Archive for Ιανουαρίου 2015

Μπαουντολίνο   Leave a comment

Η ζωή δεν είναι τίποτα παραπάνω από επαναλαμβανόμενα κλισέ. Λέξεις και φράσεις και στιγμές που επαναλαμβάνονται και θα επαναλαμβάνονται εις το διηνεκές ακόμα και αν οι πρωταγωνιστές τους έχουν χαθεί. Ακόμα και αν οι πρωταγωνιστές τους δεν υπήρξαν ποτέ ή αν δίνουν μονάχα το παρόν στη νοσηρή φαντασία του Ενός.  Του Πανόπτη θεού του Μέγα Λογογράφου.  Του μέγα θεομπαίχτη που Εαυτόν και ημάς ανατρέπει.

Η ζωή ξεκινά μόλις πάψεις να ελπίζεις. Όσο πεσιμιστικά θλιβερό και να ακούγεται δεν υπάρχει κάτι να πιστέψεις πέρα από την επίπονη ροή του χρόνου αφού έτσι και μόνο μπορείς να βγεις ζωντανός από την αδηφάγα Παντοκρατορία των Πιθανοτήτων. Ακόμα και το ίδιο μας το αισθητηριακό σύστημα η πηγή της Ιερής μας Ύπαρξης είναι έρμαιο του Νου.

Πίστεψε στα μάτια σου, αυτό που βλέπεις. Αυτή η μάστιγα, αυτό το μέγα ψέμα. Η καλοστημένη απάτη. Τίποτα δεν είναι αυτό που φαίνεται. Τα πάντα έχουν το νόημα που τους δίνεις εσύ. Οι φωτοϋποδοχείς σου είναι υποταγμένοι στα γαγγλιακά σου κύτταρα. Ότι και να βλέπουν αυτοί, εσύ βλέπεις αυτό που σου λένε τα γαγγλιακά σου κύτταρα. Και έπειτα κανάλι το κανάλι, ιόν το ιόν του ασβεστίου μπορεί να ξεχάσεις ένα χαμόγελο, μια μυρωδιά. Το άρωμά της. Από ένα κανάλι. Από μια εκπόλωση που δεν ήρθε στην ώρα της.  Από την βαρβαρότητα των πιθανοτήτων.

Γι αυτό ξέχνα τα πάντα :

  • Τα φαντάσματα στο παρελθόν τους το ανείπωτο.
  • Τους σκελετούς στην ντουλάπα τους.

 

Και πάρε το μέλλον στα χέρια σου γιατί αν για να αναστηθείς πρέπει πρώτα να πεθάνεις, για να ζήσεις πρέπει πρώτα να ξεχάσεις.

 

Μπαουντολίνο

Posted Ιανουαρίου 17, 2015 by msofcrete in Άρθρα

Tagged with