Archive for Ιουνίου 2012

Το πραγματικό νόημα της Οδύσσειας ;!   Leave a comment

Το αληθινό νόημα της Οδύσσειας – Να διαβαστεί μετά απείρου προσοχής!
Άραγε αυτό γιατί δεν μας τα διδάξαν στο σχολείο;;;

Άραγε μας τα διδάξαν στο σχολείο;;; μάλλον όχι γιατί …πρόσεχα την ώρα των αρχαίων..
Είναι πολύ σημαντικό, αυτές τις κρίσιμες ώρες, να ρίξουμε μια ματιά στην βίβλο των Ελλήνων, δηλαδή στα ΟΜΗΡΙΚΑ ΕΠΗ και να διδαχτούμε, έστω και την τελευταία στιγμή, από το πνεύμα του Οδυσσέα.
ΔΗΛΑΔΗ: Να κρατήσουμε την ψυχραιμία μας, να ελέγξουμε την παρόρμηση να έχουμε τις
αισθήσεις μας και τις αντένες μας ΑΝΟΙΧΤΕΣ και να μην παρασυρθούμε από την οργή και το μένος που μας διακατέχει, ώστε να γίνουμε βορρά, στους σύγχρονους «μνηστήρες».
Όταν ο Οδυσσέας φτάνει στην Ιθάκη, η μεγίστη επιθυμία του είναι ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΠΙΣΩ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ, τον κόσμο που του έκλεψαν.
Παρά την μεγάλη του λαχτάρα, διατηρεί την ανωνυμία του και μεταμορφωμένος σε ζητιάνο από την
ΘΕΑ ΑΘΗΝΑ, πηγαίνει στο παλάτι ώστε να ελέγξει την κατάσταση και να πάρει τις πληροφορίες που θέλει, υπομένοντας καρτερικά τις προσβολές και την χλεύη των
μνηστήρων.
ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΤΟΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ, ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΙΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΣΤΟΧΟΥ ΚΑΙ ΟΧΙ Η ΣΤΕΙΡΑ ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗ.
Γι αυτόν το λόγο και είναι ο αγαπημένος της Θεάς ΑΘΗΝΑΣ, της Θεάς που αντιπροσωπεύει την ΝΟΗΣΗ ΤΟΥ ΔΙΟΣ, την ΣΟΦΙΑ, την ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΣΚΕΨΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ.Της Θεάς που μελετά τον εχθρό και τον πολεμά με τα ίδια του τα όπλα.
Όταν όμως έρχεται η ώρα, όταν τους έχει στριμώξει όλους άοπλους σε ένα δωμάτιο, όταν φανερώνεται πάνοπλος, ΤΟΤΕ ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΤΗΝ ΟΡΓΗ ΤΟΥ.
ΚΑΙ ΔΕΝ ΔΕΙΧΝΕΙ ΟΙΚΤΟ, ΓΙΑΤΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΒΙΟΣ ΤΟΥ, που δημιούργησε με τον δικό του ιδρώτα, ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΟΥ που οι μνηστήρες καταχράστηκαν και καπηλεύτηκαν μαζί με την φιλοξενία του οίκου του που τιμησε τον ΞΕΝΙΟ ΔΙΑ.
Ο ισχυρότερος αντίπαλός του είναι ο ΑΝΤΙΝΟΟΣ.
Η λέξη μιλά από μόνη της.
Είναι η ΑΝΤΙ-ΝΟΗΣΗ, είναι αυτό που μας κάνουν ΤΩΡΑ, είναι ο τρόπος με τον οποίο θολώνουν τις καταστάσεις και την πραγματικότητα ώστε ΝΑ ΜΗΝ ΣΚΕΦΤΟΜΑΣΤΕ ΚΑΘΑΡΑ ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΕΛΕΓΧΟΥΝ.
Είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την καθυπόταξη και δουλεία του ανθρώπου.
Ο επόμενος είναι ο ΕΥΡΥ-ΜΑΧΟΣ.
Αυτός που μάχεται με κάθε τρόπο, με εύρος, ΜΕ ΚΑΘΕ ΜΕΣΟΝ, ο δεινός και αδίστακτος μαχητής.
Ο ΑΜΦΙ-ΝΟΜΟΣ! Αυτός που διαστρεβλώνει τον ΝΟΜΟ και την τάξη των πραγμάτων, ο επικίνδυνος γιατί είναι ΕΤΣΙ και ΑΛΛΙΩΣ!
Ο ΑΓΕ-ΛΑΟΣ! Αυτός που άγει τον λαό, που τον παρασύρει με την βοήθεια του ΑΝΤΙ-ΝΟΟΥ.
Που τον μετατρέπει σε ΚΑΤΕΥΘΥΝΟΜΕΝΗ ΑΓΕΛΗ!
Κανένα όνομα στα Ομηρικά έπη δεν είναι δοσμένο στην τύχη!
Κρύβουν βαθύτατα νοήματα και στο χέρι μας είναι να τα αποκρυπτογραφήσουμε και να διδαχτούμε, ή καλύτερα να συνετιστούμε.
Οι πρόγονοί μας μιλούν, ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΜΑΣ ΛΕΝΕ ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ, μας λένε ΠΩΣ ΝΑ ΠΟΛΕΜΗΣΟΥΜΕ, μας λένε πως να τινάξουμε τον ζυγό.
ΑΡΚΕΙ, ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΚΟΥΣΟΥΜΕ!
Και ο Αντίνοος, ο στόχος της πρώτης φονικής βολής του Οδυσσέα. Είναι αυτός ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ να πεθάνει πρώτος.
Γι’ αυτό, μακριά από την προπαγάνδα των ΜΜΕ.
Και τον σκοτώνει ρίχνοντας του το βέλος στον ΛΑΙΜΟ, το ΟΡΓΑΝΟ ΤΗΣ ΟΜΙΛΙΑΣ δηλαδή της επικοινωνίας που την χρησιμοποιεί ενάντια στην νόηση των ανθρώπων! ..

Advertisements

Posted Ιουνίου 30, 2012 by msofcrete in Άρθρα

O Μπαλοτέλλι σκοράρει δυο φορές στον ημιτελικό του Euro με τη Γερμανία   Leave a comment

Η φωτογραφία του Μπαλοτέλι που αγκαλιάζει τη μητέρα που τον υιοθέτησε και τον μεγάλωσε αμέσως μετά το χθεσινό ματς είναι πολύ συγκινητική.
Και τώρα φανταστείτε το δάκρυ της πραγματικής του μητέρας ,μετανάστριας από τη Γκάνα που όταν ο Μπαλοτέλι ήταν 2 τον έδωσε σε μια ιταλική οικογένεια για υιοθεσία καθώς εκείνη και ο άντρας της δεν είχαν λεφτά να τον μεγαλώσουν.

‎»When Mario Balotelli became famous, his biological parents asked for his return. He later accused them of «glory hunting», stating that they only wanted him back because of the prominence he had gained»

Posted Ιουνίου 29, 2012 by msofcrete in Αθλητικά

Tagged with

Κείμενο του Ιωάννη Σταματίου αναρτημένο στον προσωπικό λογαριασμό του στο facebook.   Leave a comment

Τον Απρίλιο του 2009, η Καγκελάριος της Γερμανίας, Angela Merkel, σε γεύμα εργασίας με συντάκτες των Financial Times, πριν από τη σύνοδο των G-20 στο Λονδίνο, ήταν οργισμένη με του Έλληνες. Ο μισός χρόνος της συζήτησης τους είχε αφιερωθεί στο ελληνικό πρόβλημα. Οι συντάκτες των Financial Times άκουγαν, έκπληκτοι, τη Γερμανίδα Καγκελάριο να χαρακτηρίζει τους Έλληνες «γουρούνια», οι οποίοι «τη γλίτωσαν πολλές φορές στο παρελθόν» και «κακώς έγιναν δεκτοί στην Ευρωζώνη». Η Γερμανία ήταν υπέρ της εφαρμογής μέτρων αυστηρής λιτότητας στην Ελλάδα, μέτρα για την εφαρμογή των οποίων ήταν απαραίτητη η συμμετοχή του Δ.Ν.Τ..

Στις 5 Μαΐου 2010, η Βουλή των Ελλήνων ενέκρινε το 1ο μνημόνιο. Στελέχη της κυβέρνησης διαβεβαίωναν, σε συνεντεύξεις τους, ότι με την εφαρμογή του μνημονίου, μετά από 2 χρόνια θυσιών, τα spreads θα υποχωρούσαν και η χώρα μας θα μπορούσε να ξαναδανειστεί από τις αγορές. Ο Πρωθυπουργός της χώρας, Γεώργιος Παπανδρέου, αφού πρώτα, το Δεκέμβριο του 2009, επιχείρησε να αντλήσει προσωπική αξιοπιστία και κύρος, διασύροντας τη χώρα του στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, τονίζοντας τη διαφθορά της Ελλάδος, παρουσίασε, αρχικά, το μνημόνιο ως αναγκαίο κακό και στη συνέχεια ως ευκαιρία να αλλάξει η χώρα. Ευκαιρία, η οποία δεν συνοδευόταν από τη δικιά του βούληση να συγκρουστεί με τους παρασιτικούς, κλεπτοκρατικούς μηχανισμούς που απομυζούσαν το δημόσιο πλούτο. Τους μηχανισμούς, δηλαδή, που συντηρούσαν τον ίδιο και το κόμμα του στην εξουσία.

Η πρώτη σοβαρή αμφισβήτηση για τις προοπτικές επιτυχίας του 1ου μνημονίου ήρθε από τον γνωστό ως «Dr Doom», οικονομολόγο Nouriel Roubini. Ο τουρκικής καταγωγής Αμερικανός οικονομολόγος ήταν κατηγορηματικός: «Αυτό το σχέδιο θα αποτύχει. Από τη μία πλευρά ένα πρόγραμμα δημοσιονομικής λιτότητας είναι αναγκαίο γιατί τα ελλείμματα σας είναι μη βιώσιμα. Από την άλλη πλευρά, αυτό το πρόγραμμα θα έχει, βραχυπρόθεσμα, ως αποτέλεσμα να κάνει την ύφεση βαθύτερη. Θα μειωθούν εισοδήματα, θα αυξηθούν φόροι, θα προκληθεί μεγάλη αύξηση της ανεργίας. Ακόμη κι αν η Ελλάδα έκανε μεγάλες μεταρρυθμίσεις για να βελτιώσει την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας της, αυτές θα απέδιδαν πολύ αργότερα. Συνεπώς, ό,τι κι αν κάνετε εσείς στην Ελλάδα, αν η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δεν ακολουθήσει μια πιο χαλαρή νομισματική πολιτική, αν οι Βρυξέλλες δεν απελευθερώσουν επενδυτικούς πόρους για την ελληνική οικονομία κι αν η Γερμανία, κυρίως, δεν εγκαταλείψει τις πολιτικές λιτότητας για τον εαυτό της, δεν έχετε και πολλές πιθανότητες επιτυχίας. Αλλά ακόμη κι αν όλα πάνε καλά, αν εφαρμόσετε άριστα το πρόγραμμά σας, το βάρος του χρέους σας και πάλι θα είναι μη βιώσιμο και θα χρειάζεται αναδιάρθρωση …»

Ένα χρόνο μετά από το 1ο μνημόνιο, ο κεντρικός οικονομολόγος της Deutsche Bank, Dr Thomas Mayer, σε συνέντευξη του στον Παύλο Τσίμα, θα ήταν εξαιρετικά και κυνικά αποκαλυπτικός ως προς το 1ο μνημόνιο: “Μα ξέρετε, το μνημόνιο δεν σχεδιάστηκε ως μέσο για … τη σωτηρία της Ελλάδος από το χρέος της, αλλά ως μέσο για να κερδηθεί ο αναγκαίος χρόνος, μέχρι να αποφασίσει η Ευρώπη πως θα χειριστεί το ελληνικό χρέος. Την άνοιξη του 2009 μια ενδεχόμενη ελληνική χρεοκοπία ήταν ένας μαύρος κύκνος. Κανείς δεν μπορούσε να σταθμίσει τις συνέπειες της και το ντόμινο που θα προκαλούσε. Ούτε ήταν σε θέση να υπολογίσει την πραγματική έκθεση του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος σε ελληνικά ομόλογα. Η Ελλάδα του 2009 ήταν μια Lehman στη νιοστή δύναμη. Έπρεπε να κερδίσουμε χρόνο, να μετρήσουμε προσεκτικά, να διερευνήσουμε τους κινδύνους”. Την άνοιξη του 2011 η Deutsche Bank είχε καταφέρει νε εκμεταλλευτεί τον κερδισμένο χρόνο και να ξεφορτωθεί αρκετά ελληνικά ομόλογα. Παράλληλα, ο Dr Mayer είχε εκπονήσει ένα σχέδιο αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους “Με αντάλλαγμα ένα αυστηρότερο πρόγραμμα λιτότητας κι ένα πρόγραμμα πώλησης κρατικής περιουσίας”.

Το ερώτημα, γιατί το 2010, η τότε κυβέρνηση δεν διαπραγματεύτηκε πιο δυναμικά τους όρους του μνημονίου, για να κερδίσει μεγαλύτερο χρόνο προσαρμογής στα μέτρα ή μια σημαντική αναδιάρθωση του χρέους, μάλλον θα παραμείνει αναπάντητο. Ο όρος διαπραγμάτευση των όρων του μνημονίου θα κυριαρχούσε, μετά από 2 χαμένα έτη, στις εκλογές της 17ης Ιουνίου 2012.

Τι επιλογές όμως είχε η χώρα μας; Ο Αμερικανός οικονομολόγος και νομπελίστας, Paul Krugman δίνει μια απάντηση:
“Η Ελλάδα είναι μια μικρή ανοιχτή οικονομία. Στις συνθήκες της σημερινής κρίσης δεν θα είχε πολλές εναλλακτικές λύσεις ακόμη κι αν δεν ήταν στο ευρώ, αν είχατε ακόμη τη δραχμή. Και πάλι θα χρειαζόσασταν εξωτερική βοήθεια. Το μόνο που μπορείτε να κάνετε είναι να βάλετε τις φωνές. Να ουρλιάξετε στον κύριο Trichet και την κυρία Merkel να αλλάξουν πολιτική, να ακολουθήσουν, σε ευρωπαϊκό επίπεδο, έναν δρόμο πιο αναπτυξιακό, ώστε να βοηθηθεί και η Ελλάδα να βγει από τα δεινά της. Μόνοι σας δεν μπορείτε να κάνετε και πολλά”.

Αντίστοιχη είναι και η άποψη του επίσης νομπελίστα οικονομολόγου Joseph Stiglitz:
“Η Ευρώπη εφόσον δημιούργησε μια κοινή νομισματική περιοχή είναι υποχρεωμένη να προχωρήσει στο επόμενο βήμα. Να δημιουργήσει ένα πλαίσιο όπου, όταν μία χώρα-μέλος αντιμετωπίζει πρόβλημα, οι υπόλοιπες στέκουν στο πλευρό της. Αλλά η Ευρώπη δεν βρίσκεται ακόμη στο σημείο αυτό. Και μέχρι να φθάσει, το λιγότερο που πρέπει να κάνει είναι να δώσει λίγο χώρο, μια ανάσα στις χώρες που αντιμετωπίζουν δυσκολίες. Χαμηλότοκα δάνεια από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα Επενδύσεων για παράδειγμα, ώστε να χρηματοδοτηθούν επενδυτικά προγράμματα στην Ελλάδα, να δοθεί αναπτυξιακή ώθηση. Πρώτα πρέπει να δοθεί στην Ελλάδα μια αναπτυξιακή βοήθεια, να βγει από την ύφεση, κι ύστερα πρέπει να αρχίσει να κάνει περικοπές για να τακτοποιήσει τα δημοσιονομικά της.

… Όλοι ξέρουμε πια ότι, όταν η οικονομία βρίσκεται σε αρνητικό έδαφος, πρέπει να ξοδέψεις, να ενεργοποιήσεις την οικονομία. Αν αντί για αυτό κάνεις περικοπές, τότε αυτό θα έχει αρνητικές συνέπειες ακόμη και δημοσιονομικά. Τα δημόσια έσοδα θα μειωθούν, αφού όταν η οικονομία μπαίνει σε ύφεση τα φορολογικά έσοδα μειώνονται.

… Η Ελλάδα χρειάζεται επενδύσεις στην εκπαίδευση, τις υποδομές, τον τεχνολογικό εξοπλισμό και την αναδιάρθρωση της οικονομίας της και έχω δει αξιόπιστες μελέτες, σύμφωνα με τις οποίες, η απόδοση τέτοιων επενδύσεων μπορεί να είναι εξαιρετικά ταχείες και να δώσουν την αναγκαία ώθηση, ώστε και η δημοσιονομική εξυγίανση να γίνει ευκολότερα”.

Τι μπορούμε όμως να περιμένουμε από την πολιτική της Γερμανίας; Τι συμβαίνει και οι Γερμανοί δεν μπορούν να αντιληφθούν, όσα αντιλαμβάνονται οι παραπάνω νομπελίστες και η κυβέρνηση των Η.Π.Α.; Το 2009, ο τότε Γερμανός Υπουργός Οικονομίας Peer Steinbrück, σε συνέντευξη του στον ανταποκριτή των Financial Times στη Γερμανία, Quentin Peel, θα έλεγε off the record, ότι η γερμανική κυβέρνηση φοβάται ότι ένα μεσογειακό μπλοκ, με επικεφαλής τη Γαλλία, θα αξιοποιήσει το ελληνικό πρόβλημα για να πιέσει τη Γερμανία και να μετατραπεί η Ευρώπη σε μια ένωση μεταβιβάσεων, να δημιουργηθεί ένας μηχανισμός αναδιανομής των πλεονασμάτων του βορρά με τα ελλείμματα του νότου. “Αυτό μετατράπηκε σε έμμονη ιδέα στο Βερολίνο” θα δήλωνε ο Peel.

Η Γερμανία, στη δεκαετία του ευρώ, απολάμβανε χαμηλότερο πληθωρισμό απ’ ότι στα χρόνια του μάρκου και πολύ μεγαλύτερο εμπορικό πλεόνασμα (εξαγωγές – εισαγωγές). Την ίδια στιγμή οι χώρες του νότου είχαν εμπορικά ελλείμματα, χωρίς να διαθέτουν τη δυνατότητα υποτιμήσεως του νομίσματος τους, ώστε να ενισχύσουν τις εξαγωγές τους. Η Γερμανία ήταν ο κύριος κερδισμένος από τη δημιουργία του ευρώ και τώρα υπήρχε η ανησυχία ότι θα έπρεπε να μοιραστεί τα κέρδη της.

Παρακάτω, βλέπουμε τη συγκριτική μεταβολή του Ισοζυγίου Τρεχουσών Συναλλαγών, ως ποσοστό του Α.Ε.Π., στη Γερμανία και σε χώρες του νότου στα έτη 2001-2007.:
Ισοζύγιο Τρεχουσών Συναλλαγών, ως ποσοστό του Α.Ε.Π.
Γερμανία: 0,0 (2001) +7,7 (2007)
Γαλλία: +2,0 (2001) -1,2 (2007)
Ιταλία: -0,1 (2001) -2,6 (2007)
Ισπανία: -3,9 (2001) -10,1 (2007)
Πορτογαλία: -9,9 (2001) -9,8 (2007)
Ελλάς: -7,3 (2001) -14,1 (2007)
Πηγή: OECD

Την ίδια επόχή στη Γερμανία αρκετοί, κυρίως από τον τραπεζικό κλάδο, υποστήριζαν ότι το ευρώ θα έπρεπε να απαλλαγεί από τις αδύναμες οικονομίες του νότου και να περιοριστεί στα όρια των σχετικά ομοιγενών οικονομιών του βορρά. Οι Γερμανοί Φιλελεύθεροι ήταν κατηγορηματικοί: “Κάναμε λάθος που τους βάλαμε στο ευρώ, ας μην επαναλάβουμε το λάθος σώζοντας τα χρέη τους”.

Τα παραπάνω δεν αποτελούν άλλοθι για τις ιδιαιτερότητες του ελληνικού προβλήματος. Τη λεηλασία του δημοσίου χρήματος, την παρασιτοκρατία, το μέγεθος του δημοσίου τη διαφθορά, την αυθαιρεσία και την έλλειψη παραγωγής. Δεν υπάρχει ανώδυνη έξοδος από την κρίση για τη χώρα μας. Αυτό το έχουμε εμπεδώσει. Απλώς, τονίζουν το γεγονός ότι εκτός από το ελληνικό πρόβλημα, υπάρχει κι ένα γενικότερο ευρωπαϊκό πρόβλημα, πολύ πιο σύνθετο και εκτός των ορίων του ιδιότυπου μανιχαϊσμού, της κακιάς σπάταλης Ελλάδος και της καλής συνετής Γερμανίας, το οποίο δεν πρόκειται να λυθεί, χωρίς τη μεταβολή της γερμανικής πολιτικής.

Posted Ιουνίου 24, 2012 by msofcrete in Άρθρα

Tagged with

Γιατί ο Ομπάμα κλέβει στην εκκίνηση   Leave a comment

http://static.issuu.com/webembed/viewers/style1/v1/IssuuViewer.swf.

Posted Ιουνίου 16, 2012 by msofcrete in Άρθρα

Tagged with

Salmonella pathogenesis   Leave a comment

Posted Ιουνίου 10, 2012 by msofcrete in Ιατρική

Tagged with

Χωρίς εθνική συνεννόηση δεν υπάρχει σωτηρία   Leave a comment

Αντώνης Μανιτάκης, υπουργός Εσωτερικών
Η αγορά δεν χτυπιέται με τσαμπουκάδες και ξόρκια αλλά με πολιτική ενότητα
Της Μαριας Kατσουνακη

Ο Αντώνης Μανιτάκης είναι δύο πρόσωπα. Το πρώτο, το θεσμικό, του υπηρεσιακού υπουργού Εσωτερικών, του αναγνωρισμένου συνταγματολόγου και πανεπιστημιακού δασκάλου, του διαπρύσιου ευρωπαϊστή, με τις διαυγείς, σταθερές και μελετημένες θέσεις, για την Ευρώπη, την Ελλάδα, την κρίση, τους θεσμούς, τις οποίες υποστηρίζει με ένταση. Το δεύτερο, του αφοσιωμένου παππού με τα τέσσερα εγγόνια στα οποία οφείλει τη «μεγαλύτερη αγάπη για τη ζωή». «Δε ζω γηρατειά», λέει.

Καθισμένη απέναντί του σε ένα απομονωμένο τραπέζι, στο βάθος του «Κεντρικόν», παρακολουθούσα τον κ. Μανιτάκη να περνάει από το ένα πρόσωπο στο άλλο, ανεπαισθήτως, τροφοδοτώντας και τα δύο με πίστη, στοχαστικότητα, μεγάλη αγωνία αλλά και ελπίδα για το μέλλον. «Ζούμε μια νέα εποχή, σε πλανητικό επίπεδο», σχολιάζει. «Γίνονται τρομακτικές αλλαγές σε όλες τις σχέσεις: κράτος, κοινωνία, προσωπικές, διαπροσωπικές».

Συγκλονιστική εποχή

– Λέτε για το πέρασμά σας σε μια άλλη ηλικία «πόσο ομαλά έχει γίνει». Δε θα επιθυμούσατε, γι’ αυτήν την περίοδο της ζωής σας, ένα καλύτερο περιβάλλον, οικονομικό και κοινωνικό;

– Πιστεύω ότι ζω σε συγκλονιστική εποχή. Είμαστε σε μια περίοδο που γεννιέται κάτι καινούργιο. Καλύτερο, χειρότερο, δεν ξέρω. Αλλά δεν είναι αυτό το ζητούμενο. Ξέρω από τη γνώση και την αίσθηση της ιστορίας που έχω ότι οι νέες εποχές έρχονται ύστερα από τεχνολογικές, ηλεκτρονικές ή ψηφιακές ανακαλύψεις, μετά μεγάλες οικονομικές κρίσεις, γεννιούνται έπειτα από τριγμούς και κρίσεις, μετά από ωδίνες. Γιατί το παλιό δεν καταρρέει εύκολα. Το δράμα της Ελλάδας είναι ότι ζει μαζί με τη δική της ανημπόρια τις συνέπειες μιας παγκόσμιας κρίσης. Τους πόνους της αναγκαστικής προσαρμογής σε μια νέα περίοδο της Ιστορίας, που σχηματικά ονομάζουμε παγκοσμιοποίηση. Μπορεί να συγκριθεί με την ιστορική περίοδο που γεννήθηκε το έθνος – κράτος. Μην ξεχνάτε ότι ζούμε τη δύση του εθνικού κράτους και αναζητούμε νέες μορφές διακυβέρνησης σε εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο. Μην ξεχνάτε ότι η καπιταλιστική εποχή γεννήθηκε με το εθνικό κράτος και την εθνική οικονομία. Με κλειστά σύνορα και κλειστές αγορές. Τώρα, περνάμε σε άλλη φάση. Ανοιξαν οι αγορές, τελείωσε η οικονομική ανάπτυξη σε εθνικό επίπεδο, γιατί δεν υπάρχει «ανεξάρτητη» εθνική οικονομία. Τώρα δεν ζούμε πια σε αυτήν την εποχή.

– Γερνάει η Ευρώπη κ. Μανιτάκη;

– Ναι, αν παρατηρήσει κανείς τις απαρχαιωμένες δομές της. Εχει όμως όλα τα πνευματικά εφόδια, μεταξύ των οποίων τη συνείδηση της Ιστορίας και κυρίως τη μοναδική εμπειρία του εθνικού κράτους που της επιτρέπει σήμερα να σχεδιάζει τρόπους υπέρβασής του και αναζήτησης νέων μορφών διακυβέρνησης. Η δημιουργία μιας Ευρωπαϊκής Συμπολιτείας, πέρα και πάνω από τα εθνικά κράτη είναι μοναδικό και πρωτοποριακό ιστορικό γεγονός.

Οι αγκυλώσεις

– Ποιες είναι οι αγκυλώσεις στην ενοποίηση της Ευρώπης;

– Το κράτος, είναι μια αγκύλωση. Δεν υποστηρίζω, φυσικά, την κατάργηση του κράτους ούτε πιστεύω ότι ζούμε το τέλος του. Το κράτος είναι αναγκαίο, αλλάζει όμως ριζικά ρόλο, μορφή και λειτουργίες. Μετασχηματίζεται.

– Σε αυτόν τον μετασχηματισμό η Ελλάδα θα είναι μέρος της Ευρώπης;

– Μα αυτό είναι δίλημμα; Δεν νοείται η Ελλάδα γεωπολιτικά, ιστορικά, πολιτικά, οικονομικά και πολιτισμικά, εκτός Ευρώπης. Και να θέλει να μην είναι, είναι μέσα στην Ευρώπη. Η Ελλάδα δεν μπορεί να ζήσει χωρίς την Ευρώπη και η Ευρώπη δεν μπορεί να ζήσει χωρίς την Ελλάδα. Αρα το ερώτημα αυτό είναι εκτός Ιστορίας και πραγματικότητας. Είναι ένα ιδεολόγημα, που οφείλεται σε μια υστέρηση της δικιάς μας ιστορικής συνείδησης. Βλέπουμε τον εαυτό μας σε αντιπαράθεση, σε αντιπαραβολή με την Ευρώπη, ενώ είμαστε εδώ και τριάντα χρόνια οργανικά μέλη της ευρωπαϊκής κοινότητας. Είναι τραγικό λάθος, ανιστόρητο, δεν έχουμε συνείδηση της θέσης μας στον κόσμο όταν λέμε «εμείς και η Ευρώπη». Τόσα χρόνια τώρα συμμετέχουμε στα συλλογικά όργανα της Ε.Ε. Ολες οι αποφάσεις λαμβάνονται με δικιά μας συμμετοχή. Δεχθήκαμε περιορισμό της κυριαρχίας μας, όπως και όλα τα κράτη, για να διαχειριστούμε από κοινού μια νέα μορφή κυριαρχίας, συλλογική και επιμερισμένη, που την ονομάζουμε «ευρωπαϊκή συγκυριαρχία».

Ο ψηφοφόρος αισθάνεται ότι ψηφίζει έναν πελάτη του

Η λέξη «συναίνεση» και «συνεργασία» επιστρέφει διαρκώς στη συζήτηση από τον κ. Μανιτάκη. Ως υπηρεσιακός υπουργός αισθάνεται «μεγάλη ευθύνη και πολύ μεγάλη αγωνία». «Σε κάθε απόφαση καταλαβαίνω την κρισιμότητα και τον αντίκτυπο που έχει. Ποτέ άλλοτε στη ζωή μου δεν είχα τόσο πυκνό προσωπικό και θεσμικό χρόνο», επισημαίνει.

– Τι σας έκανε να αποδεχθείτε την πρόταση για το υπουργείο Εσωτερικών;

– Ρώτησα αν έχω τη συναίνεση των κομμάτων. Ηταν τέτοια η πρόκληση της Ιστορίας που δεν μπορούσα να αρνηθώ. Αλλά δεν έχω καμιά φιλοδοξία. Αγάπησα όσο τίποτα την ιδιότητα του καθηγητή. Τίποτα δεν απόλαυσα και χάρηκα στη ζωή μου όσο την ιδιότητα του πανεπιστημιακού δασκάλου. Για τίποτα δεν καμαρώνω όσο γι’ αυτό. Για μένα χειροκρότημα είναι να με σταματάνε στον δρόμο φοιτητές μου και να μου λένε απλώς «ήμουν φοιτητής σας», τίποτε άλλο. Αυτό μου δίνει άφατη αγαλλίαση. Και αισθάνομαι ότι έχω κάνει το χρέος μου. Δεν ζήλεψα κανένα άλλο επάγγελμα και όταν μου έκαναν προτάσεις τις αρνήθηκα. Κράτησα την ανεξαρτησία του λόγου και της σκέψης μου και έτσι μπορούσα να επηρεάσω τα πολιτικά πράγματα πολύ πιο αποτελεσματικά από οποιοδήποτε πόστο πολιτικό ή κυβερνητικό.

Από τα πρόσωπα που έχουν αφήσει βαθύ το ίχνος τους στη ζωή του Αντώνη Μανιτάκη ήταν και ο Αγγελος Ελεφάντης, στοχαστής και διανοούμενος, εκδότης του περιοδικού «Ο Πολίτης», εμβληματικό πρόσωπο της ελληνικής Αριστεράς. «Σας λείπει;», ρωτώ. «Δε μου λείπει γιατί τον έχω μέσα μου», απαντά. Παύση. Συγκινείται, ανακτά την αυτοκυριαρχία του, συνεχίζει: «Μεγάλωσα με τον Αγγελο πολιτικά, ζυμώθηκα μαζί του, κάθε φορά που ερχόμουν στην Αθήνα τον επισκεπτόμουν, τρώγαμε μαζί το μεσημέρι, συζητούσαμε, διαφωνούσαμε, μαλώναμε. Ποτέ δεν έκανα το επόμενο ραντεβού χωρίς να έχω δει πρώτα τον Αγγελο…».

Η Αθήνα σήμερα, ένας άλλος τόπος, μια άλλη πόλη. Βία, διαφθορά, ανομία, εκρηκτικό κοκτέιλ. «Δεν με ανησυχεί τόσο η βία όσο με ανησυχεί η χαλάρωση της νομιμοφροσύνης», λέει ο Α. Μανιτάκης. «Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι ο κόσμος έχει χάσει την πίστη του στην αξία, στην αναγκαιότητα του νόμου. Η σχέση πίστης και εμπιστοσύνης του πολίτη προς τον νόμο έχει διαρραγεί. Εχει προηγηθεί η διάρρηξη της σχέσης του εκλογέα με τον αντιπρόσωπο. Και αυτό με απασχολεί πιο πολύ. Η σχέση της αντιπροσώπευσης αντικαταστάθηκε, τα χρόνια της Μεταπολίτευσης, από μια πελατειακή σχέση. Ο ψηφοφόρος αισθάνεται ότι ψηφίζει έναν οφειλέτη, έναν πελάτη του. Αυτό είναι τραγικό. Και σε αυτό όλοι συνδράμαμε».

Η δημοκρατία της Μεταπολίτευσης είχε αντίπαλο τον ίδιο της τον εαυτό

«Είδαμε την Ευρώπη σα μια παχιά αγελάδα την οποία μόνο θα αρμέγουμε», υπογραμμίζει ο Αντώνης Μανιτάκης. «Στο όνομα της λαϊκής κυριαρχίας και της δημοκρατικής αρχής καλλιεργήθηκαν διαδικασίες συμμετοχής που εξέθρεψαν και στήριξαν προνόμια συντεχνιακά, συνδικαλιστικά, και πολλές ανισότητες. Ανισότητες που δημιουργήθηκαν από την παροχή, με τη μεσολάβηση του κράτους, χαριστικών προνομίων σε κοινωνικές ομάδες. Η δημοκρατία της Μεταπολίτευσης δεν είχε εξωτερικούς εχθρούς, είχε όμως έναν κρυφό αντίπαλο: τον ίδιο της τον εαυτό.

– Είμαστε σε μια εποχή θραύσης του πελατειακού κατεστημένου;

– Πιστεύω πως ναι. Πιστεύω ότι αρνητικό και θετικό μαζί είναι η κατάρρευση του υπάρχοντος πολιτικού και κομματικού συστήματος. Είμαστε σε μια φάση παρακμής, κατάρρευσης του παλιού, και δεν μπορούμε ακόμα λόγω των ιδεολογικών αγκυλώσεων να χτίσουμε ένα άλλο πολιτικό σύστημα. Ευτυχώς όμως το κοινοβουλευτικό μας πολίτευμα αντέχει ακόμα. Περνάμε μια πρωτοφανή οικονομική κρίση που καμιά χώρα στον κόσμο δεν πέρασε, πέντε χρόνια ύφεση. Τέτοια βίαιη και απότομη μείωση του εθνικού εισοδήματος και του επιπέδου ζωής δεν έχει συμβεί σε άλλη χώρα με κυβερνητικές αποφάσεις. Εντούτοις είχαμε κυβέρνηση που απολάμβανε της εμπιστοσύνης του Κοινοβουλίου. Μπορεί να είχε χάσει τη λαϊκή της νομιμοποίηση, αλλά στο κοινοβουλευτικό επίπεδο λειτουργούσε. Είχαμε τουλάχιστον κράτος.

– Εχουμε κράτος;

– Είναι το διακύβευμα αυτής της περιόδου. Η κρίση του πολιτικού συστήματος έχει πάρει τέτοιες διαστάσεις ώστε αυτή τη στιγμή εκείνο που απειλείται είναι η υπόσταση της εθνικής μας ενότητας και της ενότητας του λαού.

«Χωρίς κρίση δεν γίνεται αλλαγή», πιστεύει ο Αντώνης Μανιτάκης. Αντιλαμβάνεται όμως ότι «δεν έχουν διαμορφωθεί οι συνθήκες για τους όρους της αλλαγής. Δεν έχει συγκροτηθεί μια πολιτική δύναμη με μεγάλη λαϊκή νομιμοποίηση που θα καθοδηγήσει την κοινωνία και, κυρίως, δεν έχει διαμορφωθεί ένα κοινά αποδεκτό πρόγραμμα εξόδου από την κρίση». Στο σημείο αυτό ο τόνος της φωνής του ανεβαίνει. «Οφείλαμε κατά τη διάρκεια της κρίσης να έχουμε όλα τα στοιχεία, να ξέρουμε το χρέος μας, το έλλειμμά μας, και να ελέγξουμε τις διαρθρωτικές αδυναμίες μας, τη φοροδιαφυγή, τη μαύρη αγορά, την παραοικονομία. Εμείς οφείλαμε να οργανωθούμε καλύτερα για να αμυνθούμε. Δεν πιστεύω ότι οι Ευρωπαίοι είναι οι ξένοι που ήρθαν να καταλάβουν ή να αδικήσουν την Ελλάδα. Δεν το δέχομαι». Ο Αντώνης Μανιτάκης κάθεται κάτω από μια μεγάλη φωτογραφία του Μίκη Θεοδωράκη, στα νιάτα του, με ιδιόχειρη αφιέρωση στον ιδιοκτήτη του εστιατορίου. Το επισημαίνω. Στρέφεται, την παρατηρεί, χαμογελάει: «Θυμάμαι τη νιότη μου και τα όνειρα της εποχής εκείνης. Πριν από τη Μεταπολίτευση. Εγώ έχω μείνει με τον Θεοδωράκη εκείνης της εποχής. Στα αυτιά μου ηχούν οι στίχοι του Ελύτη: «Για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή. Θέλει νεκρούς χιλιάδες να ‘ναι στους Τροχούς. Θέλει κι οι ζωντανοί να δίνουν το αίμα τους». Με αυτόν τον στίχο ζω αυτήν την περίοδο».

Νέος φιλελληνισμός

– Ματώνουν όσοι οφείλουν;

– Σε μια κρίση και έναν οικονομικό πόλεμο υπάρχουν δυστυχώς και αθώα θύματα. Μάτωσαν πάρα πολλοί που δεν όφειλαν. Αλλά δεν το αποδίδω στους ξένους. Εκεί διαφωνώ. Εμείς οφείλαμε να λάβουμε τα μέτρα για να μη ματώσουν οι πολλοί. Σε μια δημοκρατική κοινωνία την ευθύνη την έχει δυστυχώς ή ευτυχώς ο λαός. Και η λαϊκή κυριαρχία και οι εκλογές δίνουν την ευκαιρία ο λαός να αναλάβει τις δικές του ευθύνες για να αποδώσει τις ευθύνες εκεί που ανήκουν. Ζω στην Ευρώπη το αίσθημα ενός νέου φιλελληνισμού που γεννιέται. Μην ταυτίζουμε την Ευρώπη με τις κυβερνήσεις της. Για να αξιωθούμε αυτού του φιλελληνικού αισθήματος που αναπτύσσεται στην Ευρώπη και στον κόσμο, πρέπει εμείς να λάβουμε τα κατάλληλα μέτρα για να γίνουμε άξιοι της συμπαράστασής τους. Σε μια οικονομική κρίση αυτοί που κυβερνούν είναι οι νόμοι της αγοράς. Και η αγορά δεν χτυπιέται ούτε με ξόρκια ούτε με τσαμπουκά. Χωρίς πολιτική ενότητα δεν μπορεί να υπάρξει και κυριαρχία της πολιτικής στις αγορές. Και εμείς ακολουθούμε την εντελώς αντίθετη πορεία: αποδυνάμωση του κράτους.

– Σας φοβίζει;

– Ναι, με φοβίζει. Με τρομάζει θα έλεγα. Χωρίς εθνική συνεννόηση, εάν όλοι μαζί δεν καταλάβουμε ότι κοινή είναι η μοίρα και το μέλλον ορατόν, αν δεν καθίσουμε στο ίδιο τραπέζι για να βρούμε τους όρους της διάσωσής μας, αν όλοι μαζί δεν χαράξουμε το μέλλον μας, δεν υπάρχει σωτηρία. Καμία κυβέρνηση όσο αριθμητικά ισχυρή και αν είναι δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τα προβλήματα της Ελλάδας αυτήν τη στιγμή. Πρέπει να πειστεί ο λαός ότι η λύση θα βρεθεί από κοινού.

– «Θα γυρίσει ο ήλιος» κ. Μανιτάκη;

– Θα γυρίσει, αλλά θέλει δουλειά πολλή. Θέλει να αποκτήσουμε αυτοπεποίθηση που σημαίνει αυτοσυνείδηση για το ποιοι είμαστε και τι μπορούμε να κάνουμε. Δεν αντιμετωπίζουμε εξαιτίας της ασυνεννοησίας μας μόνο κυβερνητική κρίση, αλλά και κρίση κυβερνησιμότητας. Αυτό διακυβεύεται στις ερχόμενες εκλογές.

Η συνάντηση

Ο Αντώνης Μανιτάκης επέλεξε το εστιατόριο «Κεντρικόν» στο κέντρο της Αθήνας (Κολοκοτρώνη 3). Είναι συχνός πελάτης. Οπως και ο αντιπρόσωπος του ΔΝΤ στην Αθήνα Μπομπ Τρα που έτρωγε με συνεργάτες του σε παρακείμενο τραπέζι, με το οποίο όμως δεν είχαμε καμία οπτική επαφή. Ο κ. Μανιτάκης έφαγε σολομό στη σχάρα με βραστά λαχανικά, εγώ (νοστιμότατες) αγκινάρες α λα πολίτα. Συνοδεύσαμε το γεύμα με κόκα κόλα και νερό. Ο λογαριασμός στον… κύριο υπουργό, όπως είπε γελώντας. Υπήρξε αμετακίνητος σ’ αυτό, παρά την επιμονή μας να αποδεχθεί το τελετουργικό των «γευμάτων».

Oι σταθμοί του

1944
Γεννιέται στη Θεσσαλονίκη.

1967
Αποφοιτά με άριστα από τη Νομική Σχολή Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

1974
Ανακηρύσσεται διδάκτωρ (PhD in Law) του «Universite Libre de Bruxelles».

1982
Εκλέγεται καθηγητής στην έδρα του Συνταγματικού Δικαίου στο Αριστοτέλειο, θέση που κατείχε μέχρι τότε ο δάσκαλός του, Αρ. Μάνεσης

1989
Εκλέγεται Κοσμήτορας της Σχολής Νομικών και Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ.

1997
Διορίζεται αναπληρωτής πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης.

2007
Τιμάται από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας με το «Βραβείο εξαίρετης πανεπιστημιακής διδασκαλίας» που απονέμεται από το Εθνικό Ιδρυμα Ερευνών στη μνήμη «Ξανθόπουλου-Πνευματικού».

2012
Ομότιμος καθηγητής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και επίτιμος δικηγόρος. Εκλέγεται πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου. Ορκίζεται υπουργός Εσωτερικών.

Posted Ιουνίου 10, 2012 by msofcrete in Άρθρα

Tagged with

Βραζιλία – Αργεντινή : 3-4   Leave a comment

Posted Ιουνίου 10, 2012 by msofcrete in Αθλητικά

Tagged with , ,