Archive for Σεπτεμβρίου 2012

Αλέξης Τσίπρας, όπως Μιτ Ρόμνεϊ   Leave a comment

Του Νικου Χρυσολωρα

«Η Χρυσή Αυγή είναι το μακρύ χέρι του συστήματος», λέει και ξαναλέει ο προσφάτως θιγμένος από την «Καθημερινή» επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας. Ποιο σύστημα άραγε εννοεί; Το ηλιακό; Μάλλον όχι. Το 4-3-2-1 που παίζει ο Παναθηναϊκός; Δεν νομίζω. Ο αφορισμός του δύο μόνο ερμηνείες μπορεί να έχει: είτε με τον όρο «σύστημα» ο κ. Τσίπρας εννοεί κάποιο σκοτεινό εξωθεσμικό κέντρο που κυβερνά τη χώρα αντί του Κοινοβουλίου, στην οποία περίπτωση τίθεται το ερώτημα για ποιο λόγο δέχεται το κόμμα του να συμμετέχει στις εκλογές-παρωδία και γιατί οι βουλευτές του καταδέχονται να παριστάνουν τις «γλάστρες» στα βουλευτικά έδρανα, αφού θεωρούν ότι η πραγματική εξουσία βρίσκεται αλλού. Είτε, από την άλλη πλευρά, η λέξη «σύστημα» αναφέρεται στα «συστημικά» λεγόμενα κόμματα, δηλαδή όσα υποστηρίζουν την «αστική» αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Εφόσον ισχύει η δεύτερη ερμηνεία, τότε ο κ. Τσίπρας, ούτε λίγο ούτε πολύ, κατηγορεί στην πλειονότητά τους τούς βουλευτές που στηρίζουν την τρικομματική κυβέρνηση και περίπου το 48% των πολιτών, που τους ψήφισε, ως «εργοδότες» της Χρυσής Αυγής. Τέτοια απαξιωτική στάση έναντι όσων δεν επέλεξαν την αφεντιά του μόνο με την αποστροφή του υποψήφιου προέδρου των ΗΠΑ Μιτ Ρόμνεϊ μπορεί να συγκριθεί, ο οποίος, θυμίζω, κατέταξε στην κατηγορία των παρασίτων το 47% του πληθυσμού της χώρας του, καθώς και τον ηγέτη που τους εκπροσωπεί.

Αυτού του είδους οι απλουστεύσεις και γενικεύσεις αποτελούν ψωμοτύρι για τον κ. Τσίπρα όταν αναφέρεται στους πολιτικούς του αντιπάλους, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ, ως γραία γεγηρακυία εν παρθενία, ωρύεται «αίσχος!», «αιδώς!» και «ντροπή!», κάθε φορά που κάποιος άλλος τολμά να παραλληλίσει τις δικές του βίαιες μεθόδους «αστικής ανυπακοής» σε δημοκρατικά ψηφισμένους νόμους με τις μεθόδους που μετέρχονται άλλοι αντιδημοκρατικοί σχηματισμοί της άκρας Δεξιάς. Είναι φυσικά περιττό να επισημάνει κανείς ότι η διάκριση της βίας μεταξύ «νομιμοποιημένης» και «παράνομης», την οποία επεχείρησε ο ΣΥΡΙΖΑ στην οργισμένη του επιστολή κατά του πρόσφατου σχετικού κειμένου του αρθρογράφου Στέφανου Κασιμάτη, έχει νόημα μόνο σε ανελεύθερα καθεστώτα. Εκτός αν, όπως ανέφερα και προηγουμένως, ο κ. Τσίπρας θεωρεί ότι η κυβέρνηση δεν είναι νόμιμη και οι νόμοι που ψηφίζει το Κοινοβούλιο είναι φενάκη, κάτω από την οποία κρύβεται κάτι άλλο. Μέχρι στιγμής, ο κ. Τσίπρας δεν είχε την καλοσύνη ούτε να μας πληροφορήσει ποιος είναι αυτός ο αόρατος άρχων που ορίζει τις τύχες της δύσμοιρης πατρίδας μας ούτε να μας προσκομίσει στοιχεία για την ύπαρξή του, ως όφειλε άλλωστε, ως γνήσιος υπερασπιστής της «πραγματικής» δημοκρατίας.

Τείνω όμως να καταλήξω στο συμπέρασμα ότι πράγματι πιστεύει στην ύπαρξη αυτού του Σκοτεινού Αφέντη, κάποιου «Σάουρον» που κινεί τα νήματα της Βουλής από τα σκοτεινά δώματα της Μόρντορ. Δεν εξηγείται αλλιώς η μεθοδολογία διεκδίκησης «κοινωνικών αιτημάτων» που προκρίνει ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και η απόλυτη απέχθειά του για όσα αποφασίζει η Βουλή. Από τους μπαχαλάκηδες μέχρι τους κατοίκους της Κερατέας, τους φοροφυγάδες εστιάτορες της Υδρας και τους καθηγητές που «παίρνουν μαύρα» σε ιδιαίτερα, έχει σπεύσει να προσφέρει κάλυψη και να δικαιολογήσει κάθε αδικαιολόγητη παραβίαση του νόμου.

Και τέλος, ας μην ξεχνάμε τη ρητορική. Παραθέτω ενδεικτικά δύο αποσπάσματα δελτίων Τύπου (Δ.Τ.) και προκαλώ τους αναγνώστες να μου πουν ποιο εκδόθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ και ποιο από τη Χρυσή Αυγή. Δ.Τ.1: «Τα “ισοδύναμα” της συγκυβέρνησης αποδείχθηκαν μία μεγάλη φούσκα. Οι αδύναμοι και οι φτωχοί θα πληρώσουν και πάλι την καταστροφική πολιτική του μνημονίου. Μόνη λύση να τεθεί το… λαϊκό συμφέρον υπεράνω των παράνομων αιτημάτων των τοκογλύφων». Δ.Τ.2: «Ο Υπουργός Εργασίας και η κυβέρνηση… εκτελούν για λογαριασμό της τρόικας και της διεθνούς εποπτείας της χώρας συμβόλαια κοινωνικού θανάτου σε βάρους του λαού». Σε άλλο Δ.Τ., ο ΣΥΡΙΖΑ κατηγορεί την κυβέρνηση ότι διαπράττει «κοινωνική γενοκτονία». Αν λοιπόν θέλει να βρει «απαράδεκτες εξισώσεις» με τον ναζισμό, ο κ. Σκουρλέτης θα πρέπει να ψάξει στην ιστοσελίδα του κόμματός του…

Advertisements

Posted Σεπτεμβρίου 22, 2012 by msofcrete in Άρθρα

Tagged with ,

Η ευκαιρία της Χρυσής Αυγής για τη δημοκρατία   Leave a comment

Tου Στεφανου Κασιματη / kassimatis@kathimerini.gr

Όσοι πιστεύουμε στην δημοκρατία οφείλουμε ένα μεγάλο «ευχαριστώ» στην Χρυσή Αυγή – και σοβαρολογώ απολύτως. Της το οφείλουμε για την ευκαιρία που μας προσφέρει -και μάλιστα την ώρα που την έχουμε μεγαλύτερη ανάγκη- ώστε να διορθώσουμε λάθη δεκαετιών και να κάνουμε μια νέα αρχή στην πολιτική ζωή. Είναι η ευκαιρία που δίνεται στη νομιμότητα να αναμετρηθεί, επιτέλους, με την οιονεί νομιμοποιημένη βία της Αριστεράς: αυτό το καρκίνωμα της Μεταπολίτευσης, που όλοι το φοβούνται και κανείς δεν το αγγίζει· αυτό που σήμερα αποτελεί το βασικό εμπόδιο στη μετάβαση της χώρας από την εποχή των σοβιέτ με αστακομακαρονάδα (ελληνικό μοντέλο του σοσιαλισμού…) στη σύγχρονη πραγματικότητα.

Η ανοχή της πολιτικής βίας, εφόσον ασκείται στο όνομα των ιδανικών της Αριστεράς από οιονδήποτε αυτόκλητο φορέα τους, είναι πια φαινόμενο τόσο σύνηθες στην κοινωνική και πολιτική ζωή ώστε σχεδόν δεν το προσέχουμε. Η κατάλυση της έννομης τάξης έχει φθάσει να θεωρείται στοιχείο της ελληνικής «ιδιαιτερότητας», όπως προτιμούμε να λέμε τη γραφικότητά μας. Σας θυμίζω σχετικώς μόνον μια σκηνή από την ιδιόμορφη αθηναϊκή καθημερινότητα – σκηνή την οποία όλοι έχουμε δει να εκτυλίσσεται μπροστά μας ξανά και ξανά: την τελετουργία της θραύσης των μαρμάρων, παρουσία της απαθούς Αστυνομίας, σε κάθε συλλαλητήριο που γίνεται με τη συμμετοχή αναρχικών κουκουλοφόρων.

Με την άνοδο του βιοτικού επιπέδου τα τελευταία χρόνια, αλλά και χάρη στα αγαθά της παγκοσμιοποίησης, σχεδόν οι πάντες έχουμε πια διαμορφώσει εικόνα της ζωής στις αναπτυγμένες, ευνομούμενες ευρωπαϊκές χώρες, με τις οποίες μας κολακεύει τόσο πολύ να συγκρινόμαστε (και, φυσικά, να βρίσκουμε πάντα ότι εμείς υπερτερούμε…) Ας προσπαθήσουμε, παρακαλώ, να μεταθέσουμε στην εικόνα αυτή, που έχουμε αποκτήσει με τα ταξίδια στο εξωτερικό, τη σχεδόν «φυσιολογική» σκηνή της θραύσης των μαρμάρων και τότε θα καταλάβουμε πόσο βαθιά παράλογη είναι όχι τόσο η ασυδοσία των ακραίων εκφάνσεων της Αριστεράς (αυτοί βρίσκουν και τα κάνουν, σε τελευταία ανάλυση…), μα προπαντός η ανοχή του συντριπτικά μεγαλύτερου μέρους της κοινωνίας στις μορφές της βίας που επιλέγει κάθε φορά.

Ανεχόμαστε στελέχη ή ακόμη και βουλευτές του ΚΚΕ ή του ΣΥΡΙΖΑ να υπερασπίζονται καταλήψεις πανεπιστημιακών κτιρίων από λαθρομετανάστες, να εμποδίζουν τη λειτουργία επιχειρήσεων που υφίστανται νομίμως (π.χ., το χρυσωρυχείο στην Χαλκιδική), να επιβάλουν με το ξύλο την υποχρέωση της απεργίας σε ανθρώπους που θέλουν να δουλέψουν. Επιτέλους, ας παραδεχθούμε ότι κάτι έχει πάει πολύ στραβά σε τούτη τη χώρα όλα αυτά τα χρόνια της Μεταπολίτευσης! Ας το παραδεχθούν, μάλλον, οι πολιτικοί εκπρόσωποι του αστικού κόσμου που τόσα χρόνια κάνουν τις κότες μπροστά στο φαινόμενο -πλην ελαχίστων τιμητικών εξαιρέσεων, όπως των Ν. Δένδια και Φ. Σαχινίδη- γιατί εμείς οι άλλοι το έχουμε καταλάβει προ πολλού. (Για ποιον λόγο νομίζετε εξαφανίσθηκε από την πολιτική εκείνος ο ανεκδιήγητος Παπουτσής;)

Και αν ώς τώρα ήταν ο φόβος που συγκρατούσε τους πολιτικούς, ας είναι καλά τα «λεβεντόπαιδα με τις μαύρες μπλούζες» και τα καμώματά τους, που δίνουν την ευκαιρία στον αστικό πολιτικό κόσμο να υπερβεί το δέος της εξ αριστερών «ιεράς αγανακτήσεως» και να αποδείξει ότι η δημοκρατία μπορεί να υπερισχύσει εκείνων που επιβάλλουν τη βία, είτε μαύρη είτε κόκκινη. Το έδειξαν τα γεγονότα στο πανηγύρι του Μεσολογγίου, ώστε να το μπορούν πια να το δουν καθαρά όσοι μέχρι πρότινος αναπαύονταν στις βολικές βεβαιότητες της Μεταπολίτευσης: το χρώμα της βίας δεν κάνει καμία διαφορά ως προς την ουσία της. Εξ ου και η υστερία με την οποία Δ. Παπαδημούλης και Ζ. Κωνσταντοπούλου αντέδρασαν στον εύστοχο συσχετισμό ακροδεξιάς και ακροαριστερής βίας που τόλμησε ο Φ. Σαχινίδης από το βήμα της Βουλής. (Παρεμπιπτόντως, η φουκαριάρα η Σ. Σακοράφα, που κάθεται συνήθως μπροστά από την κ. Κωνσταντοπούλου στα έδρανα της Βουλής, πρέπει να έχει πλέον κουφαθεί από τις τσιρίδες της Ερινύας του ΣΥΡΙΖΑ…)

Αν ο Σαμαράς εννοεί αυτά που έλεγε προεκλογικά, αν ο Βενιζέλος καταλαβαίνει ότι μόνον ως αστική σοσιαλδημοκρατία μπορεί να έχει μέλλον το ΠΑΣΟΚ και αν ο Κουβέλης πιστεύει στη διαφορά της δημοκρατικής Αριστεράς από την Αριστερά της βίας, ιδού η ευκαιρία κύριοι! Η Χρυσή Αυγή, χωρίς να το καταλαβαίνει, ανοίγει τον δρόμο για την επιβολή της νομιμότητας προς κάθε πλευρά: κουκουέδες, συριζαίους, χρυσαυγίτες – όλοι τους βλάπτουν τη δημοκρατία εξίσου.

Πρόκειται για ευκαιρία, την οποία η κυβέρνηση πρέπει να αξιοποιήσει, διότι είναι, τρόπον τινά, αναγκαστική. Αν την αφήσει ανεκμετάλλευτη, όχι μόνον θα έχει στερηθεί το κέρδος που μπορεί να αποκομίσει, αλλά η απραξία θα της επιφέρει ένα σοβαρό κόστος. Αν, δηλαδή, διαχωρίσει την καλή βία της άκρας Αριστεράς από την κακή της άκρας Δεξιάς, ενισχύει την οιονεί νομιμοποίηση της πρώτης και καλλιεργεί το έδαφος για την περαιτέρω εξάπλωση της δεύτερης. Ας μην κρυβόμαστε πια πίσω από το δάκτυλο της πολιτικής ευπρέπειας και ας κοιτάξουμε πού έχουμε φθάσει: στις παρέες σας, εκεί όπου μιλάτε ελεύθερα, πόσοι είναι εκείνοι που ευχαριστήθηκαν την προεκλογική μπούφλα που έφαγε η Λιάνα Κανέλλη από τον Ηλ. Κασιδιάρη, αλλά ντρέπονται ή φοβούνται να το πουν παραέξω; Η διαφοροποίηση αριστερής και δεξιάς βίας υπέρ της πρώτης θα τους κάνει να ξεπεράσουν την ντροπή ή τον φόβο που τώρα τους συγκρατεί. Εξάλλου, το διδάσκει και η Ιστορία: στη Γερμανία της Βαϊμάρης, τα Τάγματα Εφόδου του Ρεμ δεν ήλθαν μόνα τους, επειδή τα γέννησε η κρίση· ήλθαν παρέα με τις στρατιωτικοποιημένες μονάδες των κομμουνιστών. Τα δε Τάγματα Ασφαλείας στην Αργολίδα οι κάτοικοι τα υποδέχονταν με ζητωκραυγές, μετά το κύμα τρομοκρατίας που εξαπέλυσε ο ΕΛΑΣ το καλοκαίρι του 1943.

Αν λοιπόν η κυβέρνηση αδρανήσει μπροστά στην ευκαιρία που της προσφέρεται τώρα από τη Χρυσή Αυγή, τότε κατρακυλάει στον δρόμο που χάραξε ο Πάκης, τον Δεκέμβριο του 2008. Γι’ αυτό, άλλωστε, τον χειροκροτούσε ο ΣΥΡΙΖΑ στη Βουλή, αλλά φοβάμαι ότι ο ίδιος δεν το αντελήφθη. Εκτός, βέβαια, αν ως Καλαματιανός διανοούμενος που βλέπει βαθιά στο μέλλον (το δικό του μέλλον), προετοιμάζεται για να γίνει κάποτε βουλευτής Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ. Φυσικά, όχι στο κοντινό μέλλον· μιλούμε για μετά από τουλάχιστον καμιά δεκαπενταριά χρόνια, όταν ο Μανώλης Γλέζος θα έχει αρχίσει να κουράζεται…

Shocking

Επιστολάριον του αισθητή Ιάνθη Αντωνίου προς τη στήλη: «Με σόκαρε η καθυστέρηση του Σταϊκούρα στη συνάντηση με τον Μοσκοβισί. Πιο πολύ όμως με σόκαρε το τσαντάκι (manbag) που είχε αποθέσει ο Χρύσανθος επάνω στο τραπέζι της συνάντησης. Manner, class, style, όλα μαζί».

Posted Σεπτεμβρίου 18, 2012 by msofcrete in Άρθρα

Tagged with

Αεροψεκασμοί στν Ανατολική Γερμανία   Leave a comment

Η καταγγελία της Ανατολικής Γερμανίας εναντίον των … φασιστικών αμερικανικών σκαθαριών και των Αμερικανών air gangsters!

Το 1950 σε διάφορες περιοχές της Ανατολικής Γερμανίας εμφανίστηκε σε μεγάλο αριθμό ένα είδος σκαθαριών, που αποκαλούνται σκαθάρια του Colorado, προκαλώντας μεγάλες καταστροφές στις καλλιέργειες πατάτας. Η ηγεσία της Ανατολικής Γερμανίας και άλλες κομμουνιστικές χώρες κατέληξαν στο … λογικό συμπέρασμα ότι υπεύθυνοι για αυτές τις καταστροφές ήταν οι ιμπεριαλιστικές Η.Π.Α.! Γιατί; Επειδή αμερικανικά αεροσκάφη «βομβάρδιζαν» με σκαθάρια τα χωράφια της Ανατολικής Γερμανίας, για να πεινάσει ο λαός της!

Το ζήτημα έλαβε υπερβολικές διαστάσεις, αφού ομάδα δημοσιογράφων από κομμουνιστικές χώρες και κομμουνιστικές εφημερίδες ευρωπαϊκών χωρών επισκέφθηκαν τις καλλιέργειες και κατέγραψαν τις αδιαμφισβήτητες μαρτυρίες αγροτών, σύμφωνα με τις οποίες τα αμερικανικά σκαθάρια εμφανίστηκαν στα χωράφια τους μετά από πτήσεις αμερικανικών αεροσκαφών πάνω από τις συγκεκριμένες περιοχές!

Οι δημοσιογράφοι προχώρησαν και σε κοινή ανακοίνωση διαμαρτυρίας σύμφωνα με την οποία:
“Οι ανώνυμες μαρτυρίες των αγροτών που είδαν αυτό το πρόβλημα στα χωράφια τους ομολογούν ότι ο μεγάλος αριθμός των σκαθαριών του Colorado εμφανίστηκε μια μέρα μετά από την πτήση αμερικανικών αεροσκαφών πάνω από την περιοχή.

Τα σκαθάρια του Colorado είναι μικρότερα από τις ατομικές βόμβες αλλά αποτελούν και αυτά ένα όπλο του αμερικανικού ιμπεριαλισμού εναντίον του φιλειρηνικού εργατικού λαού!

Εμείς οι δημοσιογράφοι που υπηρετούμε την ειρήνη καταδικάζουμε αυτό τη νέα εγκληματική μέθοδο των πολεμοχαρών Αμερικανών.»

Οι γραφικότητες δεν περιορίστηκαν εκεί αφού οι Αμερικανοί air gangsters κατηγορήθηκαν κι επίσημα από τη Σοβιετική Ένωση και την κυβέρνηση της Ανατολικής Γερμανίας! Η τελευταία άρχισε να τυπώνει και αφίσες εναντίον των αμερικανικών σκαθαριών και προχώρησε στην κινητοποίηση των νέων της χώρας για να μαζέψουν τα σκαθάρια από τα χωράφια!

Του Ιωάννη Σταματίου

Posted Σεπτεμβρίου 12, 2012 by msofcrete in Uncategorized

Tagged with

Αμάρτημα… καθοσιώσεως   Leave a comment

Σε όλες τις κοινωνίες υπάρχουν ταμπού και εμμονές που συνήθως προέρχονται από πεπαλαιωμένες αντιλήψεις ή ιδεοληψίες θεμελιωμένες σε άλλες εποχές, άλλα συστήματα, άλλο στάδιο οικονομικής και κοινωνικής εξέλιξης. Η διαρκής εξέλιξη επηρεάζει τις αντιλήψεις και οι αντιλήψεις επηρεάζουν συνήθως τον ρυθμό και την αποδοχή, αργό ή ταχύτερο, των εξελίξεων.

Αυτό ονομάζεται πρόοδος και κοινωνίες που δεν αντιστέκονται και είναι ανοιχτές στο να κατανοήσουν, να ενστερνιστούν, και να τολμήσουν αλλαγές και υπερβάσεις είναι κοινωνίες που βρίσκονται μπροστά και ωφελούνται.

Μία εμμονή που ακόμη βρίσκει πολλούς θιασώτες σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο στη χώρα μας είναι η ενοχοποίηση της σχέσης που μπορεί να αναπτυχθεί ανάμεσα στην επιχειρηματικότητα και την εκπαίδευση, ανάμεσα στην πραγματική οικονομία και τις ανάγκες της από τη μία πλευρά και το εκπαιδευτικό σύστημα από την άλλη.

Η εμμονή αυτή στη χώρα μας κόβει τις γέφυρες που θα μπορούσαν να συνδέσουν δημιουργικά και παραγωγικά την παραγωγή με την εκπαίδευση, που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν ένα εκπαιδευτικό σύστημα ανοιχτό στην κοινωνία και τις ανάγκες της, ένα σύστημα παροχής γνώσης ικανό να ανταποκριθεί στις αναπτυξιακές ανάγκες μίας οικονομίας και να δώσει πραγματικές ευκαιρίες στους νέους.

Δυστυχώς, υπάρχουν πολλοί που εξακολουθούν να πιστεύουν ότι το εκπαιδευτικό σύστημα, ιδιαίτερα το δημόσιο, πρέπει να παραμένει ξεκομμένο και απομονωμένο από το οικονομικό και κοινωνικό περιβάλλον όπου ενδημούν… όλα τα κακά του κόσμου. Αλλιώς δεν μπορεί να ερμηνευτεί η στάση του υπουργείου Παιδείας που με απόφαση, που θυμίζει άλλες εποχές, απαγόρευσε σε δημόσια σχολεία να συμμετάσχουν σε διαγωνισμό πολυεθνικής εταιρείας (σ.σ.: Της Coca Cola Hellenic) που προσφέρθηκε να χρηματοδοτήσει τον εκσυγχρονισμό ενός δημόσιου σχολείου.

Φυσικά το υπουργείο και εν γένει η πολιτεία δεν έχει άλλες απαντήσεις στις μεγάλες ανάγκες εκσυγχρονισμού του δημόσιου σχολείου, όχι μόνο σε επίπεδο υποδομών, αλλά και σε επίπεδο περιεχομένου. Η τροπή που πήρε η υπόθεση αυτή ξεπερνά τα όρια της σοβαρότητας, αλλά δυστυχώς συνεπάγεται αποτέλεσμα πολύ σοβαρό όχι μόνο ως προς το συγκεκριμένο θέμα αλλά ευρύτερα ως προς το μήνυμα που περνά.

Κέρδος 5/9/2012 06:00

Posted Σεπτεμβρίου 7, 2012 by msofcrete in Άρθρα

H Μακεδονία είναι ελληνική, Θάνος Τζήμερος   Leave a comment

Επειδή μου στέλνουν αιτήματα συμμετοχής στο κίνημα «Η Μακεδονία είναι Ελληνική» θεωρώ ότι μολονότι δεν υπάρχει Έλληνας που να μην ασπάζεται αυτή τη στάση, η διατύπωση αυτής της φράσης είναι το απόλυτο επικοινωνιακό λάθος. Το «γιατί» το αναπτύσσω σε μια παλιότερη ομιλία μου στο Hilton στο Money Show:

ΓΚΑΡΣΟΝΙΑ Ή ΟΙΚΟΔΕΣΠΟΤΕΣ;
(ΟΤΑΝ Η ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΥΠΕΡΑΞΙΑ)

Δυο ολόιδια ποτήρια καθαρό νερό σε λευκό φόντο έχουν στην αντίληψή μας προφανώς την ίδια αξία. Αν πίσω από το ένα βάλουμε ως φόντο μια λίμνη και από το άλλο μια έρημο, θα συνεχίσουν να την έχουν; Αν βάλουμε έναν σκουπιδότοπο ή το ατομικό μανιτάρι μιας πυρηνικής δοκιμής θα συνεχίσει το νερό τους να είναι το ίδιο καθαρό;

Την διαφήμιση ή αλλιώς τη στοχευμένη επικοινωνία πολλοί αγαπούν να μισούν. Κι όχι άδικα. Καθώς έχει τη δυνατότητα να επηρεάζει το μυαλό του αποδέκτη μπορεί να είναι ένα πολύτιμο ή και επικίνδυνο εργαλείο. Ας ξεκινήσουμε από το δεύτερο. Προσέξτε τρία παραδείγματα.

Η επίθεση στους δίδυμους Πύργους, εκτός από την τραγωδία που προκάλεσε, προσέφερε στην Αμερική ένα αναπάντεχο επικοινωνιακό bonus. Για πρώτη φορά στην μεταπολεμική ιστορία της είχε το ρόλο του θύματος. Κι ένα θύμα, όσο κι αν σε έχει ενοχλήσει με τον πρότερον… άτιμον βίον του, το συμπαθείς. Ήταν μια μοναδική ευκαιρία η Αμερική να πάρει με το μέρος της τους μετριοπαθείς μουσουλμάνους, προβάλλοντας ένα νέο ηθικό όραμα. Και τι έκανε; Βγήκε ο Μπους και κάλεσε όλον τον κόσμο σε… σταυροφορία κατά της τρομοκρατίας. Επικοινωνιακό χαρακίρι! Για τους μουσουλμάνους η σταυροφορία είναι η απεχθέστερη λέξη – που ενεργοποίησε όλα τα αρνητικά αντανακλαστικά τους. Μια απερίσκεπτη επιλογή ενός ανόητου εξανέμισε, με τη μία, το ηθικό προβάδισμα που είχε δώσει στην Αμερική η θυσία 3000 και πλέον ανθρώπων.

Παράδειγμα δεύτερο: πώς θα σας φαινόταν αν μαθαίνατε ότι η Αργεντινή ας πούμε–διασπάστηκε σε μικρότερα κρατίδια, το πιο φτωχό από αυτά που ονομαζόταν Τουκουμάν, θέλει να κρατήσει αυτό το όνομα και η γειτόνισσα πλούσια Βραζιλία δεν το αναγνωρίζει. Οι Βραζιλιάνοι ξεσηκώνονται και ξεχύνονται στους δρόμους με σύνθημα «το Τουκουμάν είναι βραζιλιάνικο».

Δεν θα πιστεύατε ότι η Βραζιλία εποφθαλμιά το νέο κρατίδιο και απειλεί να το κατακτήσει; Αυτό ακριβώς κατάλαβε ο κατά κανόνα ανιστόρητος μέσος πολίτης – ιδιαίτερα ο εντελώς ανιστόρητος και αγεωγράφητος μέσος Αμερικανός – από το σύνθημα «η Μακεδονία είναι ελληνική». Εμείς ξέραμε τι θέλαμε να πούμε. Αλλά δεν ξέραμε πώς να το πούμε, γιατί το μήνυμα δεν γίνεται για τον πομπό. Γίνεται για τον δέκτη. Ο «ξένος» ήξερε ως «Μακεδονία» τα Σκόπια και το δικό μας μήνυμα το εξέλαβε ως επιθετικό. Ένα μήνυμα όπως «κλέβουν την ιστορία μας» με παράλληλη προβολή της Σκοπιανής επιθετικότητας, της παραχάραξης της ιστορίας και των αλυτρωτικών τους χαρτών, θα ήταν λιγότερο ηρωϊκό αλλά πιστέψτε με θα δούλευε καλύτερα, γιατί οι ξένοι ξέρουν τι σημαίνει κλοπή κι επίσης ξέρουν ότι η Ελλάδα έχει μπόλικη ιστορία, άρα δεν αποκλείεται οι γείτονές της κάτι να έχουν βάλει στο μάτι. Ακόμα, μην το ξεχνάτε, ένα θύμα κλοπής είναι… θύμα, άρα συμπαθές.

Παράδειγμα τρίτο και φαρμακερό. Όταν η Ελλάδα έπρεπε να σκεφτεί ποιοι θα ήταν οι οικονομικοί της πυλώνες, ο βιρτουόζος, τότε, της τζάμπα εθνικής μαγκιάς, πέταξε το ιστορικό «δεν θα γίνουμε τα γκαρσόνια της Ευρώπης». Η ηχώ αυτής της φράση υπάρχει ακόμα στα άθλια Rooms to let και στον κατεψυγμένο ετοιματζίδικο μουσακά, που σερβίρουν στους «κουτόφραγκους» οι εστιάτορες της αρπαχτής.

Αν ο τουρισμός και μάλιστα ο ποιοτικός ήταν μια στρατηγική επιλογή της Ελλάδας θα έπρεπε να πούμε κάτι άλλο: «Θα γίνουμε οι οικοδεσπότες της Ευρώπης». Το ένα απαξιώνει – το άλλο εμπνέει. Το ένα το κάνεις πρόσκαιρα μέχρι να βρεις κάτι καλύτερο – το άλλο σου δίνει έναν σημαίνοντα και πολύ γοητευτικό ρόλο στη σύγχρονη οικονομία.
H επικοινωνία είναι ένα παιχνίδι εγκεφάλων. Αφετηρία, πάντα, ο εγκέφαλος του άλλου. Στην αγορά, είμαστε αυτό που οι άλλοι ξέρουν για μας, ό,τι και να πιστεύουμε εμείς για τον εαυτό μας. Η επικοινωνία καλείται να διαχειριστεί το αποτύπωμά μας στο μυαλό των άλλων. Κι αν το «επικοινωνώ» το μάθαμε στο σχολείο ως αμετάβατο ρήμα, η χρήση του ως μεταβατικό, εδώ και 20 χρόνια, δείχνει ότι έχει περάσει στη συνείδηση όλων πως την εικόνα σου μπορείς να τη διαμορφώσεις με συγκεκριμένες πρωτοβουλίες. Αλλά προσέξτε: την εικόνα ΣΟΥ. Όχι μια εικόνα που δεν έχεις.

Σε ένα οικονομικό περιβάλλον από τα χειρότερα της ιστορίας, ποιος είναι ο ρόλος της επικοινωνίας και, κυρίως, πώς μπορεί να βοηθήσει την ελληνική οικονομία να ξελασπώσει;

Με πάρα πολλούς τρόπους! Η οικονομία είναι κυρίως ψυχολογία και πολύ συχνά αυτοεπιβεβαιούμενη προφητεία. Αν ο Ρουμπινί προφητέψει κραχ, το πιθανότερο είναι την άλλη μέρα στις χρηματαγορές να τρέχει ένα υγρό σε ρουμπινί απόχρωση, προς το πιο σκούρο…

Όμως επικοινωνία δεν κάνει μόνο ο Ρουμπινί και ο Κρούγκμαν. Κάνουμε όλοι. Ο world of mouth είναι ένας πραγματικά ολόκληρος κόσμος – και με τη χρήση του διαδικτύου, ταχύτατος. Η επικοινωνία μπορεί να οργώσει το έδαφος για να σπείρει η οικονομία και στη συνέχεια να προσδώσει προστιθέμενη αξία στα προϊόντα της οικονομίας. Το πρώτο βήμα προστιθέμενης αξίας γίνεται στα συναισθήματά μας. Μια από τις κλασικές συμβουλές για το πώς θα είσαι δημιουργικός είναι και το «κάνε παρέα με δημιουργικούς ανθρώπους». Αν οι 10 άνθρωποι που θα συζητήσουμε σήμερα τα βλέπουν όλα μαύρα – κι η δική μας συναισθηματική απόχρωση θα σκοτεινιάσει. Και αντιστρόφως. Θυμάμαι πριν δύο εβδομάδες όταν παρακολούθησα το συνέδριο της TEDx. Πού βρέθηκαν τόσοι ευφυείς, δημιουργικοί, αισιόδοξοι Έλληνες με χιούμορ, με ιδέες και και με τέτοια θετική αύρα!

Συζητούσα με μια υπεύθυνη ανθρώπινου δυναμικού σε μια μεγάλη εταιρεία, που συνάντησα εκεί. Μου έλεγε πώς η ίδια με μια ομάδα συναδέλφων της του HR από άλλες εταιρείες, οργανώνουν σεμινάρια επαγγελματικής ανακατεύθυνσης για ανέργους – χωρίς αμοιβή. Μου υπενθύμισε το κινέζικο ρητό: αντί να τους δίνουμε ψάρια τους μαθαίνουμε να ψαρεύουν. Και τι κερδίζετε; Χρηματικά, τίποτε! Αλλά κάτι άλλο πολύ σημαντικό: τη χαρά να κάνουμε το καθήκον μας. Ωπ, λέω, να που το καθήκον γίνεται trendy!

Έφυγα από το συνέδριο με τις μπαταρίες γεμάτες από δημιουργική διάθεση αλλά και από την βεβαιότητα πως η κρίση θα αποκαταστήσει τις βασικές μας τις αρχές – το DNA της ελληνικότητας, αυτό που μας βοήθησε να επιβιώσουμε τόσες χιλιάδες χρόνια. Τα ρεπορτάζ των ιλουστρασιόν περιοδικών για τους καλύτερους υγραντήρες πούρων δίνουν πλέον τη θέση τους στους Έλληνες που καινοτόμησαν και πέτυχαν, στον πρόεδρο της Ανάβρας, που πήρε ένα χωριό απολίθωμα και το έκανε Ελβετία, στις εξωστρεφείς μας επιχειρήσεις, στους νέους Έλληνες που διδάσκουν στα Πανεπιστήμια του κόσμου. Αυτοί θα είναι η νέα μόδα, η νέα οικονομία. Κάθε φορά που κλικάρουμε στο share για να μοιραστούμε μια τέτοια δημιουργική ιστορία, δίνουμε ώθηση στο εθνικό προϊόν – να είστε σίγουροι.

Φυσικά υπάρχει και η επικοινωνία που σχεδιάζεται και υλοποιείται από επαγγελματίες. Εδώ έχουμε πεδίον δράσης λαμπρόν. Μια εξαιρετική παρουσίαση του πώς θα μπορούσε να οργανωθεί η προβολή της Ελλάδας στον κόσμο έκανε ο Πήτερ Οικονομίδης, στο πρόσφατο συνέδριο της Ελληνικής Εταιρείας Διοίκησης Επιχειρήσεων στη Θεσσαλονίκη με θέμα Rebranding Greece. Aν δεν τo έχετε δει, υπάρχει στο youtube, αναζητήστε το!

Η Ελλάδα πάσχει όχι τόσο από όγκο προβολής όσο από ταυτότητα. Το ποιοι είμαστε δεν το ξέρουν οι ξένοι – κι είναι φυσικό – αφού δεν το ξέρουμε καλά – καλά κι εμείς. Όταν το λήμμα Greek culture έχει στο google 11.000.000 αναφορές ενώ το Greek corruption 26.000.000 και το Greek default 174.000.000, δεν είναι δύσκολο να φανταστούμε την εικόνα της Ελλάδας στον κόσμο, σήμερα.

Για να αλλάξει αυτό, η επικοινωνία έχει ρόλο κλειδί, καθώς φυσικά, αλλάζουμε εμείς οι ίδιοι. Διότι δεν είναι δυνατόν η επικοινωνία να προβάλλει μια ειδυλλιακή εικόνα και τα δεθνή πρακτορεία μολότωφ και σπασμένα μάρμαρα. Όμως όλες οι μεγάλες αλλαγές ξεκινούν με ένα μικρό πρώτο βήμα.

Μια οργανωμένη επικοινωνία της Ελλάδας, με στρατηγική, θα έπρεπε να αναπτυχθεί στο εσωτερικό και το εξωτερικό σε τρία επίπεδα: αξιών, ανθρώπων, προϊόντων & υπηρεσιών. Οι ακρογιαλιές έχουν μικρή σημασία – τις βρίσκεις κι αλλού. Μια Ελλάδα που θα αντιληφθεί ότι ο πολιτισμός της – ο αρχαίος και ο σημερινός – είναι ένα προϊόν και θα πρέπει να το «πουλήσει» με όρους μάρκετινγκ θα «θησαυρίσει» για να το εκφράσω έτσι αγοραία. Ποια είναι η πατρίδα του Αη Βασίλη; Το Ροβανιέμι! Ας το καλό! Το Ροβανιέμι δεν το ήξεραν ούτε οι κοντοχωριανοί όταν κάποιος σκέφτηκε να στήσει όλη αυτή την ιστορία. Ο Όλυμπος όμως είναι ένα από τα πιο δυνατά brand names στον κόσμο (ρωτήστε τους Ιάπωνες) χωρίς καμμία αξιοποίηση της επικοινωνιακής του δύναμης – που υπάρχει ήδη! Η κατοικία των Θεών του αρχαίου κόσμου χάσκει ξεχασμένη χωρίς ούτε ένα θεματικό πάρκο κάπου στις παρυφές του, κι ένα συνεδριακό κέντρο δίπλα, για να έρχονται τα στρεσαρισμένα πολυεθνικά στελέχη να πίνουν από τις πηγές των θεών και να ξανανιώνουν.

Μια Ελλάδα λοιπόν που θα συνδέσει τον πολιτισμό της με τον πολίτη της – τον σημερινό οικοδεσπότη της Ευρώπης και του κόσμου, που δεν είναι ανάγκη να είναι μόνο ξενοδόχος κι εστιάτορας αλλά παραγωγός, επιστήμονας, ερευνητής, αφού και η γνώση και η τεχνολογία είναι προϊόντα μας, αυτή η Ελλάδα θα έχει πρόσωπο και αντίκρυσμα – και με την οικονομική έννοια του όρου – στον σύγχρονο κόσμο. Η επικοινωνία, η στοχευμένη δηλαδή προβολή, με την οικονομία πάνε πακέτο. Ξεκινάμε να προβάλλουμε την άλλη Ελλάδα. Τη δυναμώνουμε, της δίνουμε φωνή. Ξαφνικά ο σιδηρουργός που φτιάχνει σκεπάρνια βλέπει ένα τηλεοπτικό συνεργείο δίπλα στο καμίνι του. Ο θεατής ακούει έναν λεβέντη άνθρωπο μακριά από τον χυλό του life style να μιλάει για τη χαρά του μάστορα και τη γλύκα του ιδρώτα. Σιγά – σιγά, διαμορφώνονται καινούργια πρότυπα – ίσως να δούμε reality shows όχι με τραγουδιστές αλλά με αγγειοπλάστες ή βιοκαλλιεργητές. Τα μαγειρικά shows έχουν κάνει μια καλή αρχή.

Σαν ποδηλάτες της ίδιας ομάδας που ο ένας τραβάει το χέρι του άλλου για να του δώσει ώθηση, επικοινωνία και οικονομία έχουν πολύ δρόμο μπροστά τους. Αλλά και πολλές ευκαιρίες. Δεν θα σας πω άλλα – θα νομίζετε ότι διαφημίζω τη δουλειά μου. Ενώ θέλω να τονίσω ακριβώς το αντίθετο: ότι η επικοινωνία της δημιουργικής Ελλάδας είναι πια δουλειά όλων μας.

Posted Σεπτεμβρίου 2, 2012 by msofcrete in Uncategorized

Tagged with