Archive for Αύγουστος 2012

Πόσο Έλληνας είναι ο Κριαράς; Του Γιώργου Καρέλια   Leave a comment

Aπό το tvxs.gr

Δήλωση πρώτη: «Δεν αισθάνομαι βεβαίως ενθουσιασμένος με τους στυγνούς όρους του Δεύτερου Μνημονίου. Όμως, αισθάνομαι κάπως ικανοποιημένος. Τι καλύτερο θα μπορούσαμε να επιτύχουμε; Ο,τι πετύχαμε, πιστεύω, το πετύχαμε με το σημερινό πρωθυπουργό, τον κ. Παπαδήμο. Όλοι μας πρέπει να κάνουμε υπομονή στα νέα σκληρά μέτρα. Θα περιοριστούμε, αλλά είναι αναγκαίο για να σώσουμε τον τόπο. Δεν είναι τακτική να αδιαφορείς για την περαιτέρω ύπαρξη του έθνους» (από το απεργιακό φύλλο των εργαζομένων της «Ελευθεροτυπίας»).

Δήλωση δεύτερη: «Υποτίθεται ότι, αν δεν τα υπογράφαμε (τα Μνημόνια), θα είχαμε ένα άθλιο τέλος-αν και θα ήταν για 2-3 χρόνια, μέχρι να υπάρξει μια άλλου τύπου ανάκαμψη. Αναρωτιέμαι τελικά: Μήπως ήταν προτιμητέο το άθλιο τέλος από μια αθλιότητα χωρίς τέλος;»(από το ίδιο φύλλο)

Δήλωση τρίτη: «Ετοιμάζονται να ψηφίσουν το θάνατο της Ελλάδας. Από εδώ και πέρα αρχίζει η βαριά λέξη προδοσία»(την ημέρα της ψηφοφορίας στη Βουλή).

Δήλωση τέταρτη: «Δεν είναι και τόσο Έλληνες αυτοί που μας κυβερνούν» (στις 20 Φεβρουαρίου).

Λοιπόν, ποιος είναι περισσότερο ή λιγότερο Έλληνας από τους τέσσερις; Ας τους γνωρίσουμε.

Η πρώτη δήλωση ανήκει στον κορυφαίο ακαδημαϊκό, δημοτικιστή και λεξικογράφο Εμμανουήλ Κριαρά, ο οποίος, με την πείρα των 106 χρόνων του τολμάει να πάει κόντρα στο ισχυρό ρεύμα των ημερών. Δεν πολιτεύεται.

Η δεύτερη ανήκει στον μουσικοσυνθέτη Θάνο Μικρούτσικο, βασικό στέλεχος του μεταπολιτευτικού συστήματος, πολιτικού και καλλιτεχνικού. Ήταν υπουργός Πολιτισμού από το 1993 ως το 1996(κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ) και σύμβουλος στον «Αθήνα 2004» για τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Από τα χαϊδεμένα καλλιτεχνικά παιδιά όλων των «προοδευτικών» και αριστερών κομμάτων. Προφανώς, δεν είχε πάρει χαμπάρι τίποτα όλα αυτά τα χρόνια για τον διαπραττόμενο φόνο διαρκείας.

Η τρίτη δήλωση είναι (όχι του εθνικόφρονος υπερπατριώτη Καμμένου, αλλά) του Μίκη Θεοδωράκη, επίσης βασικού στελέχους του μεταπολιτευτικού συστήματος και υποστηρικτή όλων των πρωθυπουργών του. Ούτε αυτός είχε καταλάβει τίποτα. Σήμερα βλέπει «προδότες».

Η τέταρτη δήλωση ανήκει στο Αλέξη Τσίπρα, άνευ περαιτέρω συστάσεων.

Ερώτηση: Ο δάσκαλος Κριαράς, που τολμάει να πει ότι κάτι έχει καταφέρει ο σημερινός πρωθυπουργός και ότι τα μέτρα είναι αναγκαία, πού κατατάσσεται; Στους εχθρούς του έθνους; Μήπως είναι όργανο της Μέρκελ και του ΔΝΤ; Σε ποιο σημείο του «ελληνόμετρου», που κρατάει ο Τσίπρας, μπαίνει ο σοφός-και θρασύς-αυτός γέρων; Είναι περισσότερο ή λιγότερο Έλληνας από τον Αλέξη, τον Μίκη και τον Καμμένο, που έχουν γοητεύσει εσχάτως πολλούς από το δεξιό άκρο του πολιτικού φάσματος;

ΥΓ1:Μόνο ο Δ. Παπαδημούλης έκανε μια δήλωση έστω ήπιας αποδοκιμασίας γι’ αυτήν την εξωφρενική περί ελληνοπρέπειας άποψη του αρχηγού του. Όλοι οι άλλοι αισθάνονται ευτυχείς;

ΥΓ2:Οσο κι αν έψαξα δεν βρήκα ούτε μια αράδα (είδηση ή σχόλιο) γι’ αυτήν τη δήλωση στο απεργιακό φύλλο της «Ελευθεροτυπίας», εφημερίδας με παράδοση ευαισθησιών σε τέτοια θέματα. Επειδή πιστεύω ότι αποκλείεται να μην την πήραν χαμπάρι τόσοι άξιοι συνάδελφοί μου, εικάζω ότι απλώς παράπεσε «στην τούρλα του Σαββάτου»(γνωρίζω τις πιεστικές συνθήκες έκδοσης) και δεν θέλησαν κάποιοι να προστατεύσουν τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ.

Advertisements

Posted Αύγουστος 26, 2012 by msofcrete in Άρθρα

H εμμηνόπαυση «εξελίχθηκε λόγω του ανταγωνισμού με την πεθερά»   Leave a comment

Ο ανταγωνισμός ανάμεσα στις γυναίκες και τις πεθερές τους φαίνεται ότι ήταν ένας από τους βασικούς παράγοντες που οδήγησαν στην εμφάνιση της εμμηνόπαυσης -αυτού του μεγάλου εξελικτικού μυστηρίου. Το συμπέρασμα προκύπτει από μια σπάνια μελέτη που βασίστηκε στην ανάλυση δημογραφικών στοιχείων στη Φινλανδία.

Δεδομένου ότι η απόκτηση απογόνων είναι ο βασικός στόχος κάθε ζωντανού οργανισμού, η επιβίωση πέρα από την αναπαραγωγική ηλικία δεν φαίνεται με την πρώτη ματιά να έχει νόημα. Η εμμηνόπαυση, εξάλλου, δεν έχει παρατηρηθεί σε κανένα άλλο ζώο πέρα από τον άνθρωπο, την όρκα και το μαυροδέλφινο.

Το θέμα περιπλέκεται από το γεγονός ότι οι διάφορες θεωρίες που έχουν προταθεί είναι δύσκολο να μελετηθούν πειραματικά, αφού αυτό απαιτεί λεπτομερή στοιχεία για την αναπαραγωγική επιτυχία πολλών γενιών γυναικών.

Ένα σπάνιο τέτοιο σετ δεδομένων βρέθηκε τελικά στη Φινλανδία, όπου η λουθηρανική εκκλησία τηρούσε λεπτομερές αρχείο για τους γάμους, τις γεννήσεις και τους θανάτους από το 1702 έως το 1908.

Τα στοιχεία αναλύθηκαν από ερευνητές στη Φινλανδία, τη Βρετανία και τις ΗΠΑ, οι οποίοι αντιλήφθηκαν μια ιδιαίτερα σημαντική τάση: όταν μια γυναίκα αποκτούσε παιδί ταυτόχρονα με την πεθερά της, η πιθανότητα επιβίωσης των απογόνων τους μειωνόταν κατά 50%.

Αντίθετα, η πιθανότητα επιβίωσης των απογόνων δεν μειωνόταν όταν μια γυναίκα αποκτούσε παιδί ταυτόχρονα με τη μητέρα της. Η διαφορά αυτή δείχνει να έχει νόημα, καθώς μια οποιοδήποτε γυναίκα μοιράζεται το 50% των γονιδίων της με τη μητέρα της και έχει εξελικτικό συμφέρον να συνεργάζεται μαζί της. Αυτό όμως δεν ισχύει στην περίπτωση μιας γυναίκας και της πεθεράς της: οι δύο γυναίκες δεν έχουν κοινά γονίδια και επομένως έχουν συμφέρον να ανταγωνιστούν για τροφή και άλλους πόρους.

Η ανάλυση αποκάλυψε επίσης ότι η μέση γυναίκα έχει εξελικτικό συμφέρον να σταματήσει να τεκνοποιεί στην ηλικία των 51 ετών, εάν υπάρχει κίνδυνος να αποκτήσει παιδί ταυτόχρονα με την πεθερά της: ένα παιδί που γεννιέται σε μια οικογένεια στην οποία η πεθερά και η νύφη της αποκτούν παιδιά ταυτόχρονα αντιμετώπιζε διπλάσιο κίνδυνο να πεθάνει πριν από την ηλικία των 15 ετών.

Η μελέτη δείχνει ότι η μέση γυναίκα αποκτά περισσότερα εγγόνια (στα οποία κληροδοτεί τα γονίδιά της) αν σταματήσει να τεκνοποιεί στα 51. Οι ερευνητές πιστεύουν ότι αυτό οφείλεται στον μειωμένο ανταγωνισμό με την πεθερά.

Η διεθνής ερευνητική ομάδα αναγνωρίζει πάντως ότι ο ανταγωνισμός νύφης-πεθεράς δεν είναι ο μοναδικός παράγοντας στην εξέλιξη της εμμηνόπαυσης. Ένας άλλος σημαντικός παράγοντας είναι η φροντίδα που προσφέρει η πεθερά στα εγγόνια της.

Για την ακρίβεια, η συνεισφορά της γιαγιάς στην ανατροφή των παιδιών έχει προταθεί ως ανεξάρτητη θεωρία για την εξέλιξη της εμμηνόπαυσης στον άνθρωπο. Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία, οι γυναίκες ζουν πέρα από την αναπαραγωγική τους ηλικία προκειμένου να αυξήσουν την πιθανότητα επιβίωσης των εγγονιών τους, και επομένως την πιθανότητα να διαιωνιστούν τα γονίδιά της.

Φαίνεται λοιπόν ότι τουλάχιστον δύο παράγοντες -ο ανταγωνισμός μεταξύ νύφης-πεθεράς και η προσφορά της γιαγιάς στα εγγόνια- οδήγησαν στην εμφάνιση της εμμηνόπαυσης.

Οι βιολόγοι έχουν προτείνει και μια τρίτη θεωρία, η οποία όμως δείχνει να διαψεύδεται από την τελευταία μελέτη. Σύμφωνα με τη θεωρία αυτή, οι γυναίκες μεγαλύτερης ηλικίας αντιμετωπίζουν μεγαλύτερο κίνδυνο θανάτου κατά τον τοκετό και επομένως έχουν συμφέρον να πάψουν να αναπαράγονται.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν όμως ότι η πιθανότητα θανάτου κατά τον τοκετό για τις ηλικίες άνω των 40 ετών ήταν μόνο 2%, υπερβολικά μικρή για να θεωρηθεί σημαντικός παράγοντας.

Σχολιάζοντας τα αποτελέσματα, ο Δρ Άντι Ράσελ του Πανεπιστημίου του Έξετερ, μέλος της ερευνητικής ομάδας, δήλωσε: «Είμαστε τόσο συνηθισμένοι στο γεγονός της εμμηνόπαυσης ώστε τείνουμε να ξεχνάμε πόσο παράξενο είναι. Η εξελικτική θεωρία προβλέπει ότι τα ζώα αναπαράγονται σε όλη τη διάρκεια της ζωής τους, και αυτό ακριβώς είναι που συμβαίνει σε σχεδόν όλα τα ζώα, συμπεριλαμβανομένων των ανδρών».

»Η έρευνά μας δείχνει για πρώτη φορά ότι η απάντηση ίσως βρίσκεται στη σχέση ανάμεσα σε πεθερά και νύφη».

Πηγή: in.gr

Posted Αύγουστος 23, 2012 by msofcrete in Ιατρική

Tagged with

Πάσχος Μανδραβέλης   Leave a comment

Θανάσης Μαυρίδης

Ο δημοσιογράφος Πάσχος Μανδραβέλης τιμωρήθηκε με τρίμηνη προσωρινή διαγραφή από το Πειθαρχικό της ΕΣΗΕΑ, επειδή έγραψε ένα άρθρο εναντίον των συνδικαλιστών της ΕΡΤ. Σύμφωνα με τον πρόεδρο της ΕΣΗΕΑ και στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ κ. Τρίμη, ο κ. Μανδραβέλης «τάσσεται με τις ακραία αντικοινωνικές, νεοφιλελεύθερες θέσεις και υπέρ των ιδιωτικών και κερδοσκοπικών συμφερόντων».

Είναι σαφές ότι το αμάρτημα του κ. Μανδραβέλη είναι μεγάλο! Αν ο κ. Μανδραβέλης ήταν οπαδός κάποιας ακροαριστερής αντίληψης και ζητούσε την παγκόσμια επανάσταση και να κρεμαστούν οι καπιταλιστές στις κεντρικές πλατείες των πόλεων, ίσως και να είχε γλιτώσει την τιμωρία. Αλλά να εκφράζει ακραία νεοφιλελεύθερες θέσεις και να είναι υπέρ των ιδιωτικών συμφερόντων; Που; Στην Ελλάδα που πρόεδρος των επαγγελματιών δημοσιογράφων είναι ο κ. Τρίμης; Αυτά είναι ασυμβίβαστα πράγματα.

Κι ο άλλοτε «ιός της Ελευθεροτυπίας» κ. Τρίμης συνέχισε: «Έχει δικαίωμα να εκφράζει τις απόψεις του, έχει δικαίωμα να λοιδορεί την ΕΣΗΕΑ και τους αγωνιζόμενους συναδέλφους του στην ΕΡΤ. Δεν καταλαβαίνω γιατί παραμένει στο Σωματείο. Κι αν αυτός είναι μια φορά οπαδός της γνωστής ρήσης του Βολταίρου, εγώ είμαι δέκα».

Προφανώς για τον δημοκράτη πρόεδρο της ΕΣΗΕΑ, όσοι διαφωνούν δεν έχουν θέση στο Σωματείο. Δεν μας εκπλήσσει αυτή η αντίληψη. Είναι μία άποψη ολοκληρωτική. Ή εμείς ή κανένας άλλος!

Ο κ. Μανδραβέλης πλήρωσε με μία τρίμηνη προσωρινή διαγραφή τις ιδεολογικές του θέσεις. Η ποινή είναι προσωρινή. Γιατί άραγε; Ευελπιστούν οι ταγοί της Ελευθεροτυπίας ότι θα αλλάξει ο Πάσχος απόψεις; Γιατί δεν την έκαναν μόνιμη την διαγραφή, να μηνταλαιπωρούνται και με νέες συσκέψεις; Τι θα πουν στην επόμενη; Ότι ο Πάσχος διαγράφεται οριστικά επειδή δεν συμμορφώθηκε με τις υποδείξεις;

Αυτό είναι ένα δείγμα για το πώς αντιλαμβάνονται αυτοί οι άνθρωποι την εξουσία. Πως αντιλαμβάνονται την Δημοκρατία. Είναι βέβαιο ότι οι διώξεις θα συνεχιστούν. Νιώθουν πλέον δυνατοί. Και κυρίως δεν αισθάνονται την ανάγκη να κρύψουν τον βαθιά αντιδημοκρατικό τρόπο λειτουργίας τους.

Πηγή: capital.gr

Posted Αύγουστος 15, 2012 by msofcrete in Uncategorized

Αγαπητή Δήμητρα Γαλάνη, η ευθύνη σας δεν τελειώνει στο χειροκρότημα   Leave a comment

Η αφορμή είναι μια συναυλία. Η Δήμητρα Γαλάνη, η ερμηνεύτρια, η δημιουργός, η φωνή που συνοδεύει τα όνειρά μας και θα ακούγεται ως την αθανασία, βγήκε επί σκηνής και είπε μπροστά σε τρεις χιλιάδες ανθρώπους ότι τώρα ¨ζούμε μια δεύτερη δικτατορία, τη δικτατορία της Ευρώπης¨.

Είπε ότι ¨η πρώτη δικτατορία που γνωρίσαμε, ήταν εύκολη, γιατί οι συνταγματάρχες έπεσαν με ένα φου¨ και πως ¨τώρα είναι τα δυσκολα¨.
Ορισμένοι χειροκρότησαν . Οι πολλοί πάγωσαν. Κάποιοι θύμωσαν -κι εγώ μαζί τους.

Το γεγονός ότι ένας σπουδαίος καλλιτέχνης είχε την ευκαιρία να περάσει στην ψυχή μας, στη συλλογική μνήμη, στην Ιστορία, με το ταλέντο του και την ευλογία του Χατζηδάκη που του έδωσε τραγούδια του, δεν σημαίνει πως του αφαιρείται αυτόματα η ευθύνη για όσα δημόσια κηρύττει. Η δικτατορία του 1967, ούτε εύκολη ήταν, ούτε με ένα «φου» έπεσε, αγαπητή Δήμητρα.

Η Χούντα είχε ξερονήσια γεμάτα με πολιτικούς κρατουμένους, είχε ΕΑΤ-ΕΣΑ, είχε καταστρέψει ψυχές και κορμιά ανθρώπων, είχε χαμένες ζωές , είχε σύρει την Ελλάδα στο περιθώριο του κόσμου και, στο τέλος, πρόδωσε και την Κύπρο.

Η ¨άλλη δικτατορία της Ευρώπης¨, πάλι, προέρχεται απο τη συλλογική πίεση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που χτίστηκε πάνω στα εκατομμύρια των νεκρών των δυο μεγάλων πολέμων. Η Ευρωπαϊκή Ένωση που σήμερα δοκιμάζεται, δεν είναι ούτε Χούντα ούτε μηχανισμός επιβολής λιτότητας. Είναι το σπουδαιότερο εγχείρημα στην Ιστορία του πολιτισμένου κόσμου -εγχείρημα που μπορεί να έχει πολλά και σοβαρά προβλήματα, αλλά που στη διαδρομή του έδειξε ότι μπορεί να οδηγήσει στη συνύπαρξη λαούς, τους οποίους είχαν χωρίσει ποταμοί αίματος.

Η Ελλάδα έδωσε μάχη για να μπει στην Ευρωπαϊκή Ένωση -για να μην έχει ξανά ποτέ Χούντα, πρώτα και κύρια.
Αυτά για την Ιστορία, διότι εμφανώς το κοινό νόμισμα έχει προβλήματα, διότι φανερά οι Βόρειοι θέλουν μόνο τα οφέλη και όχι τις ευθύνες που προκύπτουν απο αυτό το εγχείρημα, διότι τελικά κανένας δεν κρύβει ότι μια ¨Ιφιγενεια¨ σαν την Ελλάδα μπορεί να είναι χρήσιμη για να ξεκινήσει η κάθαρση στην τραγωδία της ευρωπαϊκής κρίσης χρέους.

Απέναντι σ´ αυτά υπάρχουν εκατομμύρια Έλληνες που αντιστέκονται. Με πόνο, με θυσίες, με όση δύναμη διαθέτουν αυτό το πολύ δυσκολο καλοκαίρι. Πιστεύω ότι οι καλλιτέχνες, που φωτίζουν τις μέρες μας και ανοίγουν την ψυχή μας τις νύχτες, δεν δικαιούνται να καταφεύγουν σε επικίνδυνες απλουστεύσεις. Κυρίως, δεν δικαιούνται να απευθύνονται σε νέους ανθρώπους -που δεν θυμούνται ή δεν έζησαν καν τραγικές ιστορικές περιόδους- και να ταΐζουν το θυμό τους χωρίς διέξοδο. Εκτός και αν πιστεύουν πως ως έθνος ανάδελφο, μοναχικό χωρίς την Ευρωπαϊκή Ένωση, με τη δραχμούλα στην τσέπη, μπορούμε να περνάμε ωραία και να μην έχουμε και κανέναν ανάγκη.

Αν αυτό πιστεύουν ας μας πουν πώς γίνεται να το εφαρμόσουμε, γιατί αυτό εμένα μου φέρνει προς Μποτσουάνα του Βορρά, χωρίς ελέφαντες…

Όσο πιο μεγάλος είναι ένας καλλιτέχνης τόσο πιο μεγάλη ευθύνη έχει, ειδικά σήμερα. Δεν τελειώνουν όλα με το χειροκρότημα στο τέλος της συναυλίας, αγαπητή Δήμητρα…

Posted Αύγουστος 13, 2012 by msofcrete in Uncategorized

Tagged with

Χαΐρεντιν Μπαρμπαρόσα (Χρήστος Γιακούμπογλου-Δώρο θεού-لدين خير).   1 comment

Ο Χαΐρ αντ Ντιν (Khair ad Din) ήταν ναύαρχος της οθωμανικής αυτοκρατορίας και κουρσάρος. Ήταν γενικώς γνωστός ως Μπαρμπαρόσα («Κοκκινογένης») για τους Ευρωπαίους, και Μπάρμπαρος Χαϊρεντίν (الدين خير) Πασάς ανάμεσα στους Τούρκους. Το όνομά του στην τουρκική γλώσσα ήταν Χιζίρ Μπιν Γιακούπ από το αραβικό Χιντρ ‘ιμπν Για’κουμπ.
Ο Μπαρμπαρόσα θεωρείται ο κατεξοχήν οργανωτής του οθωμανικού στόλου, στον οποίο κατείχε τον βαθμό του ναυάρχου. Αργότερα έγινε σουλτάνος του Αλγερίου και τελικά Μπεϊλέρ Μπέης (Αρχιμπέης) του Αιγαίου, ένα από τα μεγαλύτερα οθωμανικά αξιώματα. Κατά τη διάρκεια των κατακτητικών και αρπακτικών επιδρομών του ο Μπαρμπαρόσα έστειλε τους Τούρκους και αλγερινούς πειρατές του, ενάντια πολλών νησιών του Αιγαίου.

O Μπαρμπαρόσα γεννήθηκε στον Παλαιόκηπο της Λέσβου το 1475 ή το 1478 και πέθανε στο Μπεσίκτας της Κωνσταντινούπολης στις 4 Ιουλίου του 1546. Στα τελευταία χρόνια της πολυτάραχης ζωής του λέγεται ότι αφηγήθηκε την βιογραφία του στον Τσαούση Σινάν, τμήματα της οποίας δημοσίευσε ο Τούρκος ιστορικός Χατζη-κάλφας. (Ελ Χαζ Μουσταφά ιμπν-Αμπνουλλάχ, γνωστότερο ως Χατζή Κάλφα ή Κιατίπ Τσελεμπή.)
Εκεί αναφέρεται ότι ο Ιάκωβος (Γιακούμπ Αγά) Ρουμελιώτης σπαχής (timarli ispahi) Έλληνας φεουδάρχης ιππότης, εγκαταστάθηκε στη Λέσβο μετά την κατάληψη της Μυτιλήνης το 1462 από τον Μωάμεθ τον Β΄ (η οποία ανήκε στην Οικογένεια των Γατελούζων που την έλαβαν προίκα μετά το γάμο του Φραγκίσκου Γατελούζου με την Μαρία Παλαιολόγου αδερφή του αυτοκράτορα Ιωάννη Παλαιολόγου του Βυζαντίου).

Ο Ιάκωβος ήταν ελληνικής καταγωγής και ζούσε στα Γιαννιτσά της Μακεδονίας, όμως αργότερα μετακόμισε στην πόλη Vardar κοντά στη Θεσσαλονίκη. Οι σπαχήδες ήταν επαγγελματίες πολεμιστές, οι οποίοι για να συντηρούνται σύμφωνα με το φεουδαρχικό πρότυπο της εποχής μετά την επιτυχή κατάληξη της μάχης, τους ανέθεταν μία περιοχή ή χωράφια προς καλλιέργεια να ζήσουν σαν μικροί άρχοντες και διοικητές της περιοχής με μόνους περιορισμούς να έχουν όπλα και στρατό που θα τον διαθέτουν ανά πάσα χρονική στιγμή και να συλλέγουν φόρο από τους υπηκόους τους, μέρος του οποίου κατέθεταν στον εκάστοτε άρχοντά τους.
Έτσι λοιπόν και ο Ιάκωβος στα 1462 ενσωματώθηκε στην Καλλίπολη με την Τουρκική αποβατική δύναμη και μετά την πολιορκία και κατάληψη της Μυτιλήνης από τους Οθωμανούς πήρε την περιοχή του Παλαιόκηπου ως αντάλλαγμα για τις υπηρεσίες του.

Ο Ιάκωβος λοιπόν, με τη μικρή συνοδεία των ιπποτών του κατευθύνθηκε προς την περιοχή της Γέρας (Ιερά Γη) τμήμα της οποίας είναι ο Παλαιόκηπος (Bonova). Στο χωριό αυτό σύμφωνα πάλι με μαρτυρίες δεν πάτησε το πόδι του Τούρκος γιατί ούτως ή άλλως οι περισσότεροι Τούρκοι έμεναν στα λιμάνια για να έχουν ασφάλεια και έτσι ενισχύεται η πιθανότητα να είναι ελληνικής καταγωγής και ο Γιακούβ. Άλλος ένας λόγος που πιστοποιεί την καταγωγή του είναι και το γεγονός ότι παντρεύτηκε τη χήρα παπαδιά Κατερίνα με την οποία απέκτησε 6 παιδιά.

Εδώ θα πρέπει να αναφέρουμε τι ίσχυε στον ισλαμικό νόμο. Ένας Τούρκος μπορούσε να παντρευτεί είτε τουρκάλα είτε αλλόθρησκη και έτσι οι απόγονοι του θα ήταν σίγουρα Τούρκοι, ένας Έλληνας όμως μπορούσε να παντρευτεί μόνο ελληνίδα και έτσι δεν υπήρξε μεγάλη ανάμειξη πληθυσμού όπως εννοείται μερικές φορές στα πλαίσια του εθνικισμού.
Έτσι ο Ιάκωβος έγινε ένας τοπικός άρχοντας της περιοχής του Παλαιόκηπου στην οποία καλλιεργούνταν κυρίως ελιές και αμπέλια και αρχηγός μιας εξαμελούς οικογένειας δύο κοριτσιών, για τα οποία δεν υπάρχουν πληροφορίες, αλλά και τεσσάρων γιων του πρωτότοκου του Ισαάκ (Ισχάκ), Άρη (Αρούτζ), του Χρήστου (Χαϊρεντίν), και του Ηλία (Ελιάς). Το επώνυμο που έφεραν ήταν Γιακούμπογλου, γιοι του Ιάκωβου δηλαδή.

Εκτός από την διαχείριση των πόρων της Γης ο Ιάκωβος δημιούργησε και ένα Αγγειοπλαστείο στην περιοχή Κιρχανάς του Παλαιόκηπου, στο οποίο έφτιαχναν μεγάλα πήλινα δοχεία για μεταφορά και αποθήκευση εμπορευμάτων.
Ο Ισαάκ που ασχολήθηκε με το εμπόριο λαδιού και κρασιού και με την οικονομική διαχείριση της επιχείρησης δολοφονήθηκε το 1518 στην Τύνιδα. Οι υπόλοιποι πλην του Χρήστου μετά από μικρή περίοδο που ασχολήθηκαν με μεταφορές, εμπόριο και αλιεία (ο Άρης ανέλαβε τις μεταφορές με το μικρό πλοίο που απέκτησαν και ο Χρήστος βοηθούσε τον πατέρα του στο Αγγειοπλαστείο) κατέληξαν στην πειρατεία προς τις ακτές της Συρίας και της Αιγύπτου αρχικά σε μικρά εμπορικά, αλλά μετά σε μεγαλύτερα.

Σε συμπλοκή με τους ιππότες του Αγίου Ιωάννη της Ρόδου το 1503 σκοτώνεται ο μικρότερος αδερφός Ηλίας και ο Άρης αιχμαλωτίζεται. Μετά από 1,5 χρόνο στα κάτεργα των πλοίων των Ιωαννιτών ιπποτών ο Άρης γλιτώνει τελευταία στιγμή ελευθερώνοντας τα δεσμά του, όταν το πλοίο συντρίβεται λόγω θαλασσοταραχής στον κόλπο της Αττάλειας και διαφεύγει στο Καστελόριζο.
Μετά μεταβαίνει στην Αττάλεια και από εκεί επιβιβάστηκε σε εμπορικό πλοίο ξυλείας κατευθυνόμενος προς την Αίγυπτο. Στο δρόμο προς την Αίγυπτο πάλι οι ιππότες του Αγίου Ιωάννη τον συλλαμβάνουν και πάλι εκείνος διαφεύγει κολυμπώντας της σύλληψης. Έφτασε στην Καραμανία της οποίας ο διοικητής και έκπτωτος αδερφός του Σελίμ του Τρομερού, Κοργούδ διέταξε τον Καδή της Σμύρνης να του παραχωρήσει πλοίο κατάλληλο για πειρατεία με το ανάλογο πλήρωμα.

Ο Άρης ήταν πολύ προσεκτικός πια στις κινήσεις του (είχε γίνει προληπτικός και απαισιόδοξος) στρέφεται προς την Απουλία (ακτές της Ιταλίας) και συλλαμβάνει δύο εμπορικά πλοία με πάρα πολλά λάφυρα. Μετά επιστρέφει προς την Εύβοια και επειδή δεν ήθελε να μοιραστεί τη λεία του με τους αδηφάγους αντιπροσώπους του Σουλτάνου επιστρέφει στον Παλαιόκηπο στη γενέτειρα του για να βοηθήσει τον πατέρα του και από εκεί στην Αλεξάνδρεια για να περάσει το χειμώνα.

Η εποχή ήταν πολύ ελπιδοφόρα για την πειρατεία αλλά στο προσκήνιο των επιχειρήσεων είχαν εμφανιστεί Χριστιανοί, Ενετοί, Γενουάτες, και Ισπανοί πειρατές που όργωναν όλη τη Μεσόγειο θάλασσα. Εκείνος τότε μετά από ώριμη σκέψη στράφηκε προς τις Βερβερικές ακτές της Βορείου Αφρικής και συγκεκριμένα στο νησί Τζέρμπα, η οποία έγινε και ορμητήριο των επιδρομών του.
Κατά σύμπτωση το 1505 στη Τζέρμπα συναντά τον αδερφό του Χρήστο ο οποίος ήταν και αυτός γνωστός πια για τις πειρατικές επιτυχίες του στο Αιγαίο έχοντας σαν βάση τη Θεσσαλονίκη και ενώνουν τις δυνάμεις τους. Τότε έκαναν και την σημαντική κίνηση να αποταθούν στο σουλτάνο της Τύνιδας, ο οποίος τους παραχώρησε το νησί (το οποίο καταλήφθηκε από τους Ισπανούς το 1432) με αντάλλαγμα μέρος της λείας των επιδρομών τους.
Η φήμη τους μεγάλωσε ακόμα περισσότερο και τότε απέκτησαν και το προσωνύμιο Μπαρμπαρόσα είτε από τα Πυρόξανθα γένια του Χρήστου είτε από την σύντμηση των λέξεων Μπαμπά-Αρούτζ.

Στις αρχές της Άνοιξης του 1511 με τα των τρία πλοία που κατείχαν επιτίθενται σε μία παπική Γαλέρα την οποία μετά από τριήμερη επίμονη ναυμαχία την καταλαμβάνουν. Οι 300 χριστιανοί ναύτες οδηγούνται αλυσοδεμένοι στην αγορά της Τύνιδας προς πώληση. Στην αγορά της Τύνιδας σύμφωνα με τον Diego de Maedo (χειρόγραφο του 1581) η τιμή της ανθρώπινης σάρκας ποικίλε ανάλογα με την ηλικία και τα προσόντα.
Νέος γερός κοστολογούταν 30 λίρες, νέα ωραία 20 λίρες και παιδιά 12 λίρες. Οι ηλικιωμένοι χαρίζονταν όσο όσο για διάφορες δουλειές. Οι γριές οι οποίες δεν χρησίμευαν σε τίποτα ράβονταν σε τσουβάλια και βυθίζονταν 1 μίλι ανοικτά στη θάλασσα. Στη ναυμαχία αυτή ο Άρης τραυματίζεται και λίγο αργότερα ακρωτηριάζεται στο αριστερό χέρι για να αναρρώσει όλο το υπόλοιπο 1511.

Την Άνοιξη του 1512 οι δύο αδερφοί εξαπέλυσαν επίθεση στο Μπούζι το οποίο ανήκε στους Γενουάτες με ατυχή κατάληξη. Η ήττα τους δεν τους πτόησε, αλλά αποκάλυψε τη διπλωματική τους ικανότητα αφού έστειλαν στον Σουλτάνο Σελίμ πλούσια δώρα για να τους υποστηρίξει και αρνήθηκαν τη μικρή βοήθεια που τους παρείχε μέχρι τότε ο διοικητής της Τύνιδας. Ο Σελίμ συγκινημένος, αλλά και έξυπνα κινούμενος πήρε με το μέρος του τους δύο διαβόητους πια Μπαρμπαρόσα στέλνοντας τους 14 μεγάλα πλοία για επιδρομές στη Μεσόγειο κυρίως επί των ισπανικών νηοπομπών. Ο Άρης κατευθύνεται προς το Πενιόν γιατί προηγουμένως είχαν αποτύχει οι προσπάθειες του Σελίμ Εουτέμη τον οποίο πνίγει στο λουτρό του συνενώνοντας τις δυνάμεις των.
Ο Χρήστος είχε εκστρατεύσει δυτικά στο σουλτανάτο του Τλεμτσέν, αφού διέλυσε πρώτα ισπανικό στολίσκο με επικεφαλή τον Φραγκίσκο ντε Βέρο. Ο Άρης σπεύδει προς βοήθεια του αδερφού του (γιατί η φρουρά του Πενιόν με επικεφαλή τον Μαρτέν ντε Βάργκας και 300 κανόνια δεν ήταν εύκολος στόχος) αλλά πέφτει σε παγίδα του σουλτάνου Μπενιζιάν, ο οποίος με τη βοήθεια των Ισπανών τον σκοτώνει προς προσωρινή ανακούφιση όλων των δυτικών ναυτικών δυνάμεων.

Barbarossa Hayreddin Pasha

Ο Χρήστος (Χαϊρεδίν Βαρβαρός) πια μαθαίνοντας το θάνατο του αδερφού του χωρίς να χάσει καιρό αυτοανακηρύχθηκε Βασιλιάς της Αλγερίας και των βορειοαφρικανικών ακτών (G. Contese, La marine d΄ autrefois κεφάλαιο 3ο) στέλνοντας στο σουλτάνο Σελίμ τον έμπιστό του πλοίαρχο Χατζή Χουσεϊν να διαμηνύσει ότι ο Χαϊρεδίν Βαρβαρός δεν επιθυμεί τίποτα άλλο από την αναγνώριση του ως Μπεϋλέρμπεης (αρχιναύαρχος) υποταγμένος βέβαια στον Αρχηγέτη των πιστών. Όταν πέθανε ο Σελίμ (30 Σεπτεμβρίου 1520) ο περιλάλητος διάδοχός Σουλτάνος Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής ο μεγαλύτερος ηγέτης των Οθωμανών δεν άλλαξε τη στάση του ως προς αυτόν και τον αναγνώρισε ως στυλοβάτη της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Το μόνο πια χριστιανικό προπύργιο που απέμενε στις Βερβερικές ακτές ήταν ο Πύργος του Πενιόν τον οποίο υπεράσπιζε ο Μαρτέν ντε Βάργκας όπως προαναφέραμε. Η επίθεση ήταν σφοδρή και από ξηρά και από θάλασσα μέσα σε δύο εβδομάδες (6-21 Μαΐου του 1529) το φρούριο καταλήφθηκε. Ο Βάργκας σκοτώθηκε δια ραβδισμού, η φρουρά του πύργου διέλυσε τα τείχη και έφτιαξε έναν κυματοθραύστη που ακόμα και σήμερα φέρει το όνομά του. Ο Ροδερίκο Πορτούνδο εξέρχεται από την Καρθαγένη για να καταδιώξει τον Χαϊρεντίν, αλλά μάταια γιατί χάνει τις 11 γαλέρες του και οι 2000 Ισπανοί αιχμάλωτοι οδηγούνται στα δεσμωτήρια του Αλγερίου.

Ο μόνος αντίπαλος που στάθηκε επάξια στο ύψος της στρατιωτικής ιδιοφυίας του Χαϊρεντίν ήταν ο Αντρέα Ντόρια. Κατάφερε να καταστρέψει τα εργοστάσια παραγωγής μπαρουτιού του αντιπάλου του στο Σερσέλ και κατευθυνόμενος προς τις Βαλεαρίδες στο Πόρτο Φαρίνα συναντά αλγερινά πλοία τα οποία αιχμαλωτίζει και το χριστιανικό πλήρωμά των το μεταφέρει ως τεκμήριο νίκης στον Κάρολο Κουίντο τον εργοδότη του.
Μετά συνεχίζοντας καταλαμβάνει την Πάτρα και την Κορώνη το 1532 προσκαλώντας ουσιαστικά τον Χαϊρεντίν σε ναυμαχία.

Ο Χαϊρεντίν καλείται στην Κωνσταντινούπολη και αναγορεύεται Κυρίαρχος των θαλασσών. Από εκεί ξεκινά με δύναμη 84 πολεμικών πλοίων να καταστρέφει κατά σειρά τα παράλια της Καλαβρίας τη Μεσσήνη τη Νεάπολη και την πόλη Φούντι. Μέσα σε μία νύχτα κατέληξε την εκστρατεία του στην Τύνιδα όπου και κατέλυσε την Αραβική δυναστεία διώχνοντας και τον τελευταίο εκπρόσωπό της τον Μουλεή Χασάν.

Η τελευταία του πράξη ενεργοποιεί αμέσως τον Κάρολο Κουίντο, ο οποίος εξοπλίζει τον Ντόρια με 65 γαλέρες και 150 αποβατικά για να καταλάβει το Φρούριο της Τύνιδας το 29 Μαΐου 1535. 100 σκάφη και 300 πυροβόλα πέφτουν στα χέρια του Ντόρια. Ο Χαϊρεντίν διαφεύγει και στο δρόμο της επιστροφής του καταστρέφει τη Μαγιόρκα, συλλαμβάνει ισπανικές νηοπομπές και στρέφεται προς τη Μινόρκα επιστρέφοντας στο Αλγέρι με δεκάδες χιλιάδες αιχμαλώτους.
Παρά την ήττα στους Παξούς τον Ιούλιο του 1537 επιτίθεται στην Κέρκυρα, στην Πάργα και στα Κύθηρα όπου εξαντλεί όλη τη φρικαλεότητα του. Κατόπιν επιστρέφει στην Κωνσταντινούπολη επανδρώνει 72 γαλέρες και 30 γαλιότες και υποτάσσει διαδοχικά τις Σποράδες, τη Σκιάθο (μετά από μία εβδομάδα σθεναρή αντίσταση), τη Σύρο, την Πάτμο, την Ίο, την Τήνο τη Σέριφο, την Άνδρο και αφού δεν κατάφερε να καταλάβει τα Χανιά κατέστρεψε τη Σητεία και 25 χωριά του Λασιθίου.

Η μάχη της Πρέβεζας, 1538.

Κατά την επιστροφή του καταλαμβάνει την Κάρπαθο, την Επισκοπή, την Αστυπάλαια και την Κω επιβάλλοντας βαρύτατους φόρους, οι οποίοι είχαν ισχύ μέχρι και την απελευθέρωση τους μετά την Ελληνική Επανάσταση.
Εντωμεταξύ μαθαίνοντας την συνένωση των χριστιανικών στόλων προετοιμάζεται γρήγορα και σπεύδει στην Πρέβεζα, όπου σε μια Ναυμαχία (25 Σεπτεμβρίου 1538) δύο ημερών διαλύει τις παρατάξεις των Βενετών και παπικών πλοίων και αναγκάζει τον Ντόρια να οπισθοχωρήσει. Η ταλαιπωρία του δεν τελείωσε εκεί, αλλά αναγκάσθηκε να βοηθήσει τον Γάλλο Φραγκίσκο Α΄ στον πόλεμο μα τον Κάρολο Κουίντο διαλύοντας ξανά την Καλαβρία και την Προβηγκία φτάνοντας μέχρι την Τουλόν, όπου και στάθμευσε μέχρι οι δύο εχθροί να υπογράψουν ειρήνη με τη συνθήκη του Κρεσπύ.

Αποπλέοντας προς την Κωνσταντινούπολη καταστρέφει την Έλβα, τη Σιένα και την Ίσχια και φέρνει στην Πόλη 18 πλοία με λάφυρα και 7000 αιχμαλώτους. Εκεί τελειώνουν οι στρατιωτικές επιχειρήσεις του όντας υπερήφανος και πολυνίκης εγκαθίσταται στο Μπεσικτάς της Πόλης, όπου σε ηλικία 83 ετών άφησε την τελευταία του πνοή στις 4 Ιουλίου 1546.
Ο τάφος του βρίσκεται στο κτήμα του δίπλα στην έπαυλή του στο Μπεσικτάς έτσι ώστε να μπορεί να βλέπει τη θάλασσα.

Πηγές
ΜΠΑΡΜΠΑΡΌΣΣΑ Ο ΠΕΙΡΑΤΉΣ
http://caldwellgenealogy.com/pirates.html
http://lexicorient.com/e.o/aruj.htm
http://wapedia.mobi/en/Hayreddin_Barbarossa
http://maviboncuk.blogspot.com/2006/04/sancak-of-hayreddin-barbarossa.html

Posted Αύγουστος 10, 2012 by msofcrete in Ιστορικά

Tagged with

Με τίμημα ένα ευρώ οι προσφορές των τριών για την Εμπορική   Leave a comment

Οι ανακοινώσεις των υποψήφιων μνηστήρων Εθνική, Alpha και Eurobank

Τίμημα 1 ευρώ για την απόκτηση της Εμπορικής Τράπεζας, αφού θα έχει προηγηθεί η ανακεφαλαιοποίησή της από την Credit Agricole, θα προσφέρουν σύμφωνα με πληροφορίες οι τρεις διεκδικητές της.

Με βάση τους φακέλους που αναμενόταν να υποβάλουν έως και τις 7 το απόγευμα σε Βρυξέλλες και Παρίσι οι Εθνική, Alpha Bank και Eurobank, προβλέπεται η κεφαλαιακή στήριξη της Εμπορικής με 3 δισ. ευρώ από το γαλλικό όμιλο και η εν συνεχεία συνένωσή της με το νέο του συνέταιρο στην ελληνική αγορά.

Σύμφωνα με τραπεζικές πηγές, η συμμετοχή της Credit Agricole στο νέο σχήμα θα είναι πολύ χαμηλή, κάτω του 10%.

Η ανακοίνωση της Εθνικής για την πρόταση εξαγοράς της Emporiki Bank
Σε ανακοίνωσή της το απόγευμα της Τετάρτης, η Εθνική ανέφερε πως «σε εφαρμογή του ισχύοντος κανονιστικού πλαισίου, κατέθεσε προσφορά για την εξαγορά της Εμπορικής Τράπεζας».

«Η πρόταση αυτή, που εντάσσεται στις διαδικασίες αναδιάταξης του πιστωτικού μας συστήματος, είναι σύμφωνη με τις παραμέτρους που έχουν τεθεί, επί του θέματος αυτού, τόσο από την Τράπεζα της Ελλάδος όσο και από το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας», συμπληρώνει η ανακοίνωση της ΕΤΕ.

H Eurobank για την πρόταση εξαγοράς
Από την πλευρά της και η Eurobank ανακοίνωσε επίσης πως «στο πλαίσιο των διαδικασιών και των προϋποθέσεων που διαμόρφωσαν οι Εποπτικές Αρχές και το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, η Eurobank υπέβαλε σήμερα δεσμευτική προσφορά για την εξαγορά, από την Credit Agricole, του 100% των μετοχών της Emporiki Bank, υπό την αίρεση της έγκρισης των αρμοδίων αρχών».

Στα τέλη Ιουλίου είχε υποβάλλει πρόταση και η Alpha Bank
Παράλληλα, και η Alpha Bank ενημέρωσε ότι «σήμερα, 8 Αυγούστου 2012, υπέβαλε, στα πλαίσια της διαδικασίας που το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητος και οι λοιπές αρχές έθεσαν, δεσμευτική πρόταση για την εξαγορά του συνόλου των μετοχών εκδόσεως της Εμπορικής Τραπέζης».

Posted Αύγουστος 9, 2012 by msofcrete in Uncategorized

Tagged with

Πογκρόμ (κατά Ελλήνων μεταναστών στο Τορόντο)   Leave a comment

Τον Αύγουστο του 1918 ένα πλήθος 50.000 καναδών «πατριωτών» επιδόθηκε για μέρες σε ένα ανελέητο πογκρόμ σε βάρος των ελληνόφωνων μεταναστών της πόλης. Το αποτέλεσμα αυτού του ρατσιστικού πογκρόμ ήταν ο θάνατος αρκετών μεταναστών, μεταξύ των οποίων 29 γυναίκες και 6 ανήλικα παιδιά καθώς και υλικές ζημιές 1.000.000 δολαρίων.

Οι αφορμές ήταν πολλές. Για χρόνια οι ελληνόφωνοι μετανάστες, μικροιδιοκτήτες και εργαζόμενοι κυρίως στον επισιτισμό (greek restaurants) αποκαλούνταν από τους ντόπιους «slackers», δηλαδή «τεμπελχανάδες» επειδή κατα τους ρατσιστές απέφευγαν τις βαριές δουλειές του φορτοεκφορτωτή, του ξυλοκόπου ή του βιομηχανικού εργάτη και δούλευαν σαν μάγειροι, ψήστες, σερβιτόροι ή υπάλληλοι εμπορικών καταστημάτων.

Μια σειρά από γεγονότα, όπως οι καλές σχέσεις του τότε Βασιλιά Κωνσταντίνου με το γερμανό Κάιζερ, η ουδετερότητα της χώρας προέλευσή τους κατα τις αρχές του Α’ παγκοσμίου πολέμου και η άρνηση των ελληνόφωνων μεταναστών να καταταγούν στον ελληνικό στρατό, θεωρήθηκαν, επίσης, αφορμές.

Επιστρέφοντας οι χιλιάδες των βετεράνων καναδών από τη σφαγή χαρακωμάτων του Α’ παγκοσμίου πολέμου, πολλοί απ’αυτούς ανάπηροι και σε άθλια οικονομική κατάσταση, βρήκαν τους ελληνόφωνους μετανάστες που αποτελούσαν το 0,5% του πληθυσμού της πόλης να ευημερούν έχοντας στην κατοχή τους το 35% των μικρομεσαίων καταστημάτων.

Τον Αύγουστο του 1918, 10.000 βετεράνοι διαδήλωσαν στους δρόμους συνεπικουρούμενοι από 40.000 καναδούς πολίτες. Οι πολυήμερες διαδηλώσεις συχνά εξετράπησαν σε πογκρόμ σε βάρος μαγαζιών και σπιτιών μεταναστών με την αστυνομία στην καλύτερη περίπτωση θεατή ενώ δεν ήταν λίγες οι περιπτώσεις όπου καναδοί αστυνομικοί έπαιρναν ενεργά μέρος στο πογκρόμ σε βάρος των ελληνόφωνων.

Οι μνήμες του ρατσιστικού πογκρόμ της πόλης έχουν μετατραπεί σήμερα σε φιέστα όπου «αντι»ρατσιστές συγκεντρώνονται στις συνοικίες των ελληνόφωνων και τρώνε μαζικά greek souvlaki, tzatziki, mousaka κλπ μεσογειακά εδέσματα. Οι συγκρίσεις με τα σημερινά πογκρόμ μεταναστών σε Αθήνα και Πάτρα με την ανάλογη στάση της αστυνομίας και κάποιων «πολιτών» είναι αναπόφευκτες.

Για το γεγονός έχει γυριστεί ντοκυμαντέρ το 2009 από τον John Burry με βίντεο από σκληρές εικόνες της εποχής που κυκλοφορεί σε dvd με υπότιτλους στα ελληνικά με τον τίτλο “Violent August“. Για όσους θέλουν να το δουν όλο υπάρχει και στον Black Tracker ως torrent.

=====================================================================

Ακολουθεί μερική μετάφραση του άρθρου “Hidden history: Hunting Greeks in Toronto” της Athens News. Ολόκληρο το άρθρο (στα αγγλικά) εδώ.

Ο βετεράνος ανάπηρος πολέμου στρατιώτης πεζικού, Claude Cludernay ήταν σε άθλια κατάσταση όταν μπήκε στο ελληνικής ιδιοκτησίας White City Cafe στην Yonge Street του Τορόντο το απόγευμα της 1ης Αυγούστου 1918.

Ο Cludernay, οποίος είχε χάσει το ένα του πόδι στη μάχη, ήταν ένας από τους χιλιάδες απογοητευμένους βετεράνους που επέστρεψαν από τον Πρώτο Παγκόσμιο πόλεμο, ψάχνοντας υποστήριξη σε μια πόλη που έδειχνε ελάχιστη κατανόηση για αυτά που είχαν περάσει στα πεδία των μαχών της Ευρώπης και προσέφερε τους πολύ λιγότερα μιλώντας με όρους οικονομικής βοήθειας και υποστήριξης.

Αν και τακτικός θαμώνας στο White City Cafe, εκείνο το συγκεκριμένο απόγευμα, ο Cludernay ήταν βίαιος και χτύπησε έναν από τους σερβιτόρους, ο οποίος αναγκάστηκε να τον διώξει από το καφέ και να καλέσει την αστυνομία.

Ο πρώην στρατιώτης συνελήφθη για διατάραξη κοινής ειρήνης και πέρασε το βράδυ του μεθυσμένος στο κελί ενός κοντινού αστυνομικού τμήματος. Την επόμενη μέρα επέστρεψε στο καφέ για να ζητήσει συγνώμη για την συμπεριφορά του το προηγούμενο βράδυ.

Το περιστατικό δεν τελείωσε εκεί..

Ο βετεράνος μπορεί να νόμισε πως η υπόθεση είχε τελειώσει, αλλά δεν γνώριζε πως το σχετικά αδιάφορο περιστατικό θα οδηγούσε σε μια 3μερη εξέγερση στους δρόμους της μεγαλύτερης πόλης του Καναδά, κατά την οποία κάθε ελληνική επιχείρηση θα καταστρεφόταν και με κόστος ζημιών περισσότερο από 1.5 εκατομμύριο Καναδικά δολάρια (περίπου 750.000 ευρώ.)

Το γεγονός ότι ο Cludernay δεν επέστρεψε σπίτι του το προηγούμενο βράδυ, σε συνδυασμό με έντονες φήμες που κυκλοφόρησαν ότι οι «βρωμο-Έλληνες» τον είχαν ξυλοκοπήσει, ξύπνησε το λανθάνον αντί-μεταναστευτικό, αντί-ελληνικό αίσθημα στο Τορόντο.

Για τα επόμενα τέσσερα βράδυ οι καλοί πολίτες του Τορόντο «τρελάθηκαν» και πυροδότησαν τις μεγαλύτερες συγκρούσεις στην ιστορία της πόλης και ένα από τα μεγαλύτερα αντί-ελληνικά πογκρόμ στον κόσμο.

Η πρώτη ελληνική επιχείρηση, θύμα της οργής των διαδηλωτών, ήταν το White City Cage, το οποίο άνηκε στον Paul (Απόστολος) Letros, έναν έλληνα μετανάστη που είχε μετακομίσει στην πόλη το 1911 αφού είχε ήδη ζήσει 15 χρόνια στο Σικάγο.

Οι εγκαταστάσεις του μαγαζιού καταστράφηκαν, τα τζάμια του έγιναν γυαλιά καρφιά όπως και οι 32 καθρέφτες που βρίσκονταν παρατεταγμένοι στους τοίχους και τις μαρμάρινες κορυφές.

Οι 50.000 πλήθους, στην συνέχεια ξεκίνησαν ένα ανθρωποκυνηγητό Ελλήνων. Μέχρι τις 3 το βράδυ που το πλήθος διαλύθηκε, δεκάδες επιχειρήσεις στους δρόμους Yonge και Queen, όλες ελληνικές, είχαν δεχτεί επίθεση και είχαν καταστραφεί.

Όλο αυτό το διάστημα, η αστυνομία και η περιφερική εθνοφυλακή απλά καθόταν και κοιτούσε.

Την δεύτερη νύχτα των ταραχών, το Τορόντο έμοιζε με εμπόλεμη ζώνη, καθώς διαδηλωτές και αστυνομία έδιναν μάχες για περισσότερες από τέσσερεις ώρες και περίπου 50.000 άτομα επιδίδονταν στην δύνη της βίας, αναγκάζοντας τον δήμαρχο της πόλης να επιβάλει απαγόρευση της κυκλοφορίας και την επέμβαση του στρατού για να καθαρίσει τους δρόμους .

Κατά τις πρώτες πρωινές ώρες της 6ης Αυγούστου ο δήμαρχος κατάφερε να ανακαλέσει την αστυνομία και τον στρατό από τους δρόμους.

Κανένας από τους πληγείσες επιχειρηματίες θα λάμβανε αποζημίωση για τις ζημιές που είχαν υποστεί όπως αποφάσισαν η Καναδική, η Βρετανική και η Ελληνική κυβέρνηση…

Γιατί τους Έλληνες

Στο βιβλίο του για τα γεγονότα «The 1918 Anti-Greek Riot in Toronto», ο ιστορικός Thomas Gallant ανασυνθέτει την αφήγηση της εξέγερσης και εξηγεί τους λόγους για τους οποίους η σχετικά μικρή ελληνική κοινότητα της πόλης προσέλκυσε τόσο μίσος από τους κατοίκους.

Όπως δείχνει ο Gallant , οι Έλληνες ήταν μια πολύ «ορατή» μειονότητα: αν και περιελάμβαναν μόνο ένα 0.5% του πληθυσμού της πόλης, τους ανήκαν πάνω από το 35% από τα εστιατόρια και τις καφετέριες.

Η κυρίαρχη αντίληψη μεταξύ του πληθυσμού και των βετεράνων ιδιαίτερα, ήταν ότι ενώ οι Άγγλο-Καναδοί ήταν απόντες συμμετέχοντας στον πόλεμο, οι “τεμπελό – Έλληνες που θα έπρεπε να πολεμούν και αυτοί, κέρδιζαν χρήματα στο Τορόντο”. Ήταν μια απλή περίπτωση «εξιλαστήριου θύματος», η οποία παραμελούσε την περίπλοκη νομική κατάσταση των Ελλήνων στον Καναδά εκείνη την περίοδο.

Ήταν μια απλή περίπτωση του εξιλαστήριου θύματος, κατά την οποία θα παραμεληθεί η περίπλοκη νομική κατάσταση των Ελλήνων στον Καναδά εκείνη την περίοδο.

Η Ελλάδα ήταν επισήμως ουδέτερη για το μεγαλύτερο μέρος του πολέμου, και η καναδική κυβέρνηση ήταν εχθρική προς την ιδέα της στρατολόγησης των Ελλήνων στο στρατό της από φόβο ότι η Ελλάδα θα μπει στον πόλεμο από την πλευρά της Γερμανίας.

Αν και όντας ουσιαστικά αποκλεισμένοι από την ένταξη τους στον πόλεμο, αυτό δεν σταμάτησε τους Έλληνες του Καναδά να δίνουν την υποστήριξή τους. Πράγματι, ορισμένοι από τους ιδιοκτήτες καταστημάτων που έχασαν τα μαγαζιά τους κατά τις ταραχές είχαν κάνει μεγάλες δωρεές στο ταμείο του πολέμου, και οι ίδιοι ακόμα ήταν βετεράνοι πολέμου, έχοντας υπηρετήσει στους Βαλκανικούς πολέμους.

Κληροδότημα

Οι ταραχές 1918 δείχνουν «πόσο μακριά» είχαν φτάσει οι Καναδοί, δήλωσε ο Gallant στην Athens News.

«Ο Καναδάς υπερηφανεύεται για την ανοχή και την πολυπολιτισμικότητά του», είπε. «Έχει το αντίθετο μοντέλο απ’ ότι στις ΗΠΑ – δεν θέλει την ομοιογένεια, θέλει όλες οι μειονότητές του να διατηρήρουν τις διαφορετικές κληρονομιές τους.

“Για τους Καναδούς, πλέον, είναι μια εορταστική ιστορία. Αν κοιτάξουμε όμως τις ΗΠΑ θα διαπιστώσουμε ότι είναι ακόμα βυθισμένες σε τέτοια θέματα. “

Ο ιστορικός

Για τον Thomas Gallant, συγγραφέα πολλών ακαδημαϊκών βιβλίων πάνω στην ελληνική ιστορία, η εμπειρία της δουλειάς επάνω σε ένα ντοκιμαντέρ με τόσο μεγάλη απήχηση ήταν μια ανταμοιβή.

Μια ελληνίδα ηλικιωμένη τον πήρε τηλέφωνο κλαίγοντας, για να τον ευχαριστήσει για την αφήγηση της ιστορίας των ταραχών. «Θυμόνταν πως είχε ακούσει για το περιστατικό όταν ήταν παιδί, ένιωσα τόσο βαθιά συγκινημένος από το τηλεφώνημά της,” είπε σε αυτή εδώ εφημερίδα κατά τη διάρκεια της πρόσφατης συνέντευξης του στην Αθήνα.

Το να ερευνεί για τις ταραχές και να εργάζεται για το ντοκιμαντέρ – που πήρε πέντε χρόνια για να ολοκληρωθεί – ήταν κάπως ένα νέο πεδίο για τον καθηγητή του Πανεπιστήμιου της Καλιφόρνια στο Σαν Ντιέγκο. “Δεν είμαι ιστορικός της ελληνικής διασποράς,” εξήγησε, “παρόλο που είμαι παιδί της ελληνικής διασποράς.”

Γεννημένος στο New Hampshire, έχει γαλλόφωνες Ακαδικές ρίζες από την πλευρά του πατέρα του, ενώ ο παππούς του από την μεριά της μητέρας καταγόταν από την Ήπειρο. Όταν μεγάλωνε, ο καθένας είχε την ταυτότητά του σύμφωνα με την εθνική καταγωγή του: «Ήμασταν γνωστοί ως « Freeks », ή French-Greeks», αστειεύτηκε. […]

Posted Αύγουστος 9, 2012 by msofcrete in Ιστορικά

Tagged with ,