.msu.edu/files/50/304/32-130-9D0-84-al.sff.document.nusa19660407.pdf

Η συνέχεια είναι λίγο πολύ γνωστή.
Το 1972, επί χούντας δηλαδή, ιδρύουν την Μότορ Όιλ.
Το 1979 με υπουργό συντονισμού τον …Μητσοτάκη τους δίνεται πεσκέσι ο Παναθηναϊκός.
Και αυτό το κόλπο ήταν τόσο πετυχημένο που το μιμήθηκε κάθε σωστός απατεώνας (Κοσκωτάς κλπ) που θέλησε να κάνει καριέρα στο ελληνικό Ελ Ντοράντο.

Κατά τραγική σύμπτωση, πάλι επί πρωθυπουργίας Μητσοτάκη, αποκτούν την τράπεζα Πειραιώς, καταπίνουν την Μακεδονίας-Θράκης, ενώ ας μην ξεχνάμε πως μερικές μόνο μέρες μετά τον σχηματισμό της Οικουμενικής Kυβέρνησης του Ξενοφώντα Ζολώτα, το 1989, ξεκινά το MEGA Channel …

Το «τηλεοπτικό πλυντήριο» όχι μόνο βοηθά στις μπίζνες της οικογένειας προσφέροντας δωρεάν διαφήμιση με το γνωστό κόλπο των ..αγαθοεργιών της φιλεύσπλαχνης οικογένειας ως υποκατάστατο της ανύπαρκτης δικαιοσύνης, αλλά και ελέγχοντας έτσι έμμεσα το πολιτικό σύστημα δίνοντας τηλεοπτικό χρόνο σε άτομα της αρεσκείας τους.

Και έτσι φτάσαμε σήμερα στα γελοία ψευτοδιλήμματα «ευρώ ή μνημόνιο» και τα καταστροφολογικά σενάρια του παρακράτους και των παπαγάλων τους, που ευτυχώς αρχίζουν να ξεθωριάζουν στα μάτια της κοινής γνώμης.

Ο μόνος τρόπος πια για να κρατηθούν στην εξουσία είναι πουλώντας φόβο.

«Δεν θα έχουμε φάρμακα, πετρέλαιο, τρόφιμα, οδοντόβουρτσες, αν βγει η αριστερά» φωνάζουν χωρίς να ντρέπονται, αυτοί που κατέστρεψαν τον τόπο επί τόσες δεκαετίες.
Σε μία χώρα που έχει τόσο ανάγκη από ριζικές αλλαγές, προσπαθούν απελπισμένα να περάσουν το μήνυμα ότι «δεν είναι τώρα εποχή για αλλαγές, ας κάτσουμε στα αυγά μας»

Σταθεροί στις ..αξίες τους ως γνήσια τέκνα ενός συστήματος Φρανκεστάιν, προσπαθούν να πείσουν την κοινή γνώμη ότι τίποτα δεν πρέπει να γίνεται για πρώτη φορά.
Τελευταίες σπασμωδικές κινήσεις μιας κομματοκρατίας που απέτυχε σε όλα πουλώντας ταυτόχρονα πατριωτική ηθική, ενώ ακόμα και τώρα που όλα έχουν καταρρεύσει γύρω τους, αδυνατούν να ψελλίσουν έστω και δυο κουβέντες ουσιαστικής αυτοκριτικής.

«Οι μεγαλύτερες καταστροφές δεν προήλθαν από την ανυπακοή, αλλά από την υπακοή», είχε πει κάποτε ο Χάουαρντ Ζίν, ενώ ο ίδιος υπερασπιζόμενος πριν αρκετά χρόνια μια ομάδα οικολόγων που είχε εισβάλει σε ένα πυρηνικό εργοστάσιο, είχε πει απευθυνόμενος προς τους δικαστές:

«Χωρίς την πολιτική ανυπακοή, εσείς σήμερα δεν θα ήσαστε εδώ»

Advertisements

Posted Μαΐου 28, 2012 by msofcrete in Ιστορικά

Αποχαιρετισμός στον Γεώργιο Λ. Κοντογεώργη, α΄ επίτροπο της Ελλάδος στις Ευρωπαϊκές Κοινότητες, στον συνεπή και αθόρυβο πρωτεργάτη της προσφοράς   Leave a comment

Tης Eλενης Mπιστικα

Οφειλόμενα λόγια αποχαιρετισμού στον συνεπέστερο των ανθρώπων, γιατί ο Γιώργος Κοντογεώργης, που κηδεύθηκε χθες στο Α΄ Νεκροταφείο, ήταν άνθρωπος και Ελληνας, δεν υπήρξε ποτέ πολιτικός με την έννοια της πολιτικής ως σταδιοδρομίας – ευτυχώς για εκείνον και για την Ελλάδα. Η πολύχρονη απασχόλησή του με τα κοινά είχε γνώμονα το καθήκον, αντικείμενο την προσφορά στο καλό της πατρίδας και μόνο κριτή το απαράμιλλο ήθος του. Ο αδαμάντινος χαρακτήρας του, αυτός που του επέτρεψε να ανέβει όλες τις βαθμίδες της δημόσιας υπηρεσίας, από απλός υπάλληλος του υπουργείου Εθνικής Οικονομίας και κατόπιν Εμπορίου, για να φθάσει γενικός διευθυντής Εξωτερικού Εμπορίου, τον προφύλαξε από τις παγίδες της πολιτικής. Οταν αποφάσισε, ύστερα από πίεση του Κωνσταντίνου Καραμανλή, στη μεταπολίτευση να υπηρετήσει το κοινό καλό από τη σκοπιά του γενικού γραμματέα Τουρισμού, τον Ιούλιο του 1974, στην κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας του Κ. Καραμανλή, ήταν ένα άλλο πόστο προσφοράς. Και παρέμεινε στενός συνεργάτης του Κ. Καραμανλή και απόλυτα ταγμένος στον δρόμο – όραμα της Ευρωπαϊκής Ενωσης και της ένταξης της Ελλάδος σε αυτήν.

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και ο Γεώργιος Ράλλης θα ήταν οι πλέον ενδεδειγμένοι για να αποτιμήσουν την τεράστια προσφορά του Γιώργου Κοντογεώργη –«του αγαπητού τους Γιώργη», όπως τον αποκαλούσαν– στον άθλο της επίτευξης του στόχου αυτού. Αλλά, δυστυχώς, έφυγαν πριν από αυτόν, όπως έφυγε πριν και η αγαπημένη του σύζυγος και σύντροφος στη ζωή του, η Μαίρη Κοντογεώργη. Στη μακριά δοκιμασία της υγείας της ο Γιώργος ήταν δίπλα της, νύχτα και ημέρα, στο σπίτι τους και στο νοσοκομείο.

Οπως γνωρίζουν καλά τα αδέλφια και τα ανίψια τους, ώς το τέλος έμεινε αφοσιωμένος στη Μαιρούλα του. Δεν θα τολμούσα να πω τέτοια λόγια όσο ζούσε το αγαπημένο ζευγάρι, αλλά επειδή έζησα από κοντά τη βαθιά τους αγάπη πρέπει να τη συμπεριλάβω στα στηρίγματα μιας ζωής, μαζί με τη μόρφωσή του – πτυχίο Οικονομικών από την ΑΣΟΕΕ (Οικονομικό Πανεπιστήμιο), μετεκπαίδευση στις ΗΠΑ (1957-58,) εμβάθυνση στα συγγράμματα των μεγάλων οικονομολόγων της εποχής του. Με την κήρυξη του πραξικοπήματος στις 21/4/1967, όταν και παραιτήθηκε από γενικός διευθυντής, ο οικονομολόγος Γεώργιος Λ. Κοντογεώργης αναδύθηκε ως συνέχεια του υποδειγματικού δημόσιου λειτουργού.

Στην κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας του Κωνσταντίνου Καραμανλή έγινε υφυπουργός Συντονισμού – Οικονομίας (Νοέμβριος 1974 – Νοέμβριος 1977), για να αναδειχθεί βουλευτής Επικρατείας της Ν.Δ. από τον Νοέμβριο 1977 ώς τον Ιανουάριο 1981 και υπουργός στη νέα κυβέρνηση Κων. Καραμανλή αρμόδιος για τις σχέσεις της Ελλάδος – «υπουργός σε θέματα ΕΟΚ» το λέγαμε δημοσιογραφικά. Είναι η εποχή του μαραθωνίου με συζητήσεις, ταξίδια στις ευρωπαϊκές χώρες και συναντήσεις με τους ηγέτες κρατών, στη διάρκεια του οποίου ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής με τη χαρισματική του προσωπικότητα και την επιμονή του άλλαξε τη ροή της Ιστορίας, εντάσσοντας την Ελλάδα ενωρίς με τα μεγάλα κράτη – μέλη της Ευρώπης.

Η Συνθήκη Προσχώρησης της Ελλάδος στην ΕΟΚ υπογράφεται στις 28 Μαΐου 1979 στο Ζάππειο Μέγαρο και υπάρχει πάντα η ιστορική φωτογραφία που παρουσιάζει να υπογράφουν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ως πρωθυπουργός και πρωτομάστορας της Ενταξης, ο υπουργός Εξωτερικών Γεώργιος Ράλλης και ο αρμόδιος υπουργός Γεώργιος Κοντογεώργης. Και όπως έγραφε το ρεπορτάζ του Τήλεφου την επομένη με τη φωτογραφία αυτή και με τους αρχηγούς κρατών και τα στελέχη στα σκαλοπάτια του Ζαππείου Μεγάρου «ο πιο χλωμός, ίσως γιατί είχε πολύ κλειστεί στο γραφείο πνιγμένος μέσα σε έγγραφα, ήταν ο Γεώργιος Κοντογεώργης». Μία παρατήρηση που άρεσε, για το ορθόν του πράγματος, και στους στενούς συνεργάτες Κωνστ. Καραμανλή και Γεώργιο Ράλλη. Ολοι γνώριζαν πόσα πρόσφερε με τη συνέπειά του, με την αποτελεσματικότητά του και τον ευγενικό τρόπο του στις μακρές διαπραγματεύσεις ο Γιώργος Κοντογεώργης.

Γι ’ αυτό και έγινε ο πρώτος επίτροπος της Ελλάδος την ΕΟΚ και στην Ευρωπαϊκή Ενωση, με έδρα τις Βρυξέλλες και τη Μαιρούλα δίπλα του, σε ένα απλό διαμέρισμα τριών δωματίων, με θέρμη φιλοξενίας που τη νιώσαμε όσοι περάσαμε από τις Βρυξέλλες. Δύσκολα τα πρώτα χρόνια και αποφασιστικός ο ρόλος του «θεμέλιου λίθου» της ελληνικής ένταξης, που ήταν, αναμφισβήτητα, ο Κοντογεώργης. Ηλθαν μετά από αυτόν και άλλοι άξιοι επίτροποι και από τα άλλα κόμματα, αλλά ο α΄ επίτροπος ήταν, και έτσι θα μείνει, ο σεμνός άνθρωπος των χαμηλών τόνων, που πρόσφερε πολλά, ταγμένος στην ιδέα της ένταξης, και δεν ζήτησε τίποτα. Εμεινε με τη Μαίρη στο αστικό τους διαμέρισμα της Αθήνας, ένας πραγματικός άρχοντας της προσφοράς. «Εφυγε» με βαριά σύννεφα πάνω από το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, με ήσυχη τη συνείδηση ότι έπραξε το καθήκον του, όταν του ζητήθηκε, λειτουργώντας αποτελεσματικά με διαφάνεια και χωρίς έπαρση. Για πόσους μπορούμε να το πούμε αυτό; Στο βιβλίο του-Βίβλο της ιστορικής διαδρομής «Η Ευρωπαϊκή Ιδέα, η Ευρωπαϊκή Ενωση, Η Ελλάδα», από τις εκδόσεις Ι. Σιδέρη, στην αφιέρωση, τον Νοέμβριο 1995, μιλάει «για την αξία της ζωντανής ενημέρωσης διά του Τύπου, με όλη την αγάπη και τη φιλία μου». Και αυτά τα οφειλόμενα λόγια, γραμμένα τον Νοέμβριο 2009, υπαγόρευσαν η αγάπη και η φιλία, αλλά κυρίως η γνώση της συμβολής του Γιώργη Κοντογεώργη στην ευρωπαϊκή Ελλάδα, για την οποία αγωνίσθηκε τον αγώνα τον καλό…

Posted Μαΐου 28, 2012 by msofcrete in Άρθρα

Δεν είναι αυτός ο αληθινός Καμμένος!   Leave a comment

Tου Στεφανου Κασιματη

Στην αρχή, ήταν η υπόθεση με το «Σχέδιο Β» (Β εκ του «βους»), το οποίο διέρρευσε, με αποτέλεσμα ο Πάνος Καμμένος να αποδώσει την ύπαρξή του σε πλαστογραφία, η υπόθεση να εκλάβει τον χαρακτήρα κωμωδίας και ο ίδιος να γελοιοποιηθεί. Χθες, είχαμε και δεύτερη γκάφα (κατά τα φαινόμενα, τουλάχιστον) του προέδρου των Ανεξαρτήτων Ελλήνων, κατόπιν της οποίας προσωπικώς πείθομαι ότι μια φρικτή συνωμοσία εξελίσσεται εις βάρος του προέδρου του κινήματος, με σκοπό την υπονόμευση της σοβαρότητάς του.

Εξηγούμαι: Ενας ψηλός, εύσωμος σαρανταπεντάρης, αληθινό λεβεντόπαιδο (βλέπε φωτογραφία στήλης), κυκλοφορεί στην Αθήνα και, χάρη στην εκπληκτική ομοιότητά του -tale quale- με τον Πάνο Καμμένο μπαινοβγαίνει στο προεδρικό μέγαρο, με σκοπό να διαπράττει γκάφες, οι οποίες θα εκθέτουν τον λαοφιλή πολιτικό. Επειδή τέτοιου βαθμού ομοιότητα νομίζω ότι η φύση δεν μπορεί να την παραγάγει σε ανθρώπινα όντα (εκτός από την περίπτωση των μονοζυγωτικών διδύμων, βεβαίως), τείνω να πιστεύσω ότι πρόκειται για το ολόγραμμα του Πάνου Καμμένου. Προφανώς, έχει κατασκευασθεί από τα γνωστά κέντρα που βυσσοδομούν κατά του Ελληνισμού και τα οποία, όπως γνωρίζει κάθε ενημερωμένος Ελληνας (όποιος, δηλαδή, παρακολουθεί τηλεόραση μετά τα μεσάνυχτα…) διαθέτουν για τους σκοπούς τους μυστικές τεχνολογίες, τις οποίες ο φτωχός μας νους δεν μπορεί ούτε καν να αρχίσει να τις φαντάζεται. Αλλη εξήγηση δεν υπάρχει!

Τούτη την ώρα, όμως, το κρίσιμο ερώτημα, που προέχει όλων των άλλων, είναι πού βρίσκεται ο αληθινός Πάνος Καμμένος, ενόσω το ολόγραμμά του πραγματοποιεί το καταστροφικό έργο του. Διότι, όσο υπάρχει χρόνος, ο πραγματικός Καμμένος πρέπει να βρεθεί και να απελευθερωθεί το ταχύτερο δυνατόν! Θεωρώ βέβαιον, κατ’ αρχάς, ότι οι σκοτεινές δυνάμεις πρέπει να τον κρατούν ζωντανό, ως εξαίρετο δείγμα της ελληνικής φυλής, με σκοπό να μελετήσουν τον εγκέφαλό του, τον γενετικό του κώδικα και, εν πάση περιπτώσει, όλα αυτά στα οποία κρύβεται το μυστικό της φυσικής ανωτερότητας των Ελλήνων. Πού τον κρατούν; Υποθέτω εκεί όπου οι έρευνες της Αστυνομίας είναι αδύνατον να εισχωρήσουν. Δηλαδή, στα έγκατα της Γης: στον κόσμο των Νεφελίμ και των άλλων τεράτων, όπου, κατά τον Λιακόπουλο και άλλους έγκυρους ερευνητές, βρίσκεται η κοίλη Γη. Ως εκ τούτου, πρέπει κατεπειγόντως να ειδοποιηθούν οι Ελ*, για να τον απελευθερώσουν!

Αλλά, με όλα αυτά ξεχάστηκα και δεν σας είπα την απόδειξη του ισχυρισμού μου. Λοιπόν, εξερχόμενο του προεδρικού χθες το ολόγραμμα του προέδρου έσπευσε να πει ότι πρότεινε ως πρόεδρο της υπηρεσιακής κυβερνήσεως τον Τάκη Πικραμμένο, τον πρόεδρο του Συμβουλίου Επικρατείας. Ομως ο αληθινός Καμμένος ποτέ δεν θα πρότεινε αυτόν τον άνθρωπο! Διότι είναι εκείνος ο οποίος προήδρευσε της ολομελείας του ΣτΕ και υπέγραψε την επονείδιστη απόφαση 668 της 20ής Φεβρουαρίου 2012, με την οποία το τρισκατάρατο Μνημόνιο κηρύσσεται νόμιμο και συνταγματικό, ενώ απορρίπτεται το επιχείρημα του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών και άλλων φορέων ότι η νομιμότητα απαιτούσε την ψήφισή του από τα δύο τρίτα της Βουλής. Πιστεύετε ότι θα ήταν ποτέ δυνατόν ο Πάνος Καμμένος να έχει διαπράξει παρόμοια γκάφα; Οχι, βέβαια! Συνεπώς, ξαμοληθείτε σε Δελφούς, Δωδώνη, Βραυρώνα, διεθνή αερολιμένα «Ελ. Βενιζέλος», Ελ Σαλβαδόρ, Σείριο, Αλφα Κενταύρου και δεν ξέρω ’γω πού αλλού μπορεί να βρει κανείς τους Ελ, για να σώσουν τον αληθινό Καμμένο…

*: Για τους μη γνωρίζοντες, να εξηγήσω ότι οι Ελ, σύμφωνα με τους μύστες της συνωμοσιολογικής κοσμολογίας, είναι οι εξωγήινοι πρόγονοι των Ελλήνων, οι οποίοι κατά τον μύθο θα επιστρέψουν κάποτε στη Γη, για να εξολοθρεύσουν τους εχθρούς του εξυπνότερου λαού του κόσμου και να εγκαταστήσουν την παγκόσμια κυριαρχία του εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν…

Οι «βαρυτζίδες»
Η επιλογή του Πύρρου Δήμα για την πρώτη θέση του ψηφοδελτίου Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ έχει ένα ιστορικό βάθος, μάλλον άγνωστο στους εκτός κινήματος. Λίγο ώς πολύ είναι γνωστό ότι το «θαύμα» της ελληνικής άρσης βαρών (με το γνωστό, επονείδιστο τέλος…) ήταν αμιγώς πασοκική ιστορία, δεδομένου ότι ο επί δεκατέσσερα χρόνια πρόεδρος της ομοσπονδίας δεν ήταν άλλος από τον Γιάννη Σγουρό, σημερινό υπερνομάρχη Αθηνών – Πειραιώς, ο δε προπονητής της ομάδας Χρήστος Ιακώβου υπήρξε υποψήφιος ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ το 1999. Εκείνο που οι περισσότεροι αγνοούν, όμως, είναι ότι οι αθλητές της άρσης βαρών -οι και «βαρυτζίδες» καλούμενοι στην Πασοκική Κοινή- υπηρετούσαν τα παλαιότερα χρόνια ως φρουρά(!) της σημαίας του Πολυτεχνείου στην ετήσια πορεία της 17ης Νοεμβρίου, καθώς η επιβλητική παρουσία τους αποθάρρυνε σχέδια αρπαγής του ιερού κειμηλίου από τους νεολαίους άλλων κομμάτων. Στα μετέπειτα χρόνια, βέβαια -τότε που δέναμε τα σκυλιά με τα λουκάνικα όσο εμείς χλαπακιάζαμε αστακομακαρονάδες- η νεολαία της ΠΑΣΠ, που έχει ακόμη τη σημαία στην κατοχή της, μίσθωνε για τον ίδιο σκοπό επαγγελματίες…

Αγαπημένη Ελλάδα!
Προχθές, 15 Μαΐου, έφθασε στις θυρίδες των βουλευτών το κυβερνητικό πρόγραμμα της Νέας Δημοκρατίας. Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, που ίσως ενέσπειραν στον αγωνιώντα λαό την εσφαλμένη πεποίθηση ότι έγινε το θαύμα και πήραμε μπροστά ως έθνος, θεωρώ απαραίτητη τη διευκρίνιση ότι επρόκειτο για το πρόγραμμα το οποίο είχε εκπονηθεί για τις εκλογές της 6ης Μαΐου…

Posted Μαΐου 18, 2012 by msofcrete in Άρθρα

Tagged with ,

Χοντροκομμένα λόγια   Leave a comment

Ο κ. Στέφανος Μάνος προσέφυγε στο Συμβούλιο της Επικρατείας αιτούμενος δικαιότερη κατανομή του τηλεοπτικού χρόνου. Δικανικές σαχλαμάρες. Αν ήθελε ανεξάντλητη τηλεοπτική κάλυψη έπρεπε να βάλει στο Επικρατείας τον Σάκη Ρουβά και τον Νίκο Χατζηνικολάου. Έτσι πάνε αυτά. Με τους πετυχημένους επαγγελματίες, τους εκπροσώπους νεανικής παραγωγικότητας και τους αυτοδημιούργητους που μάζεψε για υποψήφιους δεν θα δει προκοπή στο γυαλί. Και ασφαλώς το «πρόγραμμα» δεν έχει καμία σημασία για τα περισσότερα μέσα ενημέρωσης: υπάρχει μεγάλη ανοχή στην ασάφεια.

Το αίτημα για μεγαλύτερη προβολή ικανοποιήθηκε, εντούτοις δεν υπάρχει τρόπος να αντικρούσει ο κ. Μάνος τη μυθολογία που περιβάλλει το πρόσωπό του και αφορά την αστική καταγωγή και την επαγγελματική του επάρκεια. Τον παρουσιάζουν ως παιδί βιομηχάνων που φούνταρε τη μητρική επιχείρηση, την Αλλατίνη. Εμφανίζεται λοιπόν στην ελληνική κοινωνία το εξής παράδοξο: να εξανίστανται όλοι όταν κάποιος δέχεται επίθεση για τη λαϊκή του προέλευση («ο γιος του αγωγιάτη») αλλά να θεωρείται λογική η απαξίωση όσων έτυχε να γεννηθούν ευκατάστατοι.

Και μια μικρή σημείωση αποκατάστασης της αλήθειας: όταν το 1977 ο κ. Μάνος άφησε τα μπισκότα για να πολιτευτεί δεν το έκανε επειδή είχε πτωχεύσει. Άλλωστε τα προβλήματα που εμφανίστηκαν μετά την αποχώρησή του από την εταιρεία συνδέονται με την επιβολή της διατίμησης σε ορισμένα προϊόντα.

Ένα άλλο χαρακτηριστικό που αποδίδεται στον αρχηγό της Δράσης είναι η αστάθεια. Πάει από το ένα κόμμα στο άλλο. Δεν θα τον υπερασπιστούμε. Θα προτιμήσουμε την ξερή παράθεση ενδεικτικών γεγονότων:

1998. ΠαΣοΚ στην εξουσία, Μάνος στη Νέα Δημοκρατία. Ο υπουργός Οικονομίας κ. Γιάννος Παπαντωνίου φέρνει στη Βουλή ρύθμιση που προβλέπει την αλλαγή των γενικών κανονισμών προσωπικού στις ζημιογόνες δημόσιες επιχειρήσεις. Εν ολίγοις να κοπούν οι ψεύτικες υπερωρίες, τα παράλογα μπόνους και οι μισθολογικές ακρότητες. Έξι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας απέχουν από την ψηφοφορία. Δεν θέλουν να καταψηφίσουν. Διαγράφονται. Ανάμεσά τους ο κ. Μάνος.

2005. Νέα Δημοκρατία στην κυβέρνηση, Μάνος στο ΠαΣοΚ. Ο υπουργός Οικονομικών κ. Γιώργος Αλογοσκούφης φέρνει στη Βουλή νομοσχέδιο για τις ΔΕΚΟ που περιλαμβάνει αυτούσια την προαναφερθείσα ρύθμιση Παπαντωνίου. Αυτό που η Νέα Δημοκρατία είχε καταψηφίσει ως αντιπολίτευση το φέρνει στη Βουλή για να ψηφιστεί ως δικός της νόμος. Ο αντιπολιτευόμενος κ. Μάνος ψηφίζει υπέρ.

Η διαγραφή του κ. Μάνου από τον «μικρό Καραμανλή» όπως τον αποκαλεί δεν ήταν η πρώτη από τη Νέα Δημοκρατία. Είχε διαγραφεί και από τον Ευάγγελο Αβέρωφ. Ρωτήσαμε πολιτευτή του περιβάλλοντος Αβέρωφ λεπτομέρειες για εκείνη την πρώτη απομάκρυνση από το κόμμα. Η απάντηση είναι ενδεικτική της συμπάθειας της οποίας χαίρει ο κ. Μάνος: «Δεν θυμάμαι ότι διαγράφηκε, πώς είναι δυνατόν να θυμάμαι τον λόγο της διαγραφής; Να το γράψετε αυτό, ότι δεν τον θυμόμαστε καν».

Ο αρχηγός της Δράσης έχει επίγνωση των αισθημάτων που δημιουργούσε στους πολιτικούς συναδέλφους του. Στο βιβλίο του «Αντιστρουθοκαμηλικά» (Η Καθημερινή, 2010) αναφέρεται στην πρώτη υπουργική θητεία του: «Καινούργιος και πολιτικά άπειρος όπως ήμουνα, δεχόμουνα από τους συναδέλφους μου ατέλειωτες πιέσεις για πολεοδομικές ρυθμίσεις που ενδιέφεραν τους ψηφοφόρους τους. Τις αντιμετώπιζα με ψυχρότητα και καμιά φορά με αδικαιολόγητη περιφρόνηση. Δεν μπορούσα να καταλάβω πώς τόσοι άνθρωποι ήθελαν τόσα πολλά σε βάρος του γενικού συμφέροντος. Ανυποχώρητος, γεμάτος αυτοπεποίθηση για την ορθότητα των επιλογών μου, προχωρούσα σε συγκλονιστικές αλλαγές στο νομοθετικό περιβάλλον της πολεοδομίας. Όταν όμως ανέλαβε ο Γ. Ράλλης πρωθυπουργός μού είπε: κύριε Μάνο, η Νέα Δημοκρατία δεν σας αντέχει άλλο σε αυτό το υπουργείο».

Συνοψίζοντας: ο κ. Στέφανος Μάνος λέει τα ίδια πράγματα από την πρώτη ημέρα που πολιτεύτηκε: μικρότερο κράτος, διευκόλυνση της επιχειρηματικότητας, εκποίηση της κρατικής περιουσίας. Η αλήθεια είναι ότι δεν τα λέει ωραία ή για να είμαστε ακριβείς τα λέει χοντροκομμένα («να απολυθούν 400.000 δημόσιοι υπάλληλοι»). Στη Δημοκρατία ο ψηφοφόρος έχει κάθε δικαίωμα να επιλέξει τα ωραία λόγια.

Posted Μαΐου 3, 2012 by msofcrete in Άρθρα

Tagged with

Ο Κρητικός που τα έβαλε με τους Ροκφέλερ   Leave a comment

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ, ΑΣ ΑΚΟΥΜΠΗΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΛΙΓΑ ΛΟΥΛΟΥΔΑΚΙΑ ΣΤΟΝ LOUIS TIKAS, ΗΛΙΑ ΣΠΑΝΤΙΔΑΚΗ, ΤΟΝ ΚΡΗΤΑ ΗΡΩΑ ΤΗΣ ΣΦΑΓΗΣ ΤΗΣ LUDLOW MASSACRE ΣΤΟ ΚΟΛΟΡΑΝΤΟ. ΟΤΑΝ ΑΡΧΗΓΟΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΑΚΩΡΥΧΩΝ ΑΠΕΡΓΩΝ ΤΟΥ ΚΟΛΟΡΑΝΤΟ ΈΠΕΦΤΕ ΤΟ 1912 ΝΕΚΡΟΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΦΑΙΡΕΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΟΦΥΛΑΚΗΣ ΜΑΖΊ ΜΕ 20 ΆΛΛΟΥΣ, 13 ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΟΠΟΙΟΥΣ ΠΑΙΔΙΑ….

Σας θυμίζει τίποτα το όνομα Λούης Τίκας (Louis Tikas);
Αν όχι, μήπως το όνομα Ηλίας Σπαντιδάκης;
Προφανώς όχι.
Η νεότερη ελληνική ιστορία δεν καταδέχεται ν’ ασχοληθεί με «ρετάλια»
που ηγήθηκαν λούστρων και ανθρακωρύχων.
Προτιμά στρατηγούς ή πρωθυπουργούς κι ας μην διέθεταν αυτοί ούτε μια σπίθα
από τη φλόγα που έκαιγε στην ψυχή απλών ανθρώπων σαν τον Λούη.

Γράφει ο Τίτος Χριστοδούλου στο facebook….

Posted Μαΐου 3, 2012 by msofcrete in Άρθρα

Tagged with

Όταν ένας θανατοποινίτης ψηφίζει Δράση   Leave a comment

Απόστολος Δοξιάδης – Εκλογικό Ημερολόγιο

Ο Τάκης Λαζαρίδης, συγγραφέας του σπουδαίου Ευτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι, που με τιμά με τη φιλία του, έγινε φέτος ογδόντα ετών. Στα 21 του καταδικάστηκε σε θάνατο από Εκτακτο Στρατοδικείο, για τη συμμετοχή του στην υπόθεση “των ασυρμάτων” σήμερα γνωστότερη ως “υπόθεση Μπελογιάννη”. Ήταν από τους έξι θανατοποινίτες. Τον βάλαν στο ίδιο κελί με τον Μπελογιάννη και τον Μπάτση, το κελί των μελλοθανάτων. Όταν ήρθαν να τους πάρουν την αυγή, για εκτέλεση, πήραν τον Μπελογιάννη και τον Μπάτση και τον Τάκη τον άφησαν πίσω. “Εκείνη την ώρα ένοιωσα βαθειά απογοήτευση” μου είπε. Κι αυτό ταίριαζε απόλυτα με την τρομερή συνέπεια που είχε στη δίκη, την υπεράσπιστη των ιδεών του, όπως ήταν τότε, την πρόκληση στους δικαστές, να τον καταδικάσουν.

Ο λόγος που του είχε δοθεί χάρη ήταν ότι ο πατέρας του, ενεργό στέλεχος του ΚΚΕ, είχε εκτελεστεί από τους Γερμανούς, στα 12 χρόνια του Τάκη, και έτσι τα μικρά, ο Τάκης και η αδελφή του, είχαν μεγαλώσει σε όλη την κατοχή μόνα τους, καθώς η μάνα του είχε καταδικαστεί σε ισόβια από τους Βουλγάρους. Όταν ο πόλεμος τέλειωσε, το κόμμα πήρε υπό την κηδεμονία του τα δυο παιδιά, στην εφηβεία τώρα, και τους έστειλε στην Αθήνα, να μείνουν σε ένα σπίτι όπου θα τους… φρόντιζαν. Το σπίτι αυτό ανήκε στο Νίκο Βαβούδη, δηλαδή, στον άνθρωπο που λειτουργούσε στην Ελλάδα ως πράκτορας της Μόσχας, και εξέπεμπε από το σπίτι του συνεχώς πληροφορίες, μεταξύ των οποίων και στρατιωτικές, με ασύρματο. Η φροντίδα για τα δυο παιδιά είναι ότι τους έκανε βοηθούς του. Πολλά έχουν γραφτεί για την υπόθεση Μπελογιάννη, και σίγουρα πολλοί από όσους καταδικάστηκαν στη δίκη δεν είχαν σχέση με κατασκοπεία. (Παρ’ όλα αυτά, και ενώ πιστεύω ότι στο Μπελογιάννη φορτώθηκε η κατηγορία της κατασκοπείας για να οδηγηθεί στο απόσπασμα, έχω διαβάσει τα πρακτικά της δίκης και μου έκανε εντύπωση η δήλωσή του στο δικαστήριο, ότι “στέλνονταν και στρατιωτικά μυστικά” στη Μόσχα, το οποίο δήλωνε δεν έβρισκε καθόλου ασύμβατο με τους σκοπούς της επαναστατικής δράσης του.) Ένα είναι βέβαιο πάντως: πολλοί άλλοι καταδικασμένοι δεν ήταν, αλλά ο Νίκος Βαβούδης ήταν κατάσκοπος. Και τα δυο αδελφάκια Λαζαρίδη, μπλέχτηκαν χωρίς να το γνωρίζουν, στο δικό του δίκτυο κατασκοπείας, και συνήργησαν σε αυτό. Σήμερα ο Τάκης, που είναι άνθρωπος περήφανος και λεβέντης με τα όλα του, δε δίνει στον εαυτό του δικαιολογίες και λέει “ήξερα, ας μην τα έκανα, έκανα κακό στην πατρίδα μου”. Όταν όμως αναλογίζεται κανείς τους καιρούς, την ηλικία του, τις συνθήκες της ανατροφής του, και το ότι μπήκε, παιδάκι ακόμη, άθελά του στην ομάδα Βαβούδη, πώς να τον ψέξει; Εγώ τουλάχιστον του δίνω τα χίλια ελαφρυντικά.

Ο Τάκης έμεινε δεκαπέντε χρόνια στη φυλακή. Πήρε χάρη το 1966, βγήκε, και ένα χρόνο μετά έγινε η χούντα, και κρύφτηκε για άλλα επτά χρόνια. Στα 1974 άρχισε επιτέλους, στα 53 του, να φτιάχνει τη ζωή του, δουλεύοντας, και κάνοντας οικογένεια. Το βιβλίο του, Ευτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι, αποτελεί την πιο έντονη καταγγελία του σταλινικού ΚΚΕ της δεκαετίας του 1940, την πιο ξεκάθαρη τοποθέτηση, από έναν άνθρωπο που πλήρωσε με το αίμα της καρδιάς του τα πιστεύω του, της τραγικής πλάνης που υπήρξε ο κομμουνισμός. Από την αρχή της ελεύθερης ζωής του και μετά, ο Τάκης κυνήγησε τα βαθύτερα ιδανικά του, την αλήθεια, την παλικαριά, τη φιλοτιμία, που είχαν πια απεκδυθεί τον ψεύτικο χιτώνα της μαρξιστικής ιδεολογίας–τόσα ήξερε, ο φουκαράς, πιτσιρικάς, τόσα έκανε–και άρχισε να ψάχνει, να διαβάζει, να αναζητεί άλλες πηγές και άλλα στηρίγματα για τις ιδέες του. Παρέμεινε και παραμένει ένας άνθρωπος αγνός, καθαρός, γνήσιος πατριώτης, πνεύμα ανήσυχο και φιλεύρενο, που δε συμβιβάζει σε τίποτε τις αξίες του. Εδώ και δυο χρόνια που μιλάμε πολιτικά, όλο μου λέει πόσο πολύ δεν πιστεύει στην πολιτική τάξη, πόσο δεν πιστεύει ότι αυτή που δημιούργησαν το πρόβλημα μπορεί να το λύσουν, αλλά χρειάζονται νέοι άνθρωποι, της δουλειάς, της αγοράς, της παραγωγής.

Με την έννοια αυτή, δε μου έκανε εντύπωση που τον είδα ξαφνικά την περασμένη βδομάδα, μόνο του, καλοντυμένο και σοβαρό όπως πάντα, ευθυτενή και λεβέντη, στην προεκλογική συνάντηση του Τέλη Αϊβαλιώτη, υποψήφιου της Β Αθηνών της Δράσης. “Είσαι φίλος του Τέλη;” τον ρώτησα. “Όχι”, μου είπε, “δεν τον ξέρω τον άνθρωπο. Απλώς ο Μάνος είναι ο μόνος πολιτικός που εμπιστεύομαι, ο μόνος που δεν είναι σαν τους άλλους, και ήρθα να γνωρίσω τους ανθρώπους του.” Τον σύστησα σε πολλούς, κουβέντιασε, το χάρηκε. Τον ρώτησα φεύγοντας με πιο ακριβώς σκεπτικό θα ψηφίσει Δράση, και μου είπε “κάτσε να το σκεφτώ και θα σου πω ακριβώς”. Χαμογέλασα, γιατί ήξερα τι σημαίνει αυτό. Ο Τάκης μετράει πάντα τα λόγια του, και του αρέσει να εκφράζεται γραπτά. Συνήθως, όταν τον ρωτάς κάτι, στην επόμενη συνάντηση σου έρχεται με ένα γράμμα, που σου το εγχειρίζει, με την απάντηση! Σήμερα το πρωί λοιπόν βρήκα ένα γράμμα του. Με την άδειά του, δημοσιεύω το κρίσιμο κομμάτι, που απαντά την ερώτησή μου:

“Τρεις είναι κυρίως οι λόγοι για τους οποίους θα ψηφίσω Στέφανο Μάνο:

Πρώτον, γιατί ο Στ. Μάνος είναι ένας έντιμος και ειλικρινής πολιτικός. Και επειδή οι έντιμοι και ειλικρινείς πολιτικοί σπανίζουν στις μέρες μας, δίκαιο είναι όταν τους συναντάμε να τους βγάζουμε το καπέλο.

Δεύτερον, γιατί ο Στ. Μάνος είναι ένας ικανός και δραστήριος πολιτικός, ένας πολιτικός των έργων και όχι των λόγων. Ό,τι καλό έχει γίνει στον τόπο μας τα τελευταία χρόνια, από τους λεωφορειόδρομους ως την Αττική οδό και το αεροδρόμιο, φέρει τη σφραγίδα του.

Τρίτον, γιατί ο Στ. Μάνος είναι ένας διορατικός πολιτικός που βλέπει μακριά. Εδώ και πολύ καιρό προέβλεψε με εντυπωσιακή ακρίβεια τα όσα δραματικά συμβαίνουν στη χώρα μας. Αν είχε εγκαίρως εισακουστεί, ασφαλώς δεν θα είχαμε φτάσει σε αυτό το θλιβερό κατάντημα.

Στις εξαιρετικά δύσκολες μέρες που έρχονται, εκτιμώ οτι ο Στ. Μάνος μπορεί να προσφέρε πολύτιμες υπηρεσίες στον τόπο. Γι αυτό θα τον στηρίξω κι εγώ με την ψήφο μου στις εκλογές.”

Αυτά μόνο.

Η σύγχρονη εκδοχή του «Εάν όχι τώρα, πότε;»   Leave a comment

Tου Πετρου Mαρτινιδη*

Εστραγκόν: Βλέπεις να ’ρχεται τίποτα;
Βλαδίμηρος: Οχι.
Εστραγκόν: Ούτε εγώ.
«Περιμένοντας τον Γκοντό»

Σ. Μπεκετ

Μεγάλωσα με την εντύπωση ότι Αριστερά σημαίνει φιλειρηνισμό, φιλομάθεια και αλληλεγγύη σε κατατρεγμένους και αδύναμους· ακριβώς επειδή οι πόλεμοι και η αμάθεια παράγουν, σε κάθε εποχή και κάθε κοινωνία, κατατρεγμένους κι αδύναμους. Ηταν τα χρόνια μετά τον Εμφύλιο και μέχρι τη Χούντα, τότε, δεν γινόταν να είσαι νέος, να μην είσαι ανάλγητος και να μην ενδίδεις στη σαγήνη της Αριστεράς.

Ευτυχώς γι’ αυτόν, δυστυχώς για την Αριστερά, ο κ. Τσίπρας μεγάλωσε στις δεκαετίες της πασοκικής ευμάρειας. Με την Αριστερά, αντί να επιδιώκει μιαν όλο και πιο δημοκρατική κοινωνία καλλιεργημένων, παραγωγικών και φιλόκαλλων πολιτών, να ανταγωνίζεται τα «αστικά κόμματα» σε προσβάσεις των οπαδών της στην ίδια χυδαία χλιδή που εξασφάλιζαν και οι δικοί τους· κι αντί να μάχεται την αλλοτρίωση, δείχνοντας πως η αυτοεκπλήρωση επιτυγχάνεται μέσα στην εργασία, να επιδιώκει μια κοινωνία καλοπληρωμένων κι αμέριμνων γλεντοκόπων. Δίχως να την απασχολεί η συνείδηση του «εξαγορασμένου» που απλωνόταν, έτσι, σε όλο το πολιτικό φάσμα. Και με τον ίδιο τρόπο που στη μετά τον Εμφύλιο Ελλάδα απολάμβανες εύνοια, όσο κάθαρμα κι αν ήσουν, εάν ψήφιζες Δεξιά, στη μετα-ΠΑΣΟΚ Ελλάδα συγκαταλεγόσουν στους «προοδευτικούς», όσο γουρούνι κι αν ήσουν, εφόσον δήλωνες αριστερός. Το απίστευτο μπέρδεμα στο οποίο καταλήγουμε τώρα, μόλις κόπηκε η δυνατότητα εξαγοράσιμων δεξιών ή αριστερών, εκκολαπτόταν, λοιπόν, πολύ πριν από την οικονομική κρίση.

Ως προς αυτό, η συνέντευξη του κ. Τσίπρα στάθηκε άκρως αποκαλυπτική. «Η δημοκρατία έχει κανόνες», δήλωνε τη μια στιγμή, και την άλλη ότι αν το αποτέλεσμα των εκλογών δώσει «μόνο τυπική πλειοψηφία στα κόμματα του Μνημονίου» θα καλεί τον λαό σε αγώνες. Σε αγώνες θα καλέσει και για να κάνει «κυβέρνηση Αριστεράς», η οποία θα περιλάβει (εκτός από όποια αντιμνημονιακή ακροδεξιά προθυμοποιηθεί) και «προοδευτικές δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς»!

Το γιατί το σταλινικό ΚΚΕ, το ΚΚΕ (μ-λ) ή το (μ-λ) ΚΚΕ εντάσσονται στις «προοδευτικές δυνάμεις», μόνο ο κ. Τσίπρας το ξέρει. Στη Γαλλική Επανάσταση κάποιοι ζητούσαν να κατεδαφιστούν οι πόλεις ως κέντρα διαφθοράς! Θα υπολόγιζε άραγε κι αυτούς στις «προοδευτικές δυνάμεις» ο κ. Τσίπρας;

Η γενναιότητα την οποία έδειξε ο κ. Μανώλης Γλέζος στη ναζιστική Κατοχή θα μείνει εσαεί αξιοθαύμαστη. Δεν χρειάζεται, όμως, να θεωρείται και η Γερμανία εσαεί ναζιστική, για να μη μειωθεί ο θαυμασμός προς τον κ. Γλέζο. Κάπως έτσι, ωστόσο, το παρουσίασε ο ίδιος, όταν πήρε τον λόγο στην ίδια συνέντευξη. Μνημόνευσε μία από τις θηριωδίες των ναζί, δίνοντας την αίσθηση ότι για κάθε άρνηση σε όρους του Μνημονίου, η κυβέρνηση της κ. Μέρκελ θα εκτελεί 50 Ελληνες ομήρους. («Μνημόνιο ναζιστικής κατοχής» και «αντίσταση στους ναζί» ανέφερε και ο κ. Τέρενς Κουίκ, σε πρόσφατη συμμετοχή του σε τηλεοπτικό πάνελ, αποδεικνύοντας, εντέλει, μια βαθιά συγγένεια μεταξύ «ΣΥΡΙΖΑ» και «Ανεξαρτήτων Ελλήνων».)

Το «αν όχι τώρα, πότε;», με το οποίο καλεί ο κ. Τσίπρας την όλη «Αριστερά» σε κατάληψη της εξουσίας, το είχε πει και ο Λένιν, μεταξύ Φεβρουαρίου – Οκτωβρίου του 1917· συμπληρωμένο μάλιστα με το: «πλιατσικολογήστε τους πλιατσικολόγους». Για να ενισχυθεί από έναν υπόκοσμο που βαφτίστηκε πάραυτα «μπολσεβίκος» κι επάνδρωσε στη συνέχεια το πολιτικό γραφείο του Στάλιν. Πόση ευδαιμονία για τον ρωσικό λαό προέκυψε, έτσι, είναι γνωστό. Κάτι σχετικό έχει κατά νου ο κ. Τσίπρας; Κι αν ο αστικός Τύπος τού προσάπτει ότι στήνει γέφυρες μεταξύ Χίτλερ και Στάλιν, φταίει ο αστικός Τύπος;

Σε μια Ελλάδα που γνώρισε άφθονη αστυνομοκρατία και στρατοκρατία στις μετά τον πόλεμο δεκαετίες, οι αριστεροί θα έπρεπε να στέκουν πολύ πιο συνεπείς στην κοινοβουλευτική δημοκρατία απ’ όσο οι άλλοι. Αλλιώς αποδεικνύουν ότι ο κοινοβουλευτισμός γι’ αυτούς δεν ήταν παρά προπέτασμα –«το όπλο παρά πόδα»– στην επιδίωξη του ολοκληρωτισμού· δικαιώνοντας, αναδρομικά, όλους τους κατά καιρούς διώκτες τους. Και μολονότι απρεπή τα «ad hominem» επιχειρήματα, είναι δυνατό να συνιστά «Αριστερά» το κράμα έπαρσης, μνησικακίας κι ελεεινής ηθοποιίας που αναδύεται σε κάθε αγόρευση του κ. Τσίπρα;

Το σύνθημα: «Εμπρός λαέ, μη σκύβεις το κεφάλι, ο μόνος δρόμος είναι Εμφύλιος και πάλι» ούτε φιλειρηνικό ακούγεται ούτε ανθρώπους που κάτι έμαθαν από την Ιστορία δείχνει. Μια ρητορεία υπέρ αναξιοπαθούντων, χωρίς φιλειρηνισμό και φιλομάθεια, δεν είναι αριστερή, όπως και το να δείχνεσαι ανάγωγος σε μια συζήτηση δεν σε κάνει επαναστάτη.

* Ο κ. Πέτρος Μαρτινίδης είναι καθηγητής στο τμήμα Αρχιτεκτόνων του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και συγγραφέας.

Posted Μαΐου 3, 2012 by msofcrete in Άρθρα

Tagged with ,